Vlak na de Eerste Wereldoorlog, tijdens de Conferentie van San Remo (19-26 april 1920) kwamen de Engelsen en de Fransen met elkaar overeen hoe na de ineenstorting van het Osmaanse Rijk het machtsvacuüm in het Midden-Oosten gevuld moest worden. Frankrijk kreeg Syrië als mandaatgebied toegewezen en Engeland kreeg Mesopotamië (Irak) en Transjordanië (Jordanië) onder zijn hoede.

Het gebied waar Frankrijk het mandaat over kreeg, was een smeltkroes van religies en religieuze sekten. Naast een meerderheid van soennitische moslims leefden er in het Frans Mandaat Syrië al eeuwenlang religieuze minderheden zoals alawieten, druzen en sji’ieten. Frankrijk verdeelde Syrië en Libanon in zes staten.

Om te voorkomen dat de soennitische meerderheid te machtig zou worden, werden deze verdeeld in twee staten rond de twee grootste steden: Damascus en Aleppo. De christenen en de alawieten, een sji’itische minderheid, die aan ede kust leefden, kregen respectievelijk l’État du Grand Liban en l’État des Alaouites. Ook kregen de druzen, een andere religieuze minderheid, een aparte staat: l’État de Djebel druze.

Tenslotte kreeg de Turkse minderheid rond de noordelijke havenstad Antiochië ook een eigen staat: Sandjak Alexandretta. In de jaren twintig gaven deze deelstaten van Syrië eigen postzegels uit. In het begin waren dit Franse “Mariannes” met opdruk in het Frans en Arabisch. Later verschenen er postzegels van de Republique Syrienne, Syrie of Grand Liban.

De zes staten van het Franse Mandaatgebied Syrië
Staat Damascus (État de Damas) – hoofdstad Damascus.
Staat Aleppo (État d’Alep) – hoofdstad Aleppo.
Sandjak Alexandretta – hoofdstad Antiochië.
Staat der Alawieten (État des Alaouites) – hoofdstad Latakia.
Staat Dzjebel ed-Droez (État de Djebel druze) – hoofdstad As-Suwayda.
Staat Groot-Libanon (État du Grand Liban) – hoofdstad Beiroet.

Occupation et Mandat français : Syrie, Grand Liban, Alaouites

Ongeveer alles uit de periode 1750-1850 mag rekenen op mijn aandacht, ook datgene wat op televisie wordt uitgezonden. Nu worden er maar weinig geschiedenisdocumentaires geprogrammeerd over deze periode dus op televisie heb ik het er niet echt druk mee. Als er historisch drama uit die periode wordt uitgezonden, is het vaak op de BBC en beperkt het zich tot de Regency Era, dat door de fans van Jane Austen is omgedoopt in Jane Austen Era.

Gisterenavond ging op BBC 2 de documentaireserie over Napoleon van start, gepresenteerd door de Britse historicus Andrew Roberts. Zijn boek Napoleon the Great heb ik niet gelezen, maar de uitzending van gisteren bevatte toch weinig nieuws voor mij.

Het eerste deel loopt tot aan 1804, het jaar dat Napoleon zichzelf promoveerde van Consul voor het leven tot Keizer der Fransen. Andrews reisde naar Noord-Italië om locaties te bezoeken die een belangrijke rol speelde tijdens de Italiaanse veldtocht van 1796/1797, zoals de brug bij Lodi en de vesting Mantua.

Wat ik wel jammer vond, en onvolledig in Roberts‘ verhaal, is dat de Slag bij Rivoli op 14 januari 1797 onvermeld bleef. Deze belangrijke veldslag werd geleverd bij “de achterdeur” van het Habsburgse Rijk. De Oostenrijkers stuurden door de Alpen via het dal van de Adige een groot leger om Mantua te ontzetten. De vesting werd al maanden door de Fransen belegerd en de toestand was hopeloos geworden. Toen Napoleon de Oostenrijkers bij Rivoli terugsloeg, moest de vesting Mantua worden opgegeven en kwam er een einde aan de Oostenrijkse heerschappij in Noord-Italië.

Part Two wordt woensdag 17 juni uitgezonden.