Zaterdagavond was het in Arnhem de Nacht van de Mode. Deze werd dit jaar voor de zesde maal gehouden in het modekwartier in de Arnhemse wijk Klarendal. Michaela en ik begonnen onze wandelings op de Hommelseweg en sloegen onder de Hommelsepoort direct rechtsaf het modekwartier in. Op straat was het druk en het publiek liep in en uit de modeateliers en creatieve winkeltjes. De Klarendalseweg die de levensader van deze wijk vormt, is beslist de leukste straat van Arnhem. Overal zijn winkeltjes waar ontwerpers zich als zelfstandige ondernemers gevestigd hebben. Niet alleen mode, maar ook het product- en grafisch design is prima vertegenwoordigd. Ook is er genoeg vintage en retro te vinden, zelfs een vintage kapsalon. Je kunt The Barber Station ook een ouderwetse barbier noemen. Maar dan hip.

Meestal ben ik met mijn eigen creativiteit ergens in het verleden en hou ik mij niet bezig met de hedendaagse mode en trends. Maar op de Klarendalseweg heb ik het gevoel even hoog in de takken van de boom te zitten, tussen hippe vogels. Hip is prikkelend en opwindend, en ik waai er even lekker van uit. Maar het is ook weer fijn om daarna weer af te dalen naar de wortels van de boom waar ik mij net iets meer thuis voel.

Een van de leukste winkeltjes op de Klarendalseweg is die van de meisjes van het Paradijs. Michaela kocht er een paar nieuwe kaarten. Het winkeltje verkoopt niet alleen (ook via haar webshop) illustraties maar ook accessoires zoals tassen, buttons en spulletjes voor op tafel.

modekwartier.nl | nachtvandemode.com

Net als regisseur Boudewijn Koole en ontelbare andere jongens had ik vroeger een tamme kauw. Meer dan eens. Het begon in 1976 met Kareltje. Eigenlijk was die van mijn broer. In september 1977 vloog Kareltje weg. We waren ontroostbaar. Omdat hij niet terugkwam, besloot ik het jaar daarop een nieuw kauwenjong op te voeden. Die vond ik bij de boswachter van kasteel Renswoude, die heel toepasselijk Van der Kaa heette. Waarschijnlijk woont deze boswachtersfamilie al generaties lang onder de hoge bomen op het landgoed waar het bij flinke windvlagen in het voorjaar jonge kauwen regent. In 1978 kwam Karel II, daarna volgde Karel III.

Vele jaren later, in 1995, in een vlaag van nostalgie, besloot ik drie kauwtjes tegelijk tam te maken. Weer klopte ik aan bij de familie Van der Kaa, hofleverancier van kauwen op het landgoed van kasteel Renswoude. Toen de kauwtjes startklaar waren, deden ze het meteen erg goed. Ze vlogen hun rondjes door, over en om het huis en zakten na elke vlucht telkens voldaan op mijn schouders door de poten.

Kauwen uit onze buurt hadden de drie vreemde vogels bij de vijand op de schouder zien zitten en deden vanaf dat moment alles om de drie afvalligen weer op het rechte pad te brengen. De wilde kauwtjes scheerden, soms met stukjes brood in de snavel, rakelings langs het balkon waar mijn drie adoptiekauwtjes hun residentie hadden. Moeder natuur bleek harder te kunnen trekken dan de adoptievader. Ik had er vrede mee.

Tijdens het kijken naar kauwboy, een ontroerende maar ook tamelijk heftige jeugdfilm over dood en verlies, moest ik vooral aan Karel I denken, die in 1977 was weggevlogen. Mijn eerste confrontatie met verlating. Het kwam allemaal goed, net als in de film. In 2000 kwam vanuit Duitsland de grote liefde aangevlogen. Haar achternaam? Dohle.
 

Sporen van de dood – Boudewijn Koole over kauwboy [ filmkrant.nl ]
Kauwen in de spiegel [ achillescools.be ]

Oberhausen heeft tegenwoordig een nieuw stadscentrum. Op de plek waar in het industriële tijdperk de fabrieksschoorstenen rookten, zijn in 1996 het megawinkelcentrum Centro en de König Pilsener Arena verrezen. De nabijgelegen gasometer, een kolossale ijzeren cilinder en het Wahrzeichen van Oberhausen, herinnert als een eenzaam baken aan het industriële verleden van Oberhausen.

Centro is een winkelparadijs in twee verdiepingen met tweehonderdtwintig winkels. De meeste daarvan zijn filialen van grote merken. Vooral door hun aanwezigheid word je in Centro ondergedompeld in ongekende luxe. Ik waan mij in Dubai en voel onbehagen bij deze overvloed. Het is waarschijnlijk niet aan mijn gezicht af te lezen en zo spiegel ik het winkelende publiek. Het is de normaalste zaak van de wereld om hier rond te lopen. Maar normaal kan ik het niet vinden. Deze overvloed en luxe, hoe is het mogelijk terwijl we het alweer bijna zes jaar over “de economische crisis” hebben. Zijn dit enkel façaden? Is Centro een Potëmkin-dorp dat onze schulden maskeert?

Het winkelcentrum is een soort beest met een kop, romp en een staart. Op de vitale punten zitten XXL-filialen van Galeria Kaufhof, C&A en Peek en Cloppenburg. In de laatste megawinkel hebben de bekende kledingmerken een eigen afdeling: Tommy Hilfiger, Armani, Hugo Boss… Honderd Euro voor een herenshawl van Armani, die je voor € 3,95 elders koopt en die waarschijnlijk ook uit een kledingatelier uit Bangladesh komt, waar werkdagen van 16 uur en soms langer worden gemaakt. Het verschil is de naam en de prijs en het astronomische budget voor marketing.

Ik begrijp merkgevoeligheid niet. Maar ik heb makkelijk praten, want ik zit in een omgeving waarin ik niet hoef te presenteren en waar geen competitie is. Michaela legt mij uit hoe het werkt. “Het is allemaal ijdelheid” zegt ze, wanneer we op de roltrap staan.

IJdelheid. Draaien alle grote kleding- of cosmeticamerken om ijdelheid? Maakt kwaliteit dan niet het verschil? Natuurlijk brengen dure merken kwaliteit. Maar daarna gaat de prijs nog een aantal keren over de kop. Want het exclusieve en dure merk geeft jou het gevoel dat je bijzonder bent. Omdat je het waard bent. De prijskaartjes van alle kleding en cosmetica bij elkaar zeggen dan iets over je eigenwaarde.

Ik leg een T-shirt van Marco Polo van €49,50 terug. Waarom vijf keer zoveel geld uitgeven voor een T-shirt met een merknaam erop? Maar ik heb makkelijk praten en hoef mij niet te onderscheiden. Al doe ik dat natuurlijk wel met mijn merkloze kleding. Het enige T-shirt met logo dat ik zou willen dragen, is er een met NO LOGO.

centro.de