De Japanse prentkunst heeft al vanaf de tweede helft van de negentiende eeuw grote invloed op de Westerse beeldende kunst. Sinds de Renaissance werden de decoratieve kunsten in het Westen beheerst door horror vacui met de climax in de Victoriaanse tijd. Doordat elke lege plek met ornamenten werd gevuld, begon men te snakken naar lucht en lege ruimte. De impressionisten en post-impressionisten als Gauguin en Van Gogh waren al bijzonder gecharmeerd van de Japanse prentkunst en lieten zich er door beïnvloeden. Ze voelden zich aangesproken door de grote kleurvlakken en afgewogen composties. Sindsdien werd het “less is more” principe dat bij de Japanner altijd sterk ontwikkeld is geweest, steeds meer een van de stuwende krachten achter het modernisme. De vormgeving in het Westen begon zich uit te kleden.

Afgelopen week ontdekte ik het werk van Tadahiro Uesugi een Japanse illustrator met een grote poëtische verbeelding. Zijn voorstellingen zijn zowel uit het dagelijks leven gegrepen als een verstilde en gestyleerde werkelijkheid waarin kleurvlakken, textuur en het ritme van de lijnen een dichterlijke taal spreken. Het zou van oppervlakkigheid getuigen om zijn stijl in het vakje retro op te bergen, tenzij je het tijdloze kunt zien in deze abstraherende ‘mid century retro’.

www10.big.or.jp/~tuesugi/

Retro uit de jaren vijftig staat weer zo in de belangstelling dat er niet alleen volop knipogen gemaakt worden naar de vormgeving uit die jaren, sommige uitgevers besluiten zelfs tot herdruk. Een goed voorbeeld is de herdruk van de klassieke stedenboeken This is, geïllustreerd door de Tsjech Miroslav Sasek. Tsjechiëheeft een rijke traditie op het gebied van illustratie en animatie en Sasek is beslist een van de invloedrijkste illustratoren geweest, wiens stijl vooral in het Westen is nagevolgd. Hij geeft je een bril op die de wereld ongecompliceerd maakt, een wereld waar het kind in ons naar terugverlangt: eenvoudig, overzichtelijk en kleurrijk.

This is
This Is Paris (1959, reissued 2004)
This Is London (1959, reissued 2004)
This Is Rome (1960, reissued 2007)
This Is New York (1960, reissued 2003)
This Is Edinburgh (1961, reissued 2006)
This Is Munich (1961)
This Is Venice (1961, reissued 2005)
This Is San Francisco (1962, reissued 2003)
This Is Israel (1962, reissued 2008))
This Is Cape Canaveral/This Is Cape Kennedy (1963)
This Is Ireland (1964, reissued 2005)
This Is Hong Kong (1965, reissued 2007)
This Is Greece (1966, reissued 2009)
This Is Texas (1967, reissued 2006)
This Is the United Nations (1968)
This Is Washington, D.C. (1969)
This Is Australia (1970, reissued 2009)

Toen Giraud in 1975 klaar was met Angel Face was hij Blueberry ontzettend moe geworden. In twaalf jaar had hij 18 verhalen getekend, bijna 850 pagina’s (platen). Het moordende tempo van twee platen per week was hem teveel geworden en het zou vijf jaar duren voordat hij met zijn vaste scenarist Jean-Michel Charlier in 1980 weer een nieuwe cyclus zou beginnen. Tussen 1975 en 1980 hield hij zich in samenwerking met Jodorowsky voornamelijk bezig met film en tekende storyboards onder zijn pseudoniem Moebius. Voor de verfilming van Dune maakte hij ruim 3000 (!) tekeningen. Dit werk bleef lang in de kast liggen totdat David Lynch in 1983 eindelijk de verfilming van Frank Herbert‘s SF klassieker op zich nam.

In 1980 pakt Giraud de draad dus weer op en laat de vogelvrijverklaarde Blueberry onder zijn indianennaam Gebroken Neus onderduiken bij zijn oude indianenvrienden die we nog kennen uit de eerste cyclus van Fort Navajo. In het daaropvolgende album De Lange Mars komen we ook Jimmy McClure en Red Neck weer tegen die op zoek gaan op zoek naar Chihuahua Pearl. De volgende albums De Ongrijpbare Navajo’s en De Laatste Kaart zijn wisselend van kwaliteit, de inkleuring van het laatstgenoemde album is belabberd. In 1983 geeft Giraud publiekelijk te kennen dat hij Blueberry meer dan zat is. Toch tekent hij daarna nog Het Einde van de Lange Rit dat echt het laatste verhaal van Blueberry lijkt te worden. Het is een soort apotheose waarin definitief met zijn tegenstanders Vigo en Angel Face wordt afgerekend en er komt eindelijk gerechtigheid voor de vogelvrijverklaarde luitenant. Mike S. Blueberry lijkt van zijn pensioen te kunnen gaan genieten.

voorgaande posts | Blueberry [ official website ] | Blueberry [ moorsmagazine.nl ]