Maandelijks archief: maart 2011

Grote Vasten

vandaag is het in de Orthodoxe Kerk de eerste dag van de Grote Vasten

Tijdens de Grote Vasten bidden wij het gebed van Ephraïm de Syriër

 
Ephraïm de Syriër
 
Heer en Meester van mijn leven,
bevrijd mij van de geest van ledigheid,
moedeloosheid, heerszucht en ijdel gepraat
(grote buiging)
 
maar geef mij, Meester van mijn leven
de geest van nederigheid, deemoed, geduld en liefde
(grote buiging)
 
Ja Heer, laat mij geen oordeel vellen over mijn broeder en zuster
maar leer mij slechts mijn eigen fouten zien
want Gij zijt gezegend in de eeuwen der eeuwen.
Amen
 
Heer, reinig mij van mijn zonden
(12x en telkens kleine buiging)
 
(tenslotte nog 1x het hele gebed afgesloten met een grote buiging)

Schriftlezingen vandaag: Genesis 1: 1-13 en Spreuken 1:1-20

Amerikaanse landschapsschilders [6]

de atmosferische landschappen van Sanford Robinson Gifford

Toen Michaela en ik vorig jaar in de Allgäu waren, uitten we onze verrukking over het landschap soms met de kreet “Wat mooi, net een schilderij!” Landschapsschilderkunst heeft iets paradoxaals. Aan de ene kant is ze een bedrieglijke illusie en valt ze in het niet bij de natuur. Maar aan de andere kant is landschapsschilderkunst een versterking van de natuur. Ze intensiveert de ervaring die oorspronkelijk door het aandachtige oog van de schilder is gegaan. En het oog van de schilder is ook het oog van zijn hart, het puntje van zijn ziel.

Sanford Robinson GiffordDe Amerikaanse schilders van de Hudson River School waren verrukt over de machtige natuur die zij in het ongerepte Westen van hun onmetelijke land aantroffen. Het was een Amerikaans arcadië. Sommigen schilders gingen zelfs zo ver om hun schilderijen te bevolken met indianen als waren zij de nieuwe nymfen en saters in het buccolische landschap van de Nieuwe Wereld. Frederic Edwin Church en Albert Bierstadt waren voor mij altijd de bekendste vertegenwoordigers van de Hudson River School. Maar de laatste dagen ben ik ook eens wat beter naar het werk van Sanford Robinson Gifford (1823-1880) gaan kijken. In zijn schilderijen ligt de nadruk op (tegen) licht en atmosfeer. Zijn landschappen doen mij soms denken aan het werk van Italianisanten en de Engelse ‘pre-impressionist’ Joseph William Mallord Turner.

Gifford
Sanford Robinson Gifford is een meester in het atmosferische landschap, meestal flauw beschenen door een bleek zonnetje
Sanford Robinson Gifford werd geboren in Greenfield NY en bracht zijn jeugd door in Hudson NY waar zijn vader een ijzergieterij had. Voordat hij in 1845 definitief voor een carrière als kunstenaar koos, studeerde hij van 1842 tot 1842 aan de Brown University. De Britse aquarellist John R. Smith doceerde hem in tekenen, perspectief en anatomie. Aan de Crosby Street Medical College bestudeerde hij intensief de menselijke anatomie en volgde daarnaast ook tekenlessen aan de National Academy of Design. Toen hij in 1847 voldoende geschoold was, zond hij zijn eerste hij landschapschilderij in voor de tentoonstelling van de National Academy In 1851 behaalde hij de titel van associate en drie jaar later de titel van academicus. Daarna wijdde hij zich volledig aan het schilderen van landschappen.
Gifford
detail van een van Gifford’s bekendste schilderijen A Gorge in the Mountains (Kauterskill Clove) uit 1862
Sanford Robinson Gifford was een van de talentvolste schilders uit de beginperiode van de Hudson River School. Zoals de meeste schilders van de Hudson River School maakte Gifford veel buitenstudies op schilderachtige lokaties. Naast zijn vele tochten door New England, New York en New Jersey maakte hij ook uitgebreide reizen naar het buitenland. Tussen 1855 tot 1857 reisde hij door Europa, niet alleen om de Europese kunst te bestuderen, ook om landschapsstudies te maken. Tijdens zijn verblijf in Europa leerde hij in Duitsland zijn landgenoten Albert Bierstadt en Worthington Whittredge kennen die toen aan de kunstacademie van Düsseldorf studeerden.
 
Bron: en.wikipedia.org


sanfordrobinsongifford.org
| meer Amerikaanse landschapsschilders

Italiëgangers [ 10 ]

Antonie Sminck Pitloo (1790-1837)
Pitloo (die eigenlijk Pitlo heette, maar een extra letter aan zijn naam toevoegde om tijdens zijn verblijf in Italiëte voorkomen dat hij voor een Italiaan werd aangezien), volgde van 1803 tot 1808 een opleiding aan het Stads-Tekengenootschap in Arnhem. Vervolgens trok hij naar Parijs, waar hij de bescherming genoot van Lodewijk Napoleon, destijds vorst van het Koninkrijk Holland. Hij studeerde hier tussen 1808 en 1810 bij de schilders Jean-Joseph Bidauld en Jean-Victor Bertin. Aan zijn verblijf kwam na de val van Napoleon in 1815 een eind.
Antonie Sminck Pitloo
Veduta di Ischia 34 x 47 cm.
Museo di Capodimonte, Napoli (in bruikleen van de Galleria dell’Accademia)
Van 1811 tot 1819 verbleef hij in Rome. Uiteindelijk vestigde hij zich in Napels, op uitnodiging van de Russische diplomaat en kunstkenner graaf Grigory Vladimirovich Orloff. In Napels werd Pitloo de voorman van de door hem opgerichte School van Posillipo, genoemd naar de wijk van de stad waar hij verbleef. De schilders, onder wie zijn leerlingen Giacinto Gigante en Achille Vianelli en zijn Belgische vriend Frans Vervloet, werkten onder zijn invloed en in navolging van Camille Corot en William Turner in de open lucht (en plein air) en kunnen daarmee als voorlopers worden beschouwd van de latere impressionisten. Rond 1830 werd Pitloo benoemd tot directeur van de Academie van Beeldende Kunsten in Napels. Hij overleed tijdens een cholera-epidemie in de stad en werd begraven op de plaatselijke Engelse begraafplaats.
 
Bron: nl.wikipedia.org
Antonie Sminck Pitloo
Castel dell’Ovo dalla spiaggia ca. 1820

meer Italiëgangers | Opere di Antonio Pitloo