De detectiveromans van Raymond Chandler (1888-1959), James M. Cain (1892-1977) en Dashiell Hammett (1894-1961) werden in de jaren veertig vaak verfilmd als film noir. De bekendste van het drietal is Raymond Chandler, de geestelijk vader van de hard boiled privédetective Philip Marlowe. Deze figuur was sterk geïnspireerd door de privédetective Sam Spade die in 1930 de hoofdrol speelde in The Maltese Falcon van Dashiell Hammett. Beide tough guys zouden in de jaren veertig door Humphrey Bogart worden vertolkd, respectievelijk in The Maltese Falcon (1941) en The Big Sleep (1946).
Ook James M. Cain schreef twee detectiveromans die twee beroemde film noirs opleverden: The Postman always rings twice (1934) en Double Indemnity (1943). Laatstgenoemde roman werd in 1944 verfilmd door Billy Wilder die samen met Raymond Chandler het filmscript schreef. Van The Postman always rings twice verscheen in 1946 een verfilming en 35 jaar later volgde een remake. Bovendien had Luchino Visconti zijn eerste film Ossessione (1943) gebaseerd op de roman van James M. Cain uit 1934.
De twee romans van James M. Cain horen in een andere categorie dan het werk van Chandler en Hammett. In plaats van een privédetective (Sam Spade, Philip Marlowe) die een zaak moeten oplossen en daardoor verstrikt raken in een web van intriges, zijn de hoofdpersonen bij Cain mannen die verliefd worden op een femme fatale die hen verleid tot het plegen van een moord. Fred McMurray en John Garfield vallen in Double Indemnity en The Postman always rings twice voor een vrouw die hen noodlottig wordt: ze verleiden hun minnaar tot het vermoorden van hun echtgenoot.
Zondagmiddag zond de Belgische zender Een de klassieker met John Garfield en Lana Turner uit 1946 uit met een van de beroemdste introducties van een personage uit de filmgeschiedenis. John Garfield, die de zwerver Frank speelt, komt op een warme zomerdag langs bij een wegrestaurant. Er hangt een bord waarop een man gevraagd wordt voor de bediening. De eigenaar Nick (Cecil Kellaway) komt naar buiten gelopen en nodigt Frank uit naar binnen. Terwijl hij een hamburger klaarmaakt, biedt hij Frank het baantje aan tegen kost en inwoning maar deze is niet enthousiast. Als Nick even naar buiten moet, is Frank alleen in het restaurant. Dan rolt er een lippenstift over de vloer voor zijn voeten. Frank kijkt terug om te zien waar het vandaan komt. De camera beweegt over de vloer naar de deuropening waar twee damesbenen in beeld komen. Daarna zien we een shot van Frank die knock-out geslagen lijkt. Dan pas is er een opname van Cora (gespeeld door Lana “platinum blonde” Turner) die helemaal in het wit gekleed is en op een verschijning lijkt. In een film noir hoef je geen engel te verwachten, des te meer een schikgodin. Cora doet alsof ze geen interesse in hem heeft. Even later zien we Frank buiten terwijl hij het bord “man wanted” in het vuur gooit. Hij is blijkbaar van gedachten veranderd en wil blijven. Maar wanneer hij op dat moment Nick naar haar toe ziet lopen, beseft hij dat zij zijn vrouw is. Snel haalt hij het bord weer uit het vuur. Maar als hij haar nog een keer bekijkt, verbrandt hij het bord toch. Daarmee bezegelt hij zijn lot. Op dat moment is hij de man die gezocht en gevonden is en kan hij zijn noodlot niet meer ontkomen.
