koppige koningin

gisteren gezien op Een: Victoria (2016)

VictoriaNa de succesvolle The Young Victoria (2009) zond de BBC in augustus en september een tv-serie uit over het leven van de jonge koningin Victoria. Sinds vorige week zendt het Vlaamse Een deze serie uit en gisterenavond zag ik het tweede deel, getiteld Ladies in Waiting. Emma Blunt was in 2009 een prachtige Victoria om naar te kijken, maar toonde minder gelijkenis met de historische koningin als Jenna Coleman die haar in de tv-serie speelt. Ze heeft hetzelfde ronde gezicht als de jonge Victoria die we bijvoorbeeld kennen van het portret van Franz Xaver Winterhalter uit 1842. Ze was toen 23.

Victoria
Queen Victoria in 1842 door Xaver Winterhalter (l) en Jenna Coleman as Queen Victoria (r)

In de aflevering die gisteren op de Vlaamse televisie te zien was, is Victoria nog maar 18 en net koningin geworden. Het is 1838. Haar eerste minister Melbourne is zojuist ontslagen. Haar oom Cumberland en John Conroy zweren tegen haar samen en proberen haar net als haar grootvader George III krankzinnig te verklaren zodat haar moeder Maria Louise Victoria regentes kan worden. Victoria probeert Melbourne terug te krijgen, maar haar jeugdige koppigheid bedreigt de relatie tussen de kroon en het parlement die in Engeland heilig is.

Victoria [ imdb.com ]

young Kennedy’s

feel good portretten in ecoline

Als ik de Barbaren van Alessandro Baricco mag geloven, leven we in een overgangstijd waarin het onderscheid tussen Hochkultur en massacultuur is weggevallen. Sinds de pop art kunstenaars in de jaren zestig de massabeeldcultuur omarmden, staan Mickey Mouse en de Mona Lisa samen in het museum. Populaire beelden en oude meesters zijn op één lijn komen te staan.

Als we deze gelijkschakeling radicaliseren, bestaat er eigenlijk geen kunst meer. Of is alles kunst geworden.

Tegelijkertijd trekt de moderne kunst zich steeds meer op zichzelf terug. De institutionele kunsttheorie die de hedendaagse kunst is gaan volgen, houdt in dat instituties (een internationale elite van musea, curatoren en kunstmakelaars van hedendaagse kunst) bepalen wat kunst is en wat niet. Hedendaagse kunst is daardoor een marketingconcept geworden.

Ik maak me zelf niet meer zo druk over de vraag wat kunst is en wat niet. Het gaat mij in de eerste plaats om het handwerk. En dan kan ik vaak evenveel genieten van een portret van Thomas Lawrence als van de Amerikaanse schilder van magazinecovers Tom Lovell. Ik volg graag de hand(igheid) van een meester. Onvermijdelijk kom ik dan mijn eigen gebrek tegen. Maar na wat geploeter kom ik toch tot het inzicht dat oefening uiteindelijk kunst baart en dat het moderne kunstbegrip met zijn nadruk op het conceptuele daar meestal diametraal tegenover staat.

young kennedy's
young kennedy’s
ecoline op 200 grams papier

Met ecoline heb ik geprobeerd het vlotte gebaar van de Amerikaanse reclameschilders uit de jaren vijftig te benaderen. Ik gebruikte zwart-witfoto’s van filmsterren als aanleiding.

young kennedy's
young kennedy’s
ecoline en gouache op 200 grams papier

Crime has never looked so good

gelezen in Film Noir en Bogart van Taschen

film noirDe aantrekkingskracht van film noir wordt voor mij helemaal bepaald door de vorm. Ik hou van de belichting, de contrasten, de sfeer en het tijdsbeeld van de jaren veertig. Hoe betoverend de buitenkant is, zo rot is de binnenkant. Het universum van film noir wordt bevolkt door gangsters, fatale vrouwen en dolende zielen die met hun cynische mensbeeld hun noodlot tegemoet gaan. Is de esthetiek van de film noir voor mij als de zang van de sirene? Ik ben daar nog niet uit. Voorlopig zal ik nog heel wat bladeren door de fotoboeken Film Noir en Bogart.

Auteur James Ursini schreef samen met duizendpoot Alain Silver een boek over de klassieke Amerikaanse film noir (1941-1958). Het bevat hoofdzakelijk zwart-wit foto’s en alle teksten zijn wit op zwart. Een zwart boek dus. “One of the best introduces to the subject. Crime has never looked so good”, schreef The London Times.

The Maltese Falcon
artikel over The Maltese Falcon, de eerste echte Amerikaanse film noir in het boek Film Noir

BogartEen tweede uitgave van Taschen waarin een (korte) tekst van James Ursini is opgenomen, is een handzaam fotoboekje over Humphrey Bogart in de serie movie icons. Ook hier weer veel fraaie foto’s in zwart-wit en enkele in kleur. De inleiding begint met een reflectie op de icoon: “For centuries religious icons symbolized ideal virtues, such as purity, holiness, and devotion. In the modern age, a secular world has replaced the idols of old with celebrities and called them “icons”. Humphrey Bogart is such an icon.”


Into the shadows [ taschen.com ]