Categorie archief: Duitsland

flirt met het terrorisme

zur Vorstellung des Terrors
Die RAF Ausstellung, Kunst-Werke Auguststrasse Berlin
De plaats van die Rote Armee Fraktion in de geschiedenis van de Bondsrepubliek is duidelijk nog steeds omstreden. Dat bleek uit de verhitte debatten die er al sinds 2003 over de expositie worden gevoerd. Hoe mag, hoe moet de geschiedenis van de RAF worden weergegeven? De actuele discussie over het islamitisch terrorisme maakt het er niet eenvoudiger op, de suggestie van de tenstoonstellingsmakers dat de RAF ook waardevolle idealen heeft nagelaten, doet dat evenmin.
De nabestaanden van de op 19 oktober 1977 omgebrachte voorzitter van de Duitse werkgeversorganisatie, Hans Martin Schleyer, schreven een boze brief aan kanselier Schroeder. De bondsregering en de senaat van Berlijn zetten de verantwoordelijke organisatie Kunst-Werke onder druk. Die zou haar subsidie alleen krijgen, wanneer ze een samenwerking zou accepteren met het wetenschappelijk Institut für Sozialforschung en een overheidsinstelling.
Dat pikten de kunstenaars en de curator van de tentoonstelling Felix Enslin (zoon van RAF-terroriste Gudrun Enslin) niet. Ze schrapten de historische component van hun tentoonstelling, veilden op eBay een aantal kunstobjecten en financieerden de tentoonstelling vervolgens zelf. Overigens leverde de Nederlandse Mondriaan Stichting wel een bijdrage.( Bron: Koketteren met RAF-terreur in Trouw )
Beuys
geëngageerde jaren 70-kunst van Joseph Beuys: “Dürer, ich führe persönlich Baader + Meinhof durch die Dokumenta V”
Insgesamt sind mehr als 100 Arbeiten von 50 Künstlern zu sehen, die sich seit den 70er Jahren mit der Roten Armee Fraktion auseinander gesetzt haben. Unter den Künstlern sind so prominente wie Gerhard Richter, Joseph Beuys, Martin Kippenberger, Sigmar Polke, Klaus Staeck und Jörg Immendorff – insgesamt drei Künstlergenerationen, die Arbeiten zur RAF gemacht haben. Ihnen gegenüber gestellt ist eine “mediale Zeitleiste”: Sie dokumentiert anhand von Zeitungsausschnitten und Fernsehnachrichten, wie die Medien auf die RAF reagierten, beispielsweise auf den Selbstmord von Ulrike Meinhof oder die Ermordung von Arbeitgeberpräsident Schleyer.
( Bron : zur Vorstellung des Terrors)

Spiegel Online

Het verraad aan de geest [ 2 ]

gelezen: Het kwaad, het drama van de vrijheid
door Rüdiger Safranski
De drooglegging van het Duitse idealisme had rond het midden van de negentiende eeuw de deur opengezet voor een robuuste vorm van materialisme. Brevieren van ontnuchtering werden destijds plotseling bestsellers. Een van die bloedeloze figuren schreef:
“Het is juist een bewijs van ( … ) aanmatiging en ijdelheid de kenbare wereld te willen verbeteren door een bovenzinnelijke wereld te verzinnen en de mens tot een boven de natuur verheven wezen te willen maken door hem een bovenzinnelijk element toe te kennen.”
het verraad aan de geest
Hoogstnodig was de veelbelovende nieuwe bescheidenheid: “Stel je tevreden met de gegeven wereld.”
Maar wat was een dergelijke gezindheid niet allemaal “gegegeven”! De wereld van het worden en het zijn – niets anders dan de werveling van moleculen en de omzetting van energieën. Fichtes “Ich” en Hegels “Geist” niets anders dan fantomen! De geest een functie van de hersenen. De gedachten verhouden zich tot de hersenen als de gal tot de lever en de urine tot de nieren.

wat is materialisme?

