De slag werd gestreden bij het dorp Borodino, ten westen van Moskou. Napoleon stond met zijn Grande Armée tegenover de Russen van tsaar Alexander I onder generaal Michail Koetoezov. Koetoezov werd na vele onbesliste confrontaties tussen beide legers en na vele terugtrekkende troepenbewegingen gedwongen tot een slag in open veld bij Borodino. De slag eindigde in tactische zin onbeslist, maar de Russen trokken wel terug. Napoleons bevelen tijdens en na de slag duiden er ook op dat ook hij zich voor een pyrrusoverwinning wilde behoeden. Op de dag van de slag had hij last van koorts en tijdens de slag zat hij op een voor zijn doen ver naar achteren geschoven commandopost. Ook kwam hij op de proppen met een bijzonder simplistisch gevechtsplan. De Franse Grande Armée was haar invasie van Rusland begonnen in juni 1812.
 
Tsaar Alexander kondigde een Patriottische Vaderlandse Oorlog af. De Russische troepen, die zich aanvankelijk bij de Pools-Russische grens hadden verzameld, trokken zich terug zonder een noemenswaardige slag te leveren, maar met het doel de Franse aanvoerlijnen onhoudbaar te maken. Hoewel deze tactiek van de verschroeide aarde redelijk succesvol was, werd zij naarmate de Fransen verder in Rusland kwamen steeds minder geaccepteerd door de Russische bevolking en door Tsaar Alexander I. Een en ander leidde ertoe dat de opperbevelhebber van de Russen, generaal Barclay de Tolly, werd vervangen door Mikhail Koetoezov, een teruggeroepen veteraan van vroegere Turkse oorlogen en geliefd bij de Moskouse adel. Maar ook hij durfde het niet meteen aan om de Fransen in een reguliere veldslag te confronteren, en pas op 125 kilometer ten westen van Moskou vond hij ‘geschikt terrein’ om slag te leveren. Hij wierp hier verdedigingswerken op, aan de rechterflank van het slagveld een grote artillerieredoute, de Rajevski-redoute onder bevel van Barclay, en aan de linkerflank drie pijlvormige wallen, de Bagration-flèches, onder bevel van Pjotr Bagration.
 
Bron: nl.wikipedia.org

Battle of Borodino [ serieamania.net ]
Order of Battle of Borodino [ napolun.com ]

In augustus 1972 kwam ik in klas 4 (groep 6) van de lagere school. Veel herinneringen heb ik niet meer aan dat jaar maar één moment zal ik nooit meer vergeten. Toen op dinsdagmiddag 5 september om half twee de les weer begon, werd er gebeden voor de gijzelaars in München. Het ultimatum zou ‘s middags om drie uur aflopen. We begrepen allemaal dat het om iets heel spannends ging en ik deed als negenjarige mijn best om het tot mij door te laten dringen.

Wanneer ik eens rond snuffel in de Top 40 van week 35 van 1972 komen er onmiddellijk herinneringen omhoog. De meisjes op school dweepten met Donnie Osmond en David Cassidy. Pop Corn van Hot Butter was in augustus omhoog gesprongen naar de hoogste plaats en hield die positie bijna twee maanden vast zodat tenslotte iedereen popcorn tussen de oren had. En daarbij kwam nog Bata Illic die over Michaela-ha blééf zingen…

Ondertussen hadden de O’Jays in de Verenigde Staten een wereldhit met Black Stabbers. Het duurde lang voordat deze soulplaat Nederland bereikte. Op 14 oktober kwam Back Stabbers eindelijk de Top 40 binnen en bereikte in week 45 een elfde plaats. Na zeven weken lagen de O’Jays er weer uit. Voor mij is het een van de zoete herinneringen aan veertig jaar geleden, sweet philly op z’n best.

Philadelphia (or Philly) soul, sometimes called the Philadelphia Sound or Sweet Philly, is a style of soul music characterized by funk influences and lush instrumental arrangements, often featuring sweeping strings and piercing horns. The subtle sound of a vibraphone can often be heard in the background of Philly soul songs. The genre laid the groundwork for disco and what are now considered Quiet Storm and smooth jazz by fusing the R&B rhythm sections of the 1960s with the Pop Vocal tradition, and featuring a slightly more pronounced jazz influence in its melodic structures and arrangements. (Bron: Philadelphia Sound [ en.wikipedia,org ] )

veertig jaar geleden [ 1 ] | Die olympische Tragödie [ olympia72.de ]

Het Belgische televisienet Een vertoonde zondagmiddag een ingekleurde versie van The Sea Hawk, een avonturenfilm met Errol Flynn. Deze stond in 1940 op het toppunt van zijn roem. Het moet destijds een indrukwekkende film zijn geweest, maar inmiddels is het belegen oude koek. De gepolijste Hollywood-stijl van The Sea Hawk komt 72 jaar later gekunsteld over. Alles is keurig binnen de lijntjes van de Hays Code (1930-1968) gefilmd. In de spectaculaire openingsscène waarin een Spaans schip geënterd wordt, zien we bijvoorbeeld geen spatje bloed. Sinds de realistische gevechten uit Master and Commander (2003), zijn dit houterige schijngevechten: de piraat en de kapitein die op het dek de degens kruisen en schertsende opmerkingen maken, te midden van hun bemanningen in een choreografie die een massagevecht moet uitbeelden. Overigens is het goed te merken dat The Sea Hawk gefilmd is op het moment dat Engeland al wel maar de Verenigde Staten nog niet in oorlog is met nazi-Duitsland. Aan het einde van de film wanneer een oorlog met Philips II van Spanje onafwendbaar lijkt, verklaart Queen Elisabeth I het Angelsaksische standpunt:

The Sea Hawk [ imdb.com ]