Twee maanden geleden schreef ik hier iets over het liedje Cheek to Cheek van Irving Berlin. Het komt uit de beroemde musicalfilm Top Hat met Ginger Rogers en Fred Astaire. De BBC zond deze dindagmorgen uit. De enige manier voor mij om Top Hat te overleven, is te letten op de decors en de vormgeving van het escapisme tijdens de Grote Depressie. De showfilms waarin gedanst en gezongen werd, waren er in de eerste plaats voor Jan met de pet.
De interieurs in Top Hat zijn tamelijk sober met hier een daar een gestileerde krul. De Nieuwe Zakelijkheid uit de jaren dertig was eerder een grote opruiming van historische stijlen dan dat het zélf een stijl was. In de crisistijd was er vaak ook geen geld meer voor peperdure art deco zoals in de jaren twintig.

Vergeleken bij Die Große Liebe uit 1942 met Zarah Leander, een musicalfilm die gemaakt werd toen Hitler op het toppunt van zijn macht was, zijn de decors nogal sober. Kijk naar Ich weiß, es wird einmal ein Wunder gescheh’n en daarna naar Cheek to cheek en zie het grote verschil.

Toen Top Hat werd opgenomen was de talkie al helemaal ingeburgerd. Toch zien we hier en daar nog overblijfselen uit de zwijgende film, zoals de oogschaduw van Ginger Rogers of het jacket van Fred Astaire. En platinum blonde met boa was in 1935 helemaal in.
Jason and the Argonauts is een ouderwetse fantastische en bombastische avonturenfilm waar twee meesters aan hebben bijgedragen: Bernard Herrmann schreef de filmscore en Ray Harryhausen deed de stop motion animatie. Na een halve eeuw zijn de special effects in deze film hopeloos verouderd. Deze liggen in feite dichter bij filmpionier 


Deze blauwbaardkomedie van Charles Chaplin naar een idee en oorspronkelijk script van Orson Welles is een verhuld pacifistisch pamflet. Henri Verdoux is bankier en loyaal en bekwaam in zijn werk, maar wordt ontslagen. Om geld te verdienen voor zijn vrouw en kind, trouwt hij met rijke weduwen en laat deze vervolgens “verdwijnen”. Zijn misdaden komen uiteindelijk aan het licht. Wanneer hij in de rechtszaal als seriemoordenaar ter dood veroordeeld wordt, vraagt de rechter of hij nog iets te zeggen heeft. En dan antwoordt monsieur Verdoux:













