Ben van Os en Jan Roelfs die verantwoordelijk zijn voor de art direction in de film Orlando, werden in 1993 beiden terecht genomineerd voor een oscar. Maar deze werd gewonnen door de art directors van Schlindler’s List. Orlando werd ook voor een oscar genomineerd in de categorie kostuumontwerp. Maar ook deze oscar werd niet verzilverd en de prijs ging tenslotte naar Gabriella Pescucci die de kostuums verzorgde in The Age of Innocence van Martin Scorcese.

Orlando is een magnifieke film, vooral wat de kostuums en fotografie betreft. Het verhaal spreidt zich uit over vier eeuwen en dat moet een enorme uitdaging zijn geweest voor de afdeling kostuums en art direction.

Ik ben geen historicus en zeker geen modehistoricus en kan dus niet oordelen of de voorstellingen die in kostuumfilms gegeven worden historisch verantwoord zijn. Wanneer er oscarnominaties zijn voor de kostuums en de art direction zal het we goed zitten, is mijn simpele redenering. En toch hoeft dat niet per se zo te zijn, tenminste als ik A. Bender mag geloven van marquise.de De film Amadeus die in 1984 een aantal oscars won, waaronder die voor het beste kostuumontwerp ( van Theodor Pistek ) en art direction, is als het om kleding gaat, historisch niet altijd juist. Maar het zou mij niets verbazen als Pistek deze ‘verkeerde’ keuzes bewust heeft gemaakt. In de film Marie Antoinette horen we toch ook Siouxsie and the Banshees ?

Het verleden is dood, leve de interpretatie!

Ironischerweise bekam Amadeus einen Oscar für die Kostüme, obwohl der Kostümbildner wie auch bei “Valmont” übelst gestümpert hat. Dabei sind zwischen vielen besch…eidenen Kostümen nur einige wenige, die halbwegs in Ordnung sind.
 
Constanze trägt beim ersten Auftritt etwas, das wohl eine Française sein soll. Der Kostümbildner hat den gleichen Fehler gemacht wie Sabine Normalverbraucherin und an ein Kleid hinten ein paar “Watteaufalten” geklebt. Das wäre wahrscheinlich nicht weiter aufgefallen, hätte er die Falten nicht ausgerechnet aus einem anderen Stoff als das restliche Kleid gemacht. Beim Bild links allerdings fällt schon anhand der Form auf, daß die Falten nicht, wie es sein sollte, Teil des Kleidrückens sind.
 
Die Perücken sind ein weiterer Schwachpunkt, besonders bei den Statistinnen. Sie sehen aus, als wäre ein toter Pudel aus 2000 Metern Höhe auf ihren Kopf gefallen und dort klebengeblieben. Die Haare sind ganz offensichtlich von Natur aus (oder besser gesagt, von Chemie aus) weiß, anstatt weiß gepudert zu sein, und der Haaransatz ist allzu offensichtlich mit Absicht verdeckt.Dabei waren solche Türme (typisch für die 1770er), wie sie links zu sehen sind, schon aus der Mode, bevor Mozart erwachsen war. Schaflockig-wuschelig waren die Türme nie, sondern im Gegenteil sehr ordentlich gelegt. Wuschelige Frisuren gab es Ende der 80er noch, aber sie waren nicht hochgetürmt.
 
Bron: marquise.de

Orlando [ imdb.com ]

Het leven van de excentrieke Howard Hughes (1905-1976) is driemaal verfilmd (in 1977, 2004 en 2006) maar de verfilming van Martin Scorcese uit 2004 is het meest memorabel. The Aviator werd dan ook bekroond met vijf oscars en vier BAFTA’s. De film loopt van 1927 tot en met 1947 en is met grote accuratesse gemaakt. Decadente Holywoodparty’s, filmsets, art-deco-paleizen, straatscenes en natuurlijk ook de vliegtuigen, alles klopt tot in de kleinste details. Scorcese is zelfs zover gegaan om in technicolor te filmen dat letterlijk de couleur local bepaalt. Het camerawerk in The Aviator is verbluffend en Robert Bridge Richardson won terecht de oscar voor de beste cinematografie.

The Aviator [ imdb.com ]

In de jaren vijftig stond er in de meeste Amerikaanse huizen al een televisie en het bioscoopbezoek liep daardoor terug. Om de bioscoopfilm een extra injectie te geven bedachten de grote filmmaatschappijen van alles om het publiek weer naar bioscoop te lokken. Met de spektakelfilm keerde de Hollywoodfilm in zekere zin weer terug naar de tijd waarin D.W. Griffith (1875-1948) zijn spektakelstukken maakte. Maar Griffith was in 1948 overleden. Een andere Hollywoodpionier en een van de oprichters van Paramount Cecil B. DeMille (1881-1959) was nog altijd actief. Vanaf 1914 had hij al tientallen films op zijn naam staan. Een daarvan was The Ten Commandments die hij in 1923 al had gemaakt. Net als Intolerance van D.W.Griffith was dit een imponerende spektakelfilm met levensgrote decors en honderden figuranten. Om het bioscooppubliek terug te winnen, besloot Paramount halverwege de jaren vijftig tot een remake en de 75-jarige DeMille deed The Ten Commandments nog eens over, maar nu in vistavision, technicolor en met duizenden figuranten. Het publiek moet net zo geïmponeerd zijn geweest als in de vroege jaren van de film. De felle kleuren knalden van het enorme doek. Daar had de televisie niet van terug. De film werd een enorm succes en zeven keer genomineerd voor een Oscar. Een paar jaar later speelde “Mozes” voor concurrent MGM in een ander Bijbelse spektakelstuk dat elf Oscars won (van de twaalf nominaties).

And God said Let there be light, and there was light. And from this light, God created life upon earth. And man was given diminion over all things upon this earth and the power to choose betweem good and evil. But each sought to do his own will because he knew not the light of God’s law. Man took dominion over man, the conquered were made to serve the conqueror, the weak were made to serve the strong, and freedom was gone from this world. So did the Egyptians cause the children of Israel to serve with rigor, and their lives were made bitter with hard bondage. And their cry came up unto God. And God heard them and cast into Egypt, into the lowly hut of Amram and Yochabel, the seed of a man upon whose mind and heart would be written God’s law and God’s commandments, one man alone against an empire.
(De verteller aan het begin van de film)

The Ten Commandments [ imdb.com ]