Categorie archief: fotografie

schetsboek 2018 [ 2 ]

schetsen van filmstills uit Laura (1944)

Laura (1944) is een van de meest gestileerde films uit de geschiedenis. Dat is een verdienste van regisseur Otto Preminger maar zeker ook van zijn cinematograaf Joseph LaShelle. De belichting is subtiel en voor fijnproevers is er veel te genieten. Zelden zag ik zulke zachte grijzen.

schetsboek2018
potlood en grafietstift
schetsboek2018
potlood en grafietstift
schetsboek2018
potlood en grafietstift

schetsboek 2018 [ 1 ]

schetsen van filmstills uit Laura (1944)

Laura (1944) is een van de meest gestileerde films uit de geschiedenis. Dat is een verdienste van regisseur Otto Preminger maar zeker ook van zijn cinematograaf Joseph LaShelle. De belichting is subtiel en voor fijnproevers is er veel te genieten. Zelden zag ik zulke zachte grijzen.

schetsboek2018
potlood en grafietstift
schetsboek2018
potlood en grafietstift
schetsboek2018
potlood en grafietstift

mooiste vrouw van Hollywood

gisteren gezien op BBC2: Laura (1944)

Laura 1944De jaren veertig waren de gouden tijd van de film noir. En 1944 was waarschijnlijk het gouden jaar. In dat jaar verschenen een paar noir klassiekers tegelijk: Double indemnity, The woman in the window en Murder my dear. Deze films zag ik al meerdere keren. Maar 1944 is ook het jaar van Laura en deze noir moest ik beslist nog zien. Gelukkig heeft de BBC2 de zeer goede gewoonte om op zondag klassiekers in zwart-wit uit te zenden. Dus schakelde ik gisterenmiddag over naar het tweede net.

Laura en The woman in the window hebben een duidelijke overeenkomst in het portret van de mooie vrouw die de obsessie van de man wordt. Ik schrijf bewust “de” en niet “een” omdat film noir een psychologisch genre is dat werkt met archetypes, in het bijzonder dat van de femme fatale. Laura wordt gespeeld door een actrice die destijds gold als de mooiste vrouw van Hollywood: de 23-jarige Gene Tierny.

Laura
still uit Laura met superbe fotografie van oscarwinnaar Joseph LaShelle

De eerste keer keek ik naar deze film vooral naar de beelden. Laura werd in 1945 voor vijf oscars genomineerd, maar verzilverde alleen de oscar voor de cinematografie. De zwart-witfotografie van Joseph LaShelle behoort tot het beste dat je uit de jaren veertig kunt verwachten. Om je vingers bij af te likken.

Laura
still uit Laura met superbe fotografie van oscarwinnaar Joseph LaShelle

Laura [ imdb.com ]

Victoriaanse koektrommelplaatjes

gezien: Victoria series 2 (2017)

Victoria & AlbertHet succes van de film The young Victoria (2009) over het begin van de lange regeringsperiode (1837-1901) van koningin Victoria van het Verenigd Koninkrijk gaf wellicht het groene licht voor de minstens zo succesvolle BBC-reeks Victoria. In 2016 verscheen de eerste serie (8 episodes) en vorig jaar de tweede serie (8 episodes). Bovendien werd er in december 2017 nog een dubbellange aflevering speciaal voor kerst uitgezonden. In 2018 is alweer een derde serie in de maak die dit najaar wordt uitgezonden bij de BBC. In Nederland en Vlaanderen hoeft men niet lang te wachten op uitzending, meestal volgt deze kort daarop.

De “Young Victoria”, dat wil zeggen de jaren veertig van de negentiende eeuw, is geknipt voor de film. Allereerst omdat er een mooi jong paar in het middelpunt staat. Victoria (1819-1901) en haar drie maanden jongere Albert (1819-1861) waren beiden in de twintig. De film geeft uiteraard een geflatteerd beeld van het jonge stel. De echte Victoria was zeker niet zo mooi als de kokette Jenna Coleman maar met haar kogelronde gezichtje is Coleman een geloofwaardige lookalike. Ook Albert was niet zo’n knappe man als Tom Hughes. In de film is Albert een Byroneske held met wapperend haar. Maar in werkelijkheid was Albert van Coburg-Gotha heel wat stijver. In ieder geval was hij een ernstige man en dat brengt acteur Tom Hughes goed over. We zien hem nooit lachen.

