Grimm, Grimm & Grimm

vandaag 225 jaar geleden geboren: Ludwig Emil Grimm (1790-1863)

Ludwig Emil Grimm - Erinnerungen aus meinem LebenBij de gebroeders Grimm denken we altijd aan Jacob Ludwig Karl (1785-1863) en Wilhelm Karl (1786-1859), het duo dat beroemd werd met het verzamelen van volksverhalen en sprookjes. Ze hadden nog een jongere broer die bekend werd als graveur: Ludwig Emil Grimm. Vandaag precies 225 jaar geleden werd hij in Hanau (Hessen) geboren. Als jongen had hij al een romantische natuur. Dat hing in Duitsland rond 1800 natuurlijk ook erg in de lucht. Van 1803 tot 1805 zat hij op het lyceum en daarna op de kunstacademie in Kassel. Van 1809 tot 1817 studeerde hij aan het nieuw opgerichte Academie voor Schone Kunsten in München. Deze studie onderbrak hij in 1814 een halfjaar voor een vrijwillige militaire dienst. In 1832 ontving hij eindelijk een aanstelling als hoogleraar en docent historische schilderen klasse aan de “Academie voor Schone Kunsten” in Kassel.

Ludwig Emil Grimm
uit: Erinnerungen aus meinem Leben
van Ludwig Emil Grimm (1913)
Ludwig Emil Grimm kam um 1808 nach München zum Kupferstecher Carl Ernst Christoph Hess, unter dessen Leitung er bald mit der Radiernadel und später auch mit dem Grabstichel Tüchtiges leistete; doch zog er später die Radiernadel vor und verband nur da, wo es Kraft und Harmonie erforderten, mit der erstern die kalte Nadel. In diesen Jahren bestand Grimms künstlerische Tätigkeit hauptsächlich im Zeichnen, Radieren und im Kopieren von Gemälden aus der Hofgalerie. Später radierte Grimm eigene Kompositionen, Landschaften, Tiere, am liebsten Bildnisse. Seine Behandlung der Nadel ist frei, die Gegenstände sind durchgehends rein, zierlich und zuweilen bis zur Vollendung ausgeführt.
 
Bron: de.wikipedia.org
Ludwig Emil Grimm
Ludwig Emil Grimm maakte deze gravure van zijn oudste broers Jacob en Wilhelm

Ludwig Emil Grimm [ de.wikipedia.org ]

De koning van de Veldstraat

vandaag 200 jaar geleden: koning Lodewijk XVIII van Frankrijk vlucht naar Gent
en woont tijdens de Honderd Dagen in Hotel d’Hane-Steenhuyse aan de Veldstraat

Lodewijk XVIIIDe Honderd Dagen (of Cent Jours) van Napoleon beginnen met zijn ontsnapping van het eiland Elba op 26 februari 1815. Vanuit Zuid-Frankrijk rukt de verbannen keizer van Frankrijk met een groot leger via Grenoble op naar Parijs. Het koningschap van de Bourbons dat in 1814 in ere hersteld was, stond opnieuw op het punt te bezwijken. Lodewijk XVIII kende maar al te goed het lot van zijn broer Lodewijk XVI. Deze had in 1791 geprobeerd te ontkomen aan de revolutionairen en was incognito vanuit Parijs met zijn familie gevlucht richting de Oostenrijkse Nederlanden. Maar aan de Franse grens werd de koninklijke familie herkend en gevangen genomen. Eind 1792 werd hij al citoyen Capet ter dood veroordeeld. Een maand later rolde zijn kop van het schavot.

Napoleon vertrekt van Elba
Napoléon quittant l’île d’Elbe, 26 février 1815 (schilderij van Joseph Beaume uit 1836)

Een dergelijk lot wilde Lodewijk XVIII zichzelf besparen. Toen hij hoorde dat Napoleon oprukte naar Parijs met een schare enthousiaste aanhangers die steeds groter werd, nam hij op 13 maart 1815 het zekere voor het onzekere. Net als zijn voorganger vluchtte hij noordwaarts. Inmiddels waren de Oostenrijkse Nederlanden met de Republiek der Zeven Verenigde Nederlanden samengevoegd tot het Koninkrijk der Nederlanden. In Gent vond de Franse koning onderdak in Hotel d’Hane-Steenhuyse aan de Veldstraat. Daar zat hij de Honderd Dagen uit. Na de Slag bij Waterloo kon hij weer naar huis. Lodewijk XVIII werd op 8 juli 1815 hersteld op de Franse troon. Voor de Gentenaren bleef hij “de koning van de Veldstraat”.

