Tot 2003 maakten webdesigners nog altijd gebruik van de font-tag en gebruikten de table-tag om de pagina op te maken. Vanaf mei 2003 liet webdesigner Dave Shea met zijn CSS zen garden zien, waar de toekomst van het web lag. Met cascading stylesheets werden vorm en inhoud van elkaar gescheiden. Voor de typografie op het web was dit een sprong voorwaarts. HTML-elementen werden voortaan gebruikt voor de semantische structuur en de font-tag met zijn attributen raakte in onbruik. In plaats daarvan werd het uiterlijk van een tekst in een stijldefinitie vastgelegd.
Maar de keuze uit lettertypen was nog altijd erg klein, omdat webdesigners zich moesten beperken tot web safe fonts, lettertypen die standaard op de PC of Mac van de eindgebruiker waren geïnstalleerd. Ze zaten daardoor vast aan de eeuwige Arial, Comic sans, Courier, Times New Roman en Verdana. Later kwamen daar o.a. de Tahoma, Trebuchet, Georgia en Lucida bij. De typografie op het web werd pas volwassen toen webdesigners gebruik gingen maken van de stijl-declaratie @font-face in cascading style sheets. Hierdoor werd het mogelijk om lettertypen te gebruiken die niet standaard op de computer van de eindgebruiker geïnstalleerd waren. De @font-face techniek verzendt samen met de webpagina het benodigde lettertype of verwijst naar een plek op het internet waar dit lettertype zich bevindt.
De website typographica.org werd in 2002 opgericht door Joshua Lurie-Terrell toen de typografie op het web nog nauwelijks ontwikkeld was. In 2009 werd de website na een sluimerend bestaan door Stephen Coles en Chris Hamamoto nieuw leven in geblazen. Door de revolutie van @font-face veranderde typographica.org van een website voor een select publiek van typografen in een website voor een breed publiek van webdesigners die begrijpen hoe belangrijk goede typografie is. De website heeft een colophon waarin