Categorie archief: muziek

reservaat

gezien op nostalgienet : Bleeke Bet (1934)

Gisterenavond viel ik met mijn vader (*1930) pardoes in de film Bleeke Bet uit 1934. Een oubollige Nederlandse film van 78 jaar oud is natuurlijk voor de heel taaie oudjes, type Johan Heesters (1903-2011). Deze speelt uiteraard ook een rol (Ko Monje) in Bleeke Bet en zingt O mooie Westertoren terwijl Jans (Jopie Koopman) nog net niet in zwijm uit het raam valt. Bleeke Bet is in navolging van het succes van De Jantjes (1934) een ode aan de Jordaan.

Johan Heesters zingt O mooie Westertoren (1934) Heesters debuteerde in datzelfde jaar bij de Wiener Volksoper en verhuisde in 1936 naar Berlijn.

De cinematografie van Bleeke Bet is bijna tachtig later niet meer om aan te zien. Er werd nog gefilmd met een statische camera in shots van soms langer dan een minuut. De montage hapert hier en daar en is overal traag. Tussen de scenes door zitten “diavoorstellingen” van pittoreske plekjes in de Jordaan of de bloeiende bollenvelden (een zacht briesje is de enige actie) die voor onze groot- en overgrootouders zonder meer spannend geweest moeten zijn, maar die nu bijna schokkend zijn in hun slaapverwekkendheid. Het jengelende geluid van de smartlappen uit 1934 maakt dit Hollandse drama compleet. Bleeke Bet is definitief opgeborgen in het reservaat dat nostalgienet heet.

A Portrait of Philip

gezien op DVD: Glass A Portrait of Philip in Twelve Parts (2007)

GlassIn 1982 zag ik Koyaanisqatsi en maakte ik voor het eerst kennis met de muziek van Philip Glass. Zelden heb ik een filmbeelden en filmmuziek zo prachtig in elkaar zien schuiven. De geest van Koyaanisqatsi (in de taal van de Hopi-indianenleven betekent dit woord “leven uit evenwicht, leven in gekte”) sluit naadloos aan bij de muziek.

Exemplarisch voor Koyaanisqatsi zijn voor mij de gierende arpeggio’s die je hoort bij versneld afgespeelde beelden van stadsverkeer in het donker. De koplampen en rode achterlampen zie je in tegengestelde richtingen pijlsnel langs elkaar heen schieten als stromen rode en witte bloedlichaampjes. De muziek van Philip Glass maakt voor de een transformaties in de microkosmos hoorbaar, voor de ander de harmonie der sferen in de macrokosmos. In het verschijnen van deze verre en onafzienbare werelden, word je geconfronteerd met het ontzagwekkende. Muss es sein? Es muss sein! Koyaanisqatsi lijkt zich te verzoenen met de ongemakkelijke waarheid dat we onze planeet op den duur onleefbaar zullen hebben gemaakt, maar dat het leven hoe dan ook altijd door zal gaan.

Metamorphosis door Philip Glass
Live in Melbourne, Australia
I never was a captive of other people’s ideas about me. Whatever they thought, that didn’t bother to me, I did what I wanted to, and um – I didn’t care. I’ve been like that my whole life, and – it saved me a lot of trouble. Even when it came to writing music I didn’t care what people thought. You know, there’s a lot of music in the world, you don’t have to listen to mine. There’s Mozart, there’s the Beatles, listen to something else! You don’t have to listen to this. You have my blessings, go on, listen to something else, I don’t care.
 
Bron: imdb.com

philipglass.com | Glass [ imdb.com ]

Try a Little Tenderness

vrijdag gezien op Nederland 2: Dr. Strangelove (1964)

Tamelijk flauwe satire van Stanley Kubrick maar de generiek is wel subliem. We zien een tankende B-52 terwijl we luisteren naar Try a Little Tenderness van Vera Lynn. De deinende beelden en de zwijmelmuziek geven helemaal het gevoel gelukzalig mee te dobberen in hogere sferen, bevrijd van zwaartekracht en aardse zorgen, terwijl je in de wolken wordt bijgetankt. Vijf jaar later zou Kubrick dit kunstje nog eens herhalen met het draaiende ruimtestation op een wals van Strauss in 2001: A Space Odyssey.

generiek van Dr. Strangelove

Overigens ligt de Freudiaanse symboliek er in deze beelden dik bovenop. Kubrick heeft mogelijk gedacht aan de laatste scene uit North by Northwest.

Dr. Strangelove