Fritz Lang goes Bollywood

gezien op Arte: Der Tiger von Eschnapur (1959)
Das Indische Grabmal (1959) van Fritz Lang

Der Tiger von EschnapurNa een verblijf van twintig jaar in de Verenigde Staten, keerde Fritz Lang (1890-1976) eind jaren vijftig weer terug naar Europa. Daar zou hij zijn loopbaan afsluiten met Der Tiger von Eschnapur, Das Indische Grabmal en Die 1000 Augen des Dr. Mabuse. Gisteren keek ik op Arte naar het tweeluik uit 1959, naar een scenario dat Lang in 1921 al eens verfilmd had. Net als Cecil B. DeMillle haalde hij eind jaren vijftig oud werk van de plank om het nog eens over te doen in Technicolor.

Der Tiger von Eschnapur en Das Indische Grabmal zijn een zak vol oogsnoep. Het flinterdunne verhaal dient als kapstok waar exotische scènes met tijgers, olifanten, danseressen, fakirs, slangenbezweerders en maharadja’s aan opgehangen worden. Het tweeluik is een avonturenfilm in de traditie van Thief of Bagdad, dus dat betekent een kraam vol oriëntalisme, waarbij westerse hoofdrolspelers met schoensmeer in hun gezicht de rol van oosterling spelen.

Na de films van Indiana Jones in ons geheugen komen deze twee avonturenfilms van Fritz Lang statisch over. Er zitten ook al geen spektakelscènes in, zoals de wagenrennen in Ben Hur (ook uit 1959). Maar de dans van de bijna naakte tempeldanseres (Debra Paget) moet voor de gemiddelde man uit 1959 ook heel spannend geweest zijn.

Der Tiger von Eschnapur
de tempeldanseres (Debra Paget)
Een Duitse ingenieur die naar Eschnapur is afgereisd om het paleis van maharadja Chandra te moderniseren, wordt verliefd op tempeldanseres Seetha, op wie Chandra eveneens een oogje heeft. Tweede remake van de gelijknamige films uit 1921 en 1938 waarvoor Lang en zijn (latere) echtgenote Thea von Harbou het scenario schreven. Lang probeerde het na een verblijf in Hollywood weer eens in Duitsland maar echt gelukkig werd hij er niet van. De drie films die hij er maakte (waaronder het tweeluik Der Tiger von Eschnapur en Das Indische Grabmal) brachten niet de ‘financiële doorbraak’ waarop hij hoopte en artistiek werd het naar zijn oordeel ook al geen succes.
 
Bron: cinema.nl

Der Tiger von Eschnapur [ imdb.com ] | Der Tiger von Eschnapur [ de.wikipedia.org ]

volg de meester [ 81 ]

kopie van een zelfportret van Johann Zoffany als David (1756)

In december 2014 maakte ik al eens een olieverfschets van Zoffany‘s zelfportret als David uit 1756. In januari 2015 maakte ik een detailstudie van zijn rechteroog en een eerste kopie van de kop. Afgelopen weekend begon ik aan een kopie van het portret op geprepareerd papier in dunne transparante olieverf (rauwe omber) over een withoging van tempera.

Johann Zoffany kopie
rauwe omber op tempera withoging als basis voor een kopie in olieverf

volg de meester [ 1-81 ] | van oude meesters en dingen die niet voorbijgaan

200 jaar na Waterloo [ 2 ]

tentoonstelling: Waterloo at Windsor 1815-2015
31 januari 2015 tot 13 januari 2016, Windsor Castle

Nadat Napoleon definitief verslagen was, richtten de geallieerden monumenten op om hun overwinning te vieren. In het jonge Koninkrijk der Nederlanden werd de Prins van Oranje en latere koning Willem II (1840-1848) als “de held van Waterloo” geëerd en tussen 1823 en 1826 werd bij Waterloo een piramidevormige heuvel opgeworpen met bovenop het beeld van een reusachtige leeuw. De Leeuw van Waterloo moet de wereld eraan herinneren dat Napoleon verslagen is op het grondgebied van het Koninkrijk der Nederlanden, hoewel deze piepjonge natiestaat een constructie was van de grootmachten, die nauwelijks van militair belang was. Maar het volk moest iets gegeven woorden waar het trots op mocht zijn zodat het tussen de grootmachten nationaal zelfbewustzijn kon ontwikkelen.

Waterloo Chamber
de Waterloo Chamber in Windsor Castle Londen

Het is geen wonder dat Engeland, de grote overwinnaar in Waterloo in eigen land ook monumenten oprichtte die aan de Slag bij Waterloo herinnerden. Wellington werd als de grote held vereerd en zijn portret verscheen overal. In 1830-1831 werd op Windsor Castle de Waterloo Chamber ingericht, een galerij met portretten van generaals en andere figuren die een belangrijke rol hadden gespeeld in de overwinning op Napoleon. Veel van deze portretten zijn geschilderd door Thomas Lawrence (1769-1830).

Willem II
de jonge Prins van Oranje in 1846 geschilderd door Nicaise de Keyser heeft ook een plaatsje gekregen in de Waterloo Chamber
William II (1792-1849), King of the Netherlands from 1840-49, was the eldest son of King William I and Wilhelmina of Prussia. In 1811 he served as aide-de-camp to the Duke of Wellington, taking part in several campaigns of the Peninsular War. In 1813 he was promoted to the rank of Major General after serving as aide-de-camp to the Prince Regent. He was commander of I Allied Corps at the Battle of Quatre Bras, and at the Battle of Waterloo. He was admired as a courageous soldier, and by the people of the southern Netherlands, as a popular ruler.
 
Bron: royalcollection.org.uk

Waterloo Chamber [ royalcollection.org.uk ]