Net als Betrayal is Closer een toneelachtige film over het thema overspel. In plaats van de minimale rolverdeling (drie personen, zoals in Betrayal) worden in Closer beide koppels ten tonele gevoerd. De vier hoofdrollen worden gespeeld door Jude Law, Natalie Portman, Clive Owen en Julia Roberts. De dialogen zijn scherp, geestig en gaan vaak in een rap tempo. Zo ad rem kun je alleen maar zijn als je gesouffleerd wordt door de Engelse toneelschrijver Patrick Marber die tekende voor het scenario.

„Closer„ begon als een toneelstuk, geschreven door scenarist Patrick Marber, en dat valt eraan te merken: we krijgen een serie duidelijk afgebakende scènes, die zich telkens afspelen tussen twee van de vier hoofdpersonen en die in wezen bestaan uit lange, soms briljant geschreven dialogen. Filmdialoog is een eigenaardig beestje: gewoonlijk worden de teksten enkel aangewend om informatie mee te delen. Wat de personages zeggen moet bondig en duidelijk zijn – maar zeer weinig conversaties in films duren langer dan hooguit twee of drie minuten. In „Closer„ daarentegen, krijgen de dialogen tien tot vijftien minuten om zich te ontwikkelen. In plaats van een dialoog krijg je een gesprek dat zich op een natuurlijke manier kan ontplooien. Dit zijn mensen die iets te zeggen hebben, en welbespraakt genoeg zijn om het uit te drukken: we krijgen fantastische regels tekst zoals: „I don„t stalk people. I lurk„, en: „You know what a heart looks like? Like a fist of blood!„ De meeste films tegenwoordig lopen vol met personages die niets te melden hebben en niet zouden weten welke woorden ze moesten gebruiken indien dat wel het geval was (al eens gelet op de dialogen in pakweg „National Treasure„?). De teksten in „Closer„ zijn wel gestileerd (de meeste mensen in de echte wereld zijn zo rad van tong niet), maar ze klinken haast muzikaal door de kracht van hun intelligentie.
 
Bron: digg.be

Closer [ official site ] | Closer [ moviemeter.nl ] | Closer [ imdb.com ]

Deze maand is het 39 jaar geleden dat Charles Manson en zijn ‘family’ abrupt een einde maakten aan een lange Summer of Love. Die was op 1 juni 1967 begonnen met het verschijnen van Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band van The Beatles . Diezelfde Beatles inspireerden met het nummer Helter Skelter op The White Album uit 1968 de charismatische Charles Manson, die Helter Skelter koppelde aan de apocalyps, een eindstrijd op aarde die hij voorzag in de vorm van een raciale oorlog.

The White Album getuigt als geen andere Beatles-plaat van de veelzijdigheid van the fab four. Op een van de tracks, Helter Skelter, is een heel nieuw geluid te horen: genadeloze decibellen, die zo’n onmisbaar bestanddeel vormen in de hardrock die toen nog in de kinderschoenen stond. De muziek die in het hoofd van Manson was gekropen, maakte een destructieve kracht in hem los. Misschien was de tekst voor hem niet eens zo belangrijk. Manson verbond Helter Skelter met hell, terwijl het nummer gaat over een Victoriaanse attractie op een fun fair, een ding zoals de Python in de Efteling, maar dan een heel stuk tammer. Ik vermoed dat Manson door de fysieke kracht van de hardrock in een kwaadaardige roes is gekomen. Helter Skelter werd voor hem steeds meer het startsein voor een duivels bloedbad. En dat kwam er, op 8 augustus 1969. De 26-jarige actrice Sharon Tate en drie gasten die op dat moment bij haar aanwezig waren, werden in haar huis op brute wijze vermoord. De nacht daarop werd het echtpaar La Bianca op eenzelfde beestachtige wijze afgeslacht. Nog voordat op 15 augustus 1969 Woodstock van start ging, was er een bloederig einde gekomen aan de jaren van love and peace.

Charles Manson en de leden van zijn ‘family’ die bij de moorden betrokken waren geweest, kregen in 1970 de doodstraf. Manson’s rechterhand Charles “Tex” Watson, die betrokken was bij alle zeven moorden (Sharon Tate, haar ongeboren kind en drie huisgenoten en het echtpaar La Bianca) was gevlucht naar Texas en kon pas gepakt worden nadat Susan Atkins een van Manson‘s teenagers, uit de school was geklapt en hem had aangewezen als de hoofddader tijdens het bloedvergieten. Pas in november 1971 kreeg ook Watson de doodstraf en verhuisde naar de death row in San Quentin. Het jaar daarop werd in Californiëde doodstraf afgeschaft en iedereen in de death row kreeg automatisch levenslang, ook Charles Manson, Charles Watson en vier jonge vrouwen van de ‘family’: Susan Atkins, Patricia Krenwinkel, Linda Kasabian en Leslie Van Houten, die tijdens de Tate-La Bianca moorden resp. 21, 21, 20 en 19 lentes jong waren.

