Categorie archief: Italië

familievloek [ 2 ]

gisterenavond gezien: The Godfather Part III (1990)

Godfather IIIWat doe je wanneer je de zoon van je vader hebt laten vermoorden? Met deze vraag zien we Michael Corleone worstelen in het laatste deel van het drieluik The Godfather. Meestal wordt The Godfather III minder hoog aangeslagen dan de eerste twee delen, maar toch is het nog altijd een heel goede film. Het is alleen geen meesterwerk geworden omdat er teveel is ingestopt.

Wat de psychologie betreft, gaat The Godfather III verder dan zijn voorgangers. Dat komt vooral omdat het katholieke geloof nu een grotere rol gaat spelen. De katholieke kerk, die hoort er nu eenmaal bij in de Siciliaanse gangsterfamilie, dat was zo’n beetje het beeld dat de twee films uit de jaren zeventig ons hebben gegeven. Omdat het katholicisme een onderdeel is van de Italiaanse cultuur, speelde de kerk een rol in het leven van de Corleones. Maar verder dan folklore leek het niet te gaan.

Wanneer aan het begin van het derde deel Michael Corleone vanwege zijn filantropie door het Vaticaan onderscheiden wordt met de Orde van San Sebastiaan, vermoeden we dan ook dat deze filantropie een zoveelste dekmantel is van zijn maffiapraktijken. Of tenminste dat de liefdadigheid en de katholieke kerk gebruikt worden als schaamlap.

In The Godfather hebben we Michael Corleone niet alleen leren kennen als een killer maar vooral als een familieman die zijn hart zuiver wil houden. Hij heeft altijd het beste gewild voor zijn familie. Dat hij zijn broer Fredo heeft laten vermoorden, geeft zijn ziel geen rust. Zijn connectie met het Vaticaan voert hem niet alleen naar nieuwe projecten, maar ook naar zijn geweten. Een van de hoogtepunten uit het derde deel vind ik zijn biecht bij kardinaal Lamberto.

We verwachten dat een maffiabaas zijn berouw speelt, dus krokodillentranen. Maar ten overstaan van de kardinaal en God beseft Michael Corleone ten volle wat hij gedaan heeft: hij heeft opdracht gegeven om mensen te laten vermoorden! Maar het allerergste is dat hij bevel gegeven heeft om de zoon van zijn vader te doden. Kardinaal Lamberto is geschokt. Hij weet nu dat de filantroop don Corleone een maffiabaas is. “Uw zonden zijn verschrikkelijk. Het is rechtvaardig dat u hieronder lijdt. Er is redding voor u, maar ik weet dat u dat niet gelooft. U zult niet veranderen.”

Godfather III
Al Pacino als Michael Corleone
Uw zonden zijn verschrikkelijk. Het is rechtvaardig dat u hieronder lijdt. Er is redding voor u, maar ik weet dat u dat niet gelooft. U zult niet veranderen.”

Kardinaal Lamberto in The Godfather III

De Godfather-trilogie eindigt op Sicilië en dat is een goede keuze geweest. Want The Godfather gaat niet alleen over misdaad, maar is ook het verhaal van Sicilië met zijn tragische geschiedenis. De familievloek van de Corleones is de vloek die al honderden jaren op het eiland rust en door Vito Corleone aan het begin van de twintigste eeuw is overgebracht naar Amerika.

The Godfather III [ imdb.com ]

huilende hyena

opnieuw gezien: The good, the bad and the ugly (1966)

The good, the bad and the uglySpaghetti-westerns worden gemaakt door Italianen die Sergio heten. De vader van de Spaghetti-western is natuurlijk Sergio Leone (1929-1989). Minder bekend is Sergio Corbucci (1926-1990). Hij maakte in 1966 Django die bijna net zo legendarisch geworden is als zijn jaargenoot The good, the bad and the ugly. Drie weken geleden overleed Sergio Sollima (1921-2015), de oudste van de drie Sergio‘s. Zijn spaghetti-westerns waren meestal politiek getint. Slechterik Lee van Cleef speelde in 1967 in The Big Gundown, maar deze film van Sollima is in Nederland nauwelijks bekend.

Gisterenavond zag ik voor de zoveelste keer The good, the bad and the ugly. Het is de afsluiting van de zogenaamde dollarstrilogie. Sergio Leone perfectioneert de stijl die twee jaar later in C’era una volta il West (1968) zijn hoogtepunt bereikt. Met name de beginscènes van beide films vatten Leone‘s klassieke stijl samen: het trage tempo, de montage met afwisseling van extreme close ups en totaalshots, de verlatenheid en stilte van het droge landschap, het sombere mensbeeld en de zwarte humor.

The good, the bad and the ugly
Clint Eastwood in Il buono, il brutto, il cattivo

De score van Ennio Morricone is een klassiek voorbeeld van de volmaakte filmmuziek: beeld en muziek versterken elkaar wederzijds.

This movie is the most famous of all of Leone’s work, largely because of the incredible Ennio Morricone score featuring the modulated screaming in the main theme that is the most instantly recognizable western theme of all time. There are only a few pieces of film scores that have risen beyond the films they are associated with to become part of our culture (the stabbing music in Psycho, for example), and this is one of a very select group. Morricone’s theme was the attempt to recreate a hyena’s cry, and while most people don’t recognize a hyena, the pure energy and aggressiveness of the scream is a powerful motif in the film that Leone uses to good advantage, punctuating scenes with them throughout his film.
 