Daarnaast is de begintijd van het Victoriaans Tijdperk (1837-1901) fotogeniek omdat deze nog net valt in de stijlperiode van het Biedermeier (1815-1848). Het huiselijk leven staat in de Biedermeiertijd centraal zodat de production designer en zijn set decorators zich konden uitleven in de interieurs. Deze zijn indrukwekkend. Op architecturaldigest.com zijn een aantal filmsets te zien die production designer Michael Howells ontworpen heeft. Samen met de kostuums en belichting levert dit de mooiste plaatjes op.

Victoria 1843
Franz Xaver Winterhalter schilderde de 24-jarige Victoria met los haar, niet bepaald een kuis Victoriaans plaatje. In 1843 gold losgemaakt haar en een ontblootte schouder als een duidelijk signaal voor de man: pluk me! En waarschijnlijk is dat nog steeds zo, alleen gaan we er nu anders mee om: de vrouw mag nu publiekelijk verleidelijk zijn.
bbc-unveils sexy portrait of queen Victoria

Victoria is puur mooifilmerij en dat bedoel ik niet negatief. Ik ben gek op Victoriaanse koektrommelplaatjes. De makers van Victoria zijn zich er goed van bewust dat schijn bedriegt. De Victoriaanse tijd was zeker niet zo fraai als binnen de muren van Brockett Hall of Buckingham Palace. De zesde aflevering uit de tweede serie Faith, Hope en Charity gaat over de onbeschrijfelijke ellende van de Ierse hongersnood die vijf (!) jaar duurde. En dat in een tijd waarin het Verenigd Koninkrijk, vlak voor de Great Exhibition van 1851 de rijkste en welvarendste natie was die ooit had bestaan.

30 oktober 1961, 16.30

zondagavond gezien op TV5: La dénonciation (1962)

La dénonciationNadat Michaela op het Duitse ARD haar wekelijkse Tatort geconsumeerd had, bleef er voor mij op het Franse TV5 nog een stukje over van de Franse nouvelle vague film la dénonciation van regisseur Jacques Doniol-Valcroze (1920-1989). Te laat om nog iets van de plot te kunnen begrijpen, maar altijd op tijd om mij te laten meevoeren met de stroom van fraaie zwart-witbeelden. Voor elke zwart-witfilm uit de periode 1960-1963 krijg je mij voor de televisie of in de bioscoop. Ik ben verliefd op het tijdsbeeld uit de eerste helft van de jaren zestig en zie dat bij voorkeur in zwart-wit. Alsof ik mijzelf wil doen laten geloven dat de wereld waarin ik (1963) geboren werd een wereld in grijstinten was.

la dénonciation
still uit La dénonciation (1962)

La dénonciation zit vol buitenopnamen. Ik vind het leuk om oude automodellen voorbij te zien komen met daaronder natuurlijk de koningin onder de Franse auto’s de Citroën ID 19 uit 1959. Maar het is gewoon ook leuk om te kijken naar het straatbeeld van 1961. De mode, de etalages en het straatmeubilair. Alsof je in een tijdmachine bent gestapt. In een film komt alles weer tot leven.

la dénonciation
still uit La dénonciation (1962)
[credits: Internet Movie Cars Data Base]

In de laatste scene kijken we naar de laatste momenten uit het leven van Michel Jussieu (gespeeld door Marice Ronet). We volgen Michel in zijn Citroën ID 19 door het drukke verkeer in Parijs. Doniol-Valcroze maakt gebruik van de voice over (stem van Laurent Terzieff), een sterk stijlmiddel uit de film noir. “30 octobre 1961 cinq heures et demie. Michel Jussieu sait enfin que le courage est une chose simple et grave, il est enfin libre et heureux”

la dénonciation
still uit La dénonciation (1962)
[credits: Internet Movie Cars Data Base]

Het einde doet me sterk denken aan het einde van Godard’s A bout de souffle (1960) en ik denk dat Doniol-Valcroze dit slotakkoord uit de moeder van alle nouvelle vague films bewust gebruikt heeft.

la dénonciation
still uit La dénonciation (1962)
[credits: Internet Movie Cars Data Base]
30 octobre 1961 cinq heures et demie. Michel Jussieu sait enfin que le courage est une chose simple et grave, il est enfin libre et heureux.
la dénonciation
still uit La dénonciation (1962)
[credits: Internet Movie Cars Data Base]

la dénonciation [ imdb.com ]

the shadows of Mildred Pierce

vandaag gezien op BBC2: Mildred Pierce (1945)