Zoals Helter Skelter Charles Manson inspireerde, zo inspireert deze duistere anti-hippie nog altijd anderen, waaronder de eeuwig puberale Marilyn Manson. Inmiddels is Charles Manson 73 jaar en ontvangt hij in de gevangenis nog dagelijks fanmail. Interessanter is de ontwikkeling van Charles “Tex” Watson. Ook hij wacht in zijn cel al meer dan vijfendertig jaar vergeefs op gratie. Het grote verschil is dat Watson zich bekeerde en vanuit zijn gevallen staat van Christus ging getuigen. Helaas krijgt dat in de media veel minder aandacht dan het duivelse charisma van Manson. Op de site aboundinglove.org lees je zijn levensverhaal en kun je zijn boek Will you die for me? downloaden. Hierin beschrijft hij wat en wie hem 39 jaar geleden bezielde en hoe zich daarna liet vinden door Christus. Ook de integrale tekst van Manson’s Right Hand Speaks Out, een serie interviews met Watson is op deze site te lezen.

Als ik ooit de barokke fictie van A.F.Th ter Heijden ga lezen, dan niet zonder deze real life opmaat. Een kijkje in de virtuele gevangenis van de site van hetschervengericht.nl heb ik alvast genomen en voelde me inderdaad even gevangen omdat ik naar de skip intro button ging zoeken.

Het Schervengericht | literatuurlijst

Vincent Bugliosi en Curt Gentry, Helter Skelter. New York, 1974
Edward George en Dary Matera, Taming the Beast. New York, 1998
Thomas Kiernan, The Roman Polanski Story. New York, 1980
Greg King, Sharon Tate and the Manson Murders. New York, 2000
Barbara Leaming, Polanski: His Life and Films. Londen, 1982
John Parker, Polanski. Londen, 1993
John Parker, The Joker’s Wild. Londen, 1991
Roman Polanski, Roman. New York, 1984
Ed Sanders, The Family. New York, 2002

Bron: afth.nl

meer films over The Manson Family
The Manson Massacre (1972)
Helter Skelter (1976)
The Manson Family (2003)
The Manson Girls (2008)

[moviemeter.nl] | video’s over the Manson Family op youtube.com

Kunstenaarsbiopics zijn de laatste jaren erg populair, ook bij mij. Ik zag er de laatste tijd meer dan een handvol:

Camille Claudel (1988)
Frida (2002)
Sylvia (2003)
Modigliani (2004)
Goya’s Ghosts (2006)
Copying Beethoven (2006)
Klimt (2006)

Maar een paar moet ik er beslist nog zien, waaronder Pollock (2000) (waarin Ed Harris volgens de kritieken overtuigender uit de hoek komt als Jack the Dripper dan als het dove genie in Copying Beethoven.) en Factory Girl (2006) Deze film draait nu eindelijk ook in Nederland en ik hoop ‘ m snel te zien.

Factory Girl imaginatively unfolds the comet-like rise and fall of 60s “It Girl“ Edie Sedgwick, the blazing superstar who came to define both the glamour and the tragedy of our celebrity-obsessed culture. Sedgwick appeared to be the quintessential American princess, with her blue blood, her trust fund and her Harvard education, not to mention her ethereal beauty and vivacious charisma. But she was also a lost and fragile little girl; and when she met up with counter-culture anti-hero Andy Warhol, everything changed. Suddenly, Edie found herself at the center of a Pop Art universe bursting with sex, drugs, style and rock „n„ roll — and a mad rush for fame and fabulousness that was destined to spin out of control.
 
Arriving into the chaos of mid-60s New York, Edie (Sienna Miller) is taken under the wing of the famously deadpan artist Andy Warhol (Guy Pearce) who sees in her untamed vulnerability the makings of an irresistible muse. Warhol invites Edie into the wild world of The Factory, a former downtown hat factory he has transformed into a bohemian paradise. Here, a rag-tag mix of musicians, poets, artists, actors and misfits gather to create avant-garde movies during the day and throw glam parties all night long. Edie quickly ascends to become the star of Warhol’s movies, an idol at The Factory and a media darling. She is on top of the world when she falls in love with a larger-than-life rock star (Hayden Christensen). But when Edie becomes caught between Warhol’s world of sexy surfaces and her new love, she winds up rejected by both – and once again, set adrift in the modern world.
 
Bron: factorygirlmovie.net

factorygirlmovie.net | Edie Sedgwick [ en.wikipedia.org ]