Woensdag ontdekte ik in het Rijksmuseum op de afdeling Achttiende Eeuw het portret van een onbekende man van een Franse schilder die ik nog niet kende. François-André Vincent (1746-1816) was een tijdgenoot en rivaal van Jacques-Louis David en was eveneens een leerling van Joseph-Marie Vien (1716-1809). In 1768 won hij de Prix de Rome en vanaf 1792 doceerde hij aan de Académie royale de peinture et de sculpture in Parijs.
als basis voor een kopie in olieverf
Het portret dat in het Rijksmuseum hangt, is 220 jaar oud en geschilderd in een gladde classicistische stijl. Net als in de portretten van David is de achtergrond sober gehouden. Edele eenvoud, stille grootsheid. De man is een toonbeeld van Verlichting en kijkt ons met een wakkere blik recht aan. Hij draagt een pruik, een attribuut dat na 1789 onder verdenking stond van monarchistische sympathieën, ook al had opper-Jacobijn Robespierre er zelf een gedragen.
volg de meester [ 1-89 ] | van oude meesters en dingen die niet voorbijgaan
Toen ik Rubber Soul eind jaren tachtig kocht, was deze plaat al bijna 25 jaar een klassieker. Ik ben blij dat ik ‘m op vinyl heb, want dat verbindt mij meer met het origineel uit 1965. Ik kan de hoes vasthouden, de tekst op de achterkant lezen zoals op 3 december 1965, de dag waarop Rubber Soul verscheen. Voor The Beatles, maar ook voor de popmuziek zou er een nieuw hoofdstuk beginnen. De vloeibare letters van het logo en de foto op de voorzijde (genomen met een fisheye lens) wijzen vooruit naar het psychedelische jaar 1966. 