Voor veel liefhebbers van film noir zijn de jaren veertig het neusje van de zalm. De stijlmiddelen die in de jaren twintig in de Duitse expressionistische film ontwikkeld werden, zijn dan geperfectioneerd. Die middelen lijken soms beperkt: sterke licht-donkercontrasten, diagonalen, spiralen, extreme close ups en het spel van schaduwen. Maar de cinematografie van de jaren veertig laat zien wat een rijkdom aan variatie er mogelijk is. Sheila O’Malley laat op haar blog The Sheila Variations een aantal stills uit Mildred Pierce zien, een klassieker uit 1945. Ik vond via Pinterest nog een paar sterke beelden uit deze film van Michael Curtiz. De cinematografie is van de legendarische director of photography Ernest Haller (1896-1970).

Mildred Pierce
still uit Mildred Pierce
Mildred Pierce
still uit Mildred Pierce
Mildred Pierce
still uit Mildred Pierce

The use of shadow and flashback in Mildred Pierce [ ufilmanalysisfall13.wordpress.com ]
Stills uit Mildred Pierce op Pinterest

ogen als schoteltjes

gezien op DVD: M – Eine Stadt sucht einen Mörder (1931)

M.Van Fritz Lang (1890-1976) had ik zes jaar geleden al het een en ander gezien, Siegfried (1924), Kriemhild’s Rache (1924) en Metropolis (1927) en twee jaar geleden ook nog een van zijn laatste films Der Tiger von Eschnapur/Das Indische Grabmal (1959). Vreemd genoeg had ik M – Eine Stadt sucht einen Mörder (1931) nog niet gezien. Fritz Lang beschouwde het als zijn beste film. Toen ik onlangs Le mépris (1963) van Jean-Luc Godard zag, werd ik eraan herinnerd dat ik M. absoluut nog eens moest zien. De personage die Brigitte Bardot in Le mépris speelt, bekent tegenover Fritz Lang (die dan 73 is en zichzelf speelt) dat ze M. beter vindt dan die western met Marlene Dietrich. Drie dagen nadat ik Le Mépris gezien had, kwam ik in Duitsland een DVD tegen met M.. Ik kocht ‘m onmiddellijk.

M – Eine Stadt sucht einen Mörder (1931) was de eerste geluidsfilm van Fritz Lang. Maar ik besloot de eerste keer te kijken met het geluid uit en M. dus te zien als een zwijgende film. In stilistisch opzicht gaat Lang nog steeds door in de traditie van het Duitse expressionisme. Dat zie je goed in de personages die allemaal dik zijn aangezet, eerder types dan karakters. In de zwijgende film moest ondubbelzinnig duidelijk zijn wat voor een rol iemand speelde. Peter Lorre die de rol van de seriemoordenaar Hans Beckert speelt, heeft een gezicht dat geknipt is voor de expressionistische film. Als hij zijn vissenogen groot maakt, lijkt hij op het poppetje van Edvard Munch en brengt hij primair een gevoel van angst en onbehagen op ons over. Precies de stemming die er tijdens de Grote Depressie heerste.

Peter Lorre
Hans Beckert (Peter Lorre) op het moment dat hij zich realiseert dat hij gestigmatiseerd is (met een M op zijn rug) en de paranoia begint.
Als Peter Lorre zijn vissenogen groot maakt, lijkt hij op het poppetje van Edvard Munch en brengt hij primair een gevoel van angst en onbehagen op ons over.

De meeste acteurs zijn gecast als type en waar nodig wordt het nog eens extra dik aangezet met schmink, kunsthaar, kostuum en attributen. Toen de talkie eenmaal volwassen werd, verdwenen de grotesken van het witte doek om plaats te maken voor een generatie acteurs en actrices die een stem hadden. In Sunset Boulevard (1950) mijmert een vergeten diva (Gloria Swanson) uit het tijdperk van de zwijgende film: “we didn’t need dialogue; we had faces!” In M. zien we een overgang van het expressionisme naar de Nieuwe Zakelijkheid van de jaren dertig en van de zwijgende film naar de geluidsfilm. Het hapert hier en daar nog en dat maakt het stilistisch interessant. Daarnaast zijn de regie en de mis en scene strak. Alles en iedereen staat op z’n plek met afgewogen composities en kadrering. Veel takes lijken wel schilderijen. Het tijdsbeeld van de vroege jaren dertig is bedrieglijk. Eerder zien we een kunstmatige werkelijkheid met kunstmatige belichting die in de filmstudio tot in de puntjes in scene is gezet.

M [ moviemeter.nl ]