het drama van dresden

gezien: Das drama von Dresden
ZDF, dinsdagavond 8 februari 20.15 – 21.45

In de nacht van 13 op 14 februari 1945 maakten geallieerde bombardementen een einde aan het Florence aan de Elbe en de levens van tienduizenden onschuldige burgers. De ZDF schonk gisterenavond in een anderhalf uur durende documentaire aandacht aan deze geallieerde bommenterreur. Mijn vader was 13 jaar en herinnert zich nog precies dat de Engelsen en Amerikanen in het voorjaar van 1945 ongehinderd af en aan vlogen naar Duitsland. Met schaamte weet hij dat er toen in Nederland overal geroepen werd dat ze Duitsland ‘maar helemaal plat’ moesten gooien.

De geschiedenis is onze blik op de Tweede Wereldoorlog aan het veranderen. Na zich meer dan een halve eeuw in het stof gewenteld te hebben, komen de Duitsers nu pas toe aan het verwerken van het eigen oorlogstrauma. Dresden is het symbool geworden van een oorlog waarin de bondgenoot ook oorlogsmisdadiger kon zijn en de vijand ook slachtoffer. Mahatma Ghandi zei vlak voor zijn dood al dat men in Dresden en Hiroshima Hitler met Hitler bestreden heeft.

In zijn besteller In Europa schrijft Geert Mak dat er nog steeds geen betrouwbare cijfers zijn over het bombardement op Dresden:

Met weinig cijfers is de laatste halve eeuw zo gemanipuleerd als met het dodental van het bombardement op Dresden. In 1945 en 1946 sprak het lokale dagblad Die Sächsische Zeitung nog over ongeveer 25.000 slachtoffers, maar na het uitbreken van de koude oorlog – Dresden lag inmiddels in de DDR – begonnen getallen van 100.000 of meer de ronde te doen. Al in 1950 sprak een resolutie van kameraden-arbeiders uit Freiburg over de moord op 320.000 burgers van Dresden, onder wie 150.000 vluchtelingen, een ‘misdaad’ tegen de menselijkheid, begaan jegens weerloze vrouwen en kinderen, die wij de Amerikanen niet zullen vergeven.’ Het motto van de toenmalige DDR-herdenking luidde: “Amerikaanse bommenwerpers verwoestten Dresden – met hulp van de Sovjet-Unie bouwen wij de stad weer op!’
Vanaf 1960 werd de schuld van het bombardement vooral bij e fascisten gelegd, die, in de visie van de DDR, hun thuishaven hadden gevonden in het nieuwe West-Duitsland. Het dodental werd vier jaar later door de historicus David Irving en anderen ‘wetenschappelijk’ vastgesteld op 135.000, waarmee het aantal slachtoffers in Dresden min of meer gelijkgesteld kon worden aan dat van Hiroshima of Nagasaki.

Op de MDR website wordt in een special over de herbouw van de Frauenkirche in Dresden, gesproken over 35.000 slachtoffers. In oktober dit jaar verwacht men dat de Frauenkirche weer gewijd zal worden. Bovenop de koepel staat inmiddels een kruis dat in Engeland is ingezameld en door de zoon van een RAF-piloot is vervaardigd.

Die britische Förderinitiative hatte seit 1994 rund 750.000 Euro für den Wiederaufbau der “Steinernen Kuppel” gesammelt. Mit dem Geld finanzierte sie auch die originalgetreue Nachbildung des Kuppelkreuzes. Angefertigt wurde das 7,60 Meter hohe Strahlenkreuz unter Leitung eines britischen Silberschmiedes. Sein Vater hatte als Pilot am 13. Februar 1945 den verheerenden anglo-amerikanischen Luftangriff auf die Elbestadt mitgeflogen. Rund 35.000 Dresdner und Flüchtlinge kamen ums Leben. Die Frauenkirche wurde schwer beschädigt und stürzte ein.

Wiederaufbau der Frauenkirche zu Dresden