De twintigjare Nick Drake wordt ontdekt in 1968 en krijgt onmiddellijk een platencontract. Zijn debuutalbum Five Leaves Left verschijnt in 1969. Het album wordt gekenmerkt door de breekbare stem van Nick Drake, het delicate gitaarspel en de melancholie van de nummers. Zijn tweede album Bryter Layter, dat verschijnt in 1970, gaat op dezelfde muzikale weg verder. Geen van beide albums verkoopt goed en Nick Drake raakt in een depressie die hem vaak belet te schrijven en te componeren. Drake trekt zich meer en meer in zichzelf terug.

In 1972 komt Pink Moon uit, een akoestisch album vol naakte, sombere nummers dat in amper twee dagen opgenomen werd en waarin hij terug gaat naar de essentie van zijn muziek: zijn stem en zijn gitaar. De teksten staan bol van spijt, verlies en ontgoocheling. Ook nu weer blijft het succes uit. Nick Drake vertrekt naar Frankrijk waar hij samenwerkt met Françoise Hardy. Hij zou enkele nummers voor haar geschreven hebben, die nooit werden uitgebracht.Na deze periode raakt Drake opnieuw in een depressie. Hij heeft het gevoel dat hij zijn doelpubliek onvoldoende kan bereiken en dat hij gefaald heeft in zijn opzet. Het is het begin van een periode vol psychische problemen, met een hospitalisatie van enkele weken als dieptepunt. In 1974 gaat Nick Drake de laatste keer de studio in en neemt vier nummers op die op Fruit Tree, een postuum verschenen compilatie-album, verschijnen. De nummers zijn opnieuw somber en vol verwijzingen naar de dood.
 
Intussen woont Nick Drake opnieuw in het ouderlijke huis. In de nacht van 24 op 25 november 1974, neemt hij een overdosis van zijn anti-depressivum Tryptizol. De volgende dag vindt zijn moeder hem dood op zijn bed. Velen vermoeden dat hij zelfmoord pleegde, maar familie en vrienden spreken dit tegen. Volgens hen had hij de laatste maanden minder psychische problemen en is de overdosis een ongeluk. Toch blijft de twijfel, niet in het minst omdat naast zijn bed het boek De mythe van Sisyphus van Albert Camus ligt, een essay over het absurde van het bestaan en de existentiële vraag naar de zin van het leven.
 
Hoewel Nick Drake tijdens zijn leven amper succes gekend heeft met zijn muziek en bitter weinig albums verkocht, is zijn populariteit na zijn dood enorm. Nick Drake wordt door vele artiesten genoemd als een belangrijke inspiratiebron voor hun eigen muziek. Hij wordt beschouwd als een van de belangrijkste songwriters van de twintigste eeuw, zoals ook bijvoorbeeld Elliott Smith en Jeff Buckley.

Jeff Buckley werd geboren in Californiëen kwam uit een muzikale familie. Zijn vader was de singer/songwriter Tim Buckley, die een aantal folk en jazz albums uitbracht aan het eind van de 60er, begin van de 70er jaren. Jeff heeft z„n vader nauwelijks gekend. Z’n ouders scheidden voordat hij een jaar oud is en hij ontmoette z„n vader slechts éénmaal. Buckley sr. stierf in 1975 aan een letale cocktail van heroïne en morfine. De moeder van Jeff heeft een meer klassieke muzikale achtergrond (piano en cello). Jeff verhuist in z„n jeugd ongeveer elk jaar een keer. Hij leert zingen en gitaarspelen. Als ie zeventien is verlaat hij het ouderlijk huis. Hij keert terug naar Los Angeles, om voor z’n brood te gaan musiceren.

Aan het begin van de 90er jaren verhuist Jeff naar New York. Daar leert hij Gary Lucas kennen, waarmee hij enige tijd samenwerkt. Die samenwerking resulteert in 1994 in de uitgave van z„n eerste (mini-live-)album Live at Sin-é. In hetzelfde jaar als Live at Sin-é, 1994, verschijnt Grace. Het wordt goed ontvangen, alhoewel de verkoop langzaam op gang kwam. In de twee jaar daarna toert Buckley de wereld over. Er zijn “kenners” die menen dat Grace -‚¬â€ het eerste en enige echte album van Buckley -‚¬â€ het beste album van de 20e eeuw is. Het staat hoog in sommige lijsten, bijv. (anno sept. 2004) op de negende plaats in de Top 100 van MusicMeter. Vlak voor de opnamen van z’n tweede album in Memphis beginnen, op 29 mei 1997, verdrinkt Jeff Buckley tijdens een zwempartij in de Mississippi. Hij werd 30 jaar oud.

Midden jaren „60 richtte hij de formatie Buffalo Springfield op, samen met Stephen Stills. Vervolgens maakte Young eind jaren „60 zijn eerste naamloze solo-album. Young voegt zich niet veel later bij de inmiddels opgerichte band van Stills, David Crosby en Graham Nash. Crosby, Stills, Nash & Young of CSNY is een feit. Deze band maakt een aantal legendarisch albums, waarvan Dejá Vu waarschijnlijk het bekendst is geworden. De meerstemmige zang leidt ertoe dat CSNY vaak worden vergeleken met de Beatles.
 
Naast de activiteiten in CSNY werkt Young ook aan zijn solo-carrière. Met zijn begeleidingsband Crazy Horse neemt hij Everybody Knows This Is Nowhere op. In 1972 verschijnt het album Harvest met daarop de wereldhit Heart Of Gold. Young is uitermate productief en gedurende de jaren ’70 volgen nog vele albums; zeker één per jaar.
 
Begin jaren „80 experimenteert Young met een aantal verschillende muziekstijlen, variërend van country, folk, blues, rock tot techno maar in 1989 keert hij terug naar zijn oude stijl met het album Freedom. Het nummer Rockin’ in the free world wordt een bescheiden hit. Gedurende de jaren ’90 werkt Young gestaag door. Niet alleen komen er regelmatig ‘gewone’ albums uit maar gaandeweg produceert hij ook verschillende soundtracks voor films. In 2004 verscheen een concept-album, Greendale. Young werkte samen met vele muzikanten, waaronder Rick James, Pearl Jam, Nils Lofgren en de Pixies.