“Den koning van Vrankrijk is voorleden donderdag om vyf uren naer middag langs den steenweg van Brugge alhier aengekomen […] hy heeft vervolgens zynen intrede gedaen in eene prachtige koetse, bespannen met zes peirden, onder de toejuychingen en geroepen ‘vive Louis XVIII’, van onze gehele bevolkinge, waer van een menigte hem tot verre buyten de poorte was gaen wachten.”
 
uit de Gazette van Gend, maart 1815
Hotel d'Hane-Steenhuyse
Hotel d’Hane-Steenhuyse (achterzijde) in Gent
Louis kreeg onderdak bij de belangrijkste man van Gent, graaf d’Hane-Steenhuyse. Die had een ‘hôtel’ (een stadspaleis) in de Veldstraat en daar mocht Louis wel even blijven. Volgens Emmanuel de Waresquiels recente ‘Cent jours’ -een van de beste beschrijvingen van Louis’ verblijf in Gent- kreeg de graaf al snel spijt van zijn gastvrijheid. Niet alleen werd hij verbannen naar de bovenverdieping van zijn eigen hotel, de Fransen gedroegen zich ook geweldig arrogant en de rekening liep snel op, zonder dat iemand ze betaalde. Dus droeg de graaf zijn steentje bij aan de geruchten over verdachte figuren en keizerlijke spionnen in Gent, in de hoop dat de koning uit schrik zijn biezen zou pakken. Tevergeefs.
 
Ook de kersverse koning van de Verenigde Nederlanden, Willem I, was niet onverdeeld gelukkig met de ongenode gast. ‘België’ had twintig jaar bij Frankrijk gehoord en was nog maar net bij Nederland gevoegd. Willem vertrouwde zijn nieuwe onderdanen niet helemaal, ze waren hem te Franstalig en te katholiek. Het laatste wat hij nodig had op zijn net verworven grondgebied was een katholieke Franse koning.
 
Bron: tienstiens.org

De koning van de Veldstraat [ tienstiens.org ]

de oude kleren van de keizer

vandaag gezien in het Rijkmuseum Twenthe Enschedé :
Alexander Roslin. Portrettist van de aristocratie

Vandaag zag ik in Enschedé de tentoonstelling over Alexander Roslin (1718-1793). De meeste mensen zegt deze naam niets en dat komt waarschijnlijk door een combinatie van marketing, beeldvorming en kuddegedrag. Zo haalde de tentoonstelling van Rothko in Den Haag mede dankzij de aan hysterie grenzende aandacht in de media de afgelopen maanden een record aantal van 265 duizend bezoekers binnen. De tentoonstelling in het Rijksmuseum Twenthe zal daar wel ver onder blijven. Meer naamsbekendheid zal Alexander Roslin door deze tentoonstelling ook al niet krijgen.

Alexander Roslin
de vrouw met de waaier (detail) 1768

Een schilder uit de pruikentijd is nu eenmaal niet hip. Bovendien kunnen de portretten van Alexander Roslin niet met chique intellectueel gebabbel omlijst worden, wat bij het werk van beeldenstormers als Malevich of Rothko juist wél zo goed gaat. Abstracte en minimalistische schilderkunst heeft door haar transcendentale karakter een voorsprong op figuratieve schilderkunst. Het beeld wordt overstegen en alleen al daardoor lijkt abstracte kunst van een hoger niveau.

De portretten van Roslin kunnen niet met chique intellectueel gebabbel omlijst worden, wat bij het werk van beeldenstormers als Malevich of Rothko juist wél zo goed gaat.

Als portretschilder van de aristocratie schilderde Roslin “de oude kleren van de keizer”. Wanneer je van de technische en ambachtelijke aspecten van schilderkunst houdt, van 18e eeuwse kostuums of van geschiedenis, dan heeft Alexander Roslin. Portrettist van de aristocratie veel te bieden. Voor wie liever eigentijds of hip wil zijn, passen de nieuwe kleren van de keizer wellicht beter.

De leden van de Parijse beau monde die gretig voor Roslin poseerden bleken echter in een gigantische zeepbel van weelde en decadentie te leven die op het punt stond op dramatische wijze uit elkaar te spatten. Hoewel het een monografische tentoonstelling betreft, is het daarom eigenlijk niet Roslin de societyschilder die centraal staat. De geschiedenis en het verval van de monarchie worden tot leven gebracht door de focus te verleggen naar de geportretteerden. Aan de hand van hun persoonlijke lotgevallen in verhalende teksten krijgt de bezoeker een blik in het achttiende-eeuwse werkelijkheid van deze decadente elite.
 
Roslin en zijn tijdgenoten wisten natuurlijk niet dat er spoedig een gewelddadig einde zou worden gemaakt aan het ogenschijnlijk zorgeloze leven zoals zij dat kenden. Tijdens de Franse Revolutie in 1789 verloren enkelen van hen letterlijk hun hoofd, of maakten dat ze wegkwamen uit Parijs. Roslin zelf en zijn familie overleefden de situatie.
 
Bron: digitalekunstkrant.nl

Zweedse aristocraat [ W&V ] | Alexander Roslin [ rijksmuseumtwenthe.nl ]