we zijn te ironisch

How to live without irony? (2012) een essay van Christy Wampole

WampoleDrie jaar geleden schreef de Princeton hoogleraar Franse literatuur Christy Wampole in de New York Times een essay onder de titel How to live without irony? Wampole ziet de ironie als een heel defensieve houding: “Het ontslaat je van verantwoordelijkheid voor je keuzes, van gevoel voor esthetiek en meer. Wie ironisch leeft probeert zichzelf en plein public te verbergen.” Haar stuk uit de New York Times is opgenomen in de essaybundel the Other Serious

If irony is the ethos of our age — and it is —
then the hipster is our archetype
of ironic living.

An original collection of incandescent cultural criticism, both experimental and personal, full of pragmatic advice for how to live a considered, joyful existence in our era of screen living and hipster irony, by a Gen-X Princeton professor and contributor to the New York Times.
 
The essays in The Other Serious examine the signature pheno­mena of our moment: the way our lives contradict themselves, how exaggeration and excess seep into our collective subconscious, why gender is becoming more rather than less complicated, and how we interact with the material things that surround us. It is a book about the delicacy and bluntness of American life, about how pop culture sticks its finger deeply into the ethical dilemmas of our time, and how to negotiate between the old and the new, the high and the low, the global and the local, the sacred and the profane. At the heart of these reflections lies a central question: What should you do when you don’t know what to do?
 
Bron: harpercollins.com

Het probleem van deze tijd: we zijn te ironisch alles, is een grapje [ trouw.nl ]

de buik van het beest

vanavond op Canvas om 23.00 in Lichtpunt:
documentaire over de Gevangenis van Vorst

Vanavond zendt het Vlaamse canvas de documentaire De buik van het beest uit. Daarin duiken de filmmakers van Patrick Lemy en Eric D’Agostino in de gevangenis van Vorst in Brussel. In mei liepen Michaela en ik door de Verbindingslaan/Avenue de la Jonction die deze gevangenis scheidt van zijn grote broer, de gevangenis van Sint Gilles.

Google Maps
De gevangenis van Vorst (onder) en die van Sint Gilles (boven). Beiden zijn gescheiden door de Verbindingslaan met aan de zuidzijde de hoge gevangenismuur van Sint Gilles.

Op Google Maps is te zien dat het enorme complex op de grens ligt van de stadsdelen Sint Gilles en Vorst. De oudste gevangenis is die van Sint-Gilles. Deze dateert uit 1884. De gevangenis van Vorst opende dertig jaar later zijn zware deuren. Beide behoren tot de oudste gevangenissen van België en zijn gebouwd in een of andere neostijl.

Saint Gilles
De ingang van de gevangenis van Saint Gilles aan het begin van de twintigste eeuw.
Sint Gilles
het poortgebouw van de gevangenis van Sint Gilles zoals ik het in mei dit jaar fotografeerde.
Vorst
Verbindingslaan met het poortgebouw van de gevangenis van Vorst in neorenaissancestijl
Vorst
Verbindingslaan met het poortgebouw van de gevangenis van Vorst in neorenaissancestijl
Ze hebben ernstige misdaden begaan. Justitie beschouwt hen echter ontoerekeningsvatbaar bij het plegen van deze daden. Ze worden opgesloten voor onbepaalde tijd binnen de muren van de psychiatrische afdeling van de gevangenis van Vorst. Deze documentaire voert ons mee naar het hart van de cellen waar de gedetineerden zich bloot geven en hun vaak vergeten menselijkheid met ons delen.
 
Bron: lichtpunt.be

canvas.be

“de mascotte van het Kwaad”

de prent Credulity, Superstition, and Fanatism (1762) van William Hogarth

Baudelaire schreef dat het de machtigste list van de duivel is ons te laten geloven dat hij niet bestaat. Sinds de Verlichting hebben we de duivel samen met heksen en weerwolven verbannen naar het domein van de verbeelding en de gothic novel. In de literatuur en in de film keert de duivel telkens weer terug, maar slechts als zinnebeeld van het Kwaad in de wereld. Alleen dogmatici geloven nog in de duivel als een realiteit en niet als “de mascotte van het Kwaad”. Dat is zo ongeveer de situatie in de 21e eeuw.

Hogarth 1762
William Hogarth
Credulity, Superstition, and Fanatism (1762)
onder de prent staat gegraveerd: “Believe not every Spirit, but try the Spirits whether they are of God: because many false Prophets are gone out into the World.” (1 Johannes 4:1)

Philip C. Almond, emeritus hoogleraar Religie aan de Universiteit van Queensland in Australië, schrijft in zijn boek De duivel. Een biografie over Credulity, Superstition, and Fanatism:

Voor Hogarth berustten goedgelovigheid, bijgeloof en fanatisme (letterlijk) op een aantal boeken die hij in de prent had afgebeeld. De belangrijkste daarvan was wel het beroemde boek van Joseph Glanville waarin deze het bestaan van geesten, demonen en heksen verdedigde, Saducismus Triumphatus, or: Full and Plain Evidence concerning Witches and Apparitions (1681), na zoon dood geredigeerd en uitgegeven door platonist Henry More. Daarnaast zien we [op de prent] nog de meest invloedrijke van alle Engelse demonologieën, de Daemonologie van koning Jacobus uit 1597.
 
uit: De duivel. Een biografie, 2015 (blz. 231)
Hogarth 1762
detail uit Credulity, Superstition, and Fanatism
Op de prent is een jezuïet te zien, verkleed als methodist, die preekt over de tekst 2 Korinthiërs 11:22 – ‘ik spreek als een dwaas’. Onder zijn klerikale gewaad draagt hij een harlekijnspak.
Hogarth 1762
details uit Credulity, Superstition, and Fanatism
Rechtsonder op de prent staat een soort religieuze thermometer met daarop de schaal van de emotionele staat van het brein (of de hartstochten). Vanuit een nulgraad in het midden gaat er een glijdende schaal omhoog via lust, extase naar waanzin. Het kan in het hart ook vriezen en dan gaat het van verdriet, pijn en wanhoop tenslotte naar zelfmoord.

De biografie van de duivel [ historiek.net ]