Op 8 mei opende in München het vernieuwde Lenbachhaus en op 11 juni gingen we er kijken. De Toscaanse villa die de steenrijke schilder Franz von Lenbach aan het einde van de negentiende eeuw liet bouwen, doet denken aan een optrekje van een filmdiva in Beverley Hills. Geld speelde nauwelijks een rol, dus werden overal dure materialen gebruikt. Toch dringt het gevoel van namaak zich onmiddellijk aan je op. De Malerfürst was net als zijn collega Franz von Stuck een decadent in hart en nieren. Door het historisme en opgeblazen eclecticisme van de negentiende eeuw was het bedrog zo groot geworden, dat decadente kunstenaars met de namaak gingen flirten en het onechte en kunstmatige verkozen boven het authentieke. De filosoof Hans Vaihinger schreef er in 1911 een boek over: Die Philosophie des Als Ob.
van Franz von Lenbach
In 1903 schilderde Franz von Lenbach een familieportret dat in zijn voormalige atelier hangt. Wij schrokken er een beetje van. Hier woonde duidelijk geen gewoon gezin. De heer des huizes heeft zichzelf en zijn vrouw Lolo en dochters Marion en Gabriel afgebeeld als een soort Adams Family.
In 1979 brachten de twee sterkste merknamen uit de moderne kunst een toast uit vóór de familie Von Lenbach. Warhol moet zich in zijn decadente voorganger herkend hebben.