Bron: fistful-of-leone.com

The good, the bad and the ugly [ imdb.com ]

van Grand Tour tot toerisme

drie weken geleden in de Neue Pinakothek in München gezien :
Pathos und Idylle. Italien in Fotografie und Malerei tot 21 september 2015

De grondlegger van de Neue Pinakothek, koning Ludwig I van Beieren, was een groot liefhebber van Italië. Als kroonprins maakte hij vele reizen naar Rome, waar hij Villa Malta verwierf. Dat werd een centrum voor de in Rome werkende Duitse kunstenaars. Nadat hij in 1825 koning was geworden, werd Ludwig I de beschermheer van kunstenaars die naar Italië afreisden. Veel van hun werk is sinds 1853 te zien in de Neue Pinakothek.

Heroic and Idylic
een soort staalkaart van poses voor genrestukken

De zogenaamde Deutschrömer werkten al sinds het midden van de achttiende eeuw in Rome, maar in de 1820′s en 1830′s piekte het. De meeste schilderijen van Bürkel, Catel, Dillis, Fries, Koch, Olivier, Rebell, Reinhart, Reinhold, Richter en Rottmann dateren uit deze jaren.

Ook uit andere landen trokken kunstenaars naar Italië. Sinds de 17e eeuw heette de reis naar Italië de Grand Tour en voor veel kunstenaars die naam wilden maken, gold het als een verplicht nummer. Tussen 1800 en 1840 liepen er op plaatsen als Tivoli meer kunstenaars dan toeristen rond. De meeste toeristen waren overigens rijke Engelsen. In de tweede helft van de negentiende eeuw, doen het moderne toerisme op gang kwam, veranderde dat. De kunstenaars werden overtroffen door de dagjesmensen.

Heroic and Idylic
Italiaans genretafereel

Van het opkomende toerisme is in de schilderkunst tot 1850 nog weinig te merken. De schilders portretteerden vooral de inheemse bevolking. In de Romantiek waren taferelen met herders en herderinnen een geliefd onderwerp. Toen in Noord-Europa de industrialisering op gang kwam, ontstond er tegelijkertijd een verlangen naar het pastorale van de pre-industriële tijd. Italië beantwoordde aan dat verlangen.

Uit de collectie Dietmar Siegert worden in de tentoonstelling Pathos und Idylle. Italien in Fotografie und Malerei zo’n honderd foto’s getoond uit de periode 1840-1900 die gecombineerd worden met schilderijen die Italië als onderwerp hebben. Je kunt de foto’s in verschillende groepen verdelen: foto’s van overblijfselen uit de antieke oudheid, landschapsfoto’s, stadsgezichten en genrebeelden.

Heroic and Idylic
Italiaans genretafereel

Het is aardig om eens stil te blijven staan bij een schilderij van de Belgische Francois-Joseph Navez. Hij schilderde in 1845 Die Spinnerinnen von Fondi. Het is een classicistisch genrebeeld uit het Italiaanse volksleven. Toen Navez dit schilderde, bestond de fotografie al, maar deze was in de jaren veertig nog niet zover om dergelijke taferelen vast te leggen. In de jaren zestig en zeventig zien we voor het eerst geënsceneerde foto’s die verwijzen naar de mis en scene uit de romantische genreschilderkunst.

Navez
Francois-Joseph Navez
Die Spinnerinnen von Fondi, 1845

Overigens was het voor kunstenaars niet altijd zonder risico om de Italiaanse bevolking te benaderen voor een schilderij of foto. Zeker als het de vrouwen betreft. Zo schrijft Navez over het ontstaan van Die Spinnerinnen von Fondi dat hij moest vluchten voor de boze echtgenoot van de mooie spinster die hij aan het schetsen was naast de deur van een kapel in Napels. Wie van de vrouwen op het schilderij deze spinster was, is niet duidelijk. Navez heeft zo sterk geïdealiseerd dat zijn personages inwisselbaar zijn geworden.

Heroic and Idylic
herdersjongens circa 1858 (albumen print)
door Carlo Baldessare Simelli (1811-1877)
In der Malerei war das italienische Volksleben ein populäres und von Sammlern in ganz Europa geschätztes Motiv. Künstler wie Franz Ludwig Catel, Louis Léopold Robert oder August Riedel widmeten einen großen Teil ihres Œuvres solchen Szenen und waren damit erfolgreich. Die Gemälde suggerieren ein zwangloses, heiteres Dasein in einer durch mildes Klima und Fruchtbarkeit privilegierten Umwelt. Ein besonderes Interesse galt den Kostümen und der Volkskultur der ländlichen Bevölkerung. In den Hirten und Bauern wollte man die Nachfahren der Römer erkennen und in deren Gebräuchen antike Traditionen lebendig fortwirken sehen.
 
Bron: pinakothek.de
Heroic and Idylic
Veduta di Roma

Die Neue Pinakothek besitzt eine herausragende Sammlung an Gemälden, die den Mythos Italien als romantisches Sehnsuchtsmotiv inszenieren. Viele von ihnen kamen durch den Gründer des Museums, König Ludwig I., in die Sammlung. Seit dem vergangenen Jahr verfügt die Neue Pinakothek nun auch über eine bedeutende Sammlung an frühen Fotografien aus Italien: die rund 9700 Aufnahmen aus der Zeit von 1846 bis 1900, die der Pinakotheks-Verein in Verbindung mit der Ernst von Siemens Kunststiftung und der Sparkassen-Finanzgruppe von Dietmar Siegert erworben und dem Museum als Dauerleihgabe übergeben hat. Die Ausstellung Pathos und Idylle bietet nun einen Einblick in den Reichtum dieser jüngst erworbenen Sammlung und zeigt eine Auswahl von rund 100 Aufnahmen der namhafte sten Fotografen. Bron: pinakothek.de

[ pinakothek.de ] | kuenstlerleben-in-rom.de