Michaela kocht drie weken geleden een CD-box met drie klassiekers van de legendarische Jazzpianist Bill Evans (1929-1980). Sharp Notes is een bundeling van zijn vroege albums New Jazz Conceptions (1956), Everybody Digs Bill Evans (1958) en Portrait in Jazz (1959). In de periode maakte Evans Miles Davis’s sextet en drukte daar een zwaar stempel op. In 1959 verscheen hun album Kind of Blue, het meest verkochte Jazzalbum aller tijden.

Twee maanden geleden schreef ik hier iets over het liedje Cheek to Cheek van Irving Berlin. Het komt uit de beroemde musicalfilm Top Hat met Ginger Rogers en Fred Astaire. De BBC zond deze dindagmorgen uit. De enige manier voor mij om Top Hat te overleven, is te letten op de decors en de vormgeving van het escapisme tijdens de Grote Depressie. De showfilms waarin gedanst en gezongen werd, waren er in de eerste plaats voor Jan met de pet.

De interieurs in Top Hat zijn tamelijk sober met hier een daar een gestileerde krul. De Nieuwe Zakelijkheid uit de jaren dertig was eerder een grote opruiming van historische stijlen dan dat het zélf een stijl was. In de crisistijd was er vaak ook geen geld meer voor peperdure art deco zoals in de jaren twintig.

Vergeleken bij Die Große Liebe uit 1942 met Zarah Leander, een musicalfilm die gemaakt werd toen Hitler op het toppunt van zijn macht was, zijn de decors nogal sober. Kijk naar Ich weiß, es wird einmal ein Wunder gescheh’n en daarna naar Cheek to cheek en zie het grote verschil.

Toen Top Hat werd opgenomen was de talkie al helemaal ingeburgerd. Toch zien we hier en daar nog overblijfselen uit de zwijgende film, zoals de oogschaduw van Ginger Rogers of het jacket van Fred Astaire. En platinum blonde met boa was in 1935 helemaal in.

Top Hat [ en.wikipedia.org ]

Jason and the Argonauts is een ouderwetse fantastische en bombastische avonturenfilm waar twee meesters aan hebben bijgedragen: Bernard Herrmann schreef de filmscore en Ray Harryhausen deed de stop motion animatie. Na een halve eeuw zijn de special effects in deze film hopeloos verouderd. Deze liggen in feite dichter bij filmpionier Georges Meliés dan bij de computer-generated imagery. De scene met de vechtende geraamten aan het eind van de film wordt beschouwd als het meesterwerk van Ray Harryhausen. Deze stop motion animatie duurt drie minuten, maar Harryhausen heeft er ruim vier maanden lang dag in dag uit aan gewerkt.

Een andere stop motion animatie uit de film is het gevecht tussen Jason en de zevenkoppige hydra die het Gulden Vlies bewaakt. Vergeleken met de indrukwekkende special effects uit Lord of the Rings of Avatar ziet het er nogal knullig uit, maar als ik mij bedenk dat dit allemaal handwerk is en beeldje voor beeldje opgenomen, dan maak ik een diepe buiging, beeldje voor beeldje.

Bernard Herrmann’s score liberally utilizes the technique known as “self-borrowing”, which involves reusing elements from his previous scores. Exact passage reuse is taken from scores for The Kentuckian, Beneath the 12-Mile Reef, 5 Fingers and others, and reworking of passages from North by Northwest, The Day the Earth Stood Still and Vertigo scores, among others.
(Bron: imdb.com)

Jason and the Argonauts [ cinema.nl ] | bespreking [ conjurecinema.com ]