Eerder besprak ik hier de website retronaut.com voor iedereen die net als ik graag tijdreizen maakt aan de hand van historische beelden. Naast retronaut.com volg ik ook op Twitter kanalen die dagelijks historische foto’s dumpen, vaak met een knipoog naar de actualiteit. Ik gebruik er op dit moment twee: het Russische Исторические Фото en he Amerikaanse History in pictures.

Het icoon voor historische foto’s in Rusland is Yoeri Gagarin. In Amerika is dat Abraham Lincoln. Als geen ander hebben ze de nationale geschiedenis een gezicht gegeven. Beiden kwamen op een tragische manier aan hun einde en voldoen dus aan een belangrijke voorwaarde om volksheld te kunnen zijn.

retronaut [ 1 ]

“Alle ellende van de mensen heeft maar één oorzaak, namelijk dat zij niet in staat zijn rustig in een kamer te blijven.” schreef Blaise Pascal (1623-1662) en richtte zich daarmee vooral op de mensen die alles bezaten, maar niet in staat waren om het thuis naar hun zin te hebben. Sinds de tijd van Pascal lijkt er weinig veranderd. Thuisblijvers zijn een beetje zielig. Gevangen achter de begonia’s is de schrik van elke pensionado.

De 22-jarige Rianne Oosterom schreef deze maand een artikel in Letter & Geest onder de provocerende titel Weg die rugzak, blijf toch thuis! Volgens haar is het gebod van haar generatie “Gij zult reizen om uzelf te vinden.” Zij stelt daar tegenover: “Snuffel wat in oude dagboeken en staar naar de vriendelijke gipsmuren. Dan kom je jezelf vanzelf een keer tegen.”

Levenskunstfilosoof Joep Dohmen antwoordde in Trouw op de vraag hoe hij invulling wil gaan geven aan zijn emeritaat: “Mijn kairos is om achter de geraniums te gaan zitten en me te verdiepen in belangrijke filosofieboeken. Dan moet ik dus grote geraniums kweken, zodat ik niet meer naar buiten kan kijken en de mensen niet meer bij mij naar binnen.”

Een film uit het begin van de jaren zestig in zwart wit kijk ik eigenlijk altijd. Soms met het geluid uit, alleen voor de beelden. Het is voor mij als het opsnuiven van nestgeur. Ik ben van 1963 en alles van een halve eeuw oud getuigt van mijn historische oorsprong. Françoise Dorleac in zwart-wit (1964), haar zusje Catherine in zwart-wit (1965), Louis de Funès in zwart-wit (1963), Alexandra Kluge in zwart-wit (1966), het is allemaal schitterend om naar te kijken. Ook Catherine Deneuve in kleur (1964/1967) heeft couleur locale. Toch gaat er niets boven grijzen.

Pierre Lachenay, een man van middelbare leeftijd, is een bekende uitgever en docent. Hij is getrouwd met een onevenwichtige vrouw. Samen hebben ze een 10-jarig dochtertje. Tijdens een reis naar Lissabon heeft Pierre een one night stand met Nicole, een stewardess van Panair do Brasil. Ze ontmoeten elkaar daarna regelmatig. Pierre houdt zijn affaire voor zijn familie verborgen, vooral om zijn dochter te sparen voor het leed van een scheiding. Nicole neemt het allemaal licht op maar Pierre neemt het besluit om te scheiden zodat hij zijn leven met haar kan delen. De scheiding leidt tot een tragisch einde.

La peau douce [ imdb.com ] | nestgeur [ 1 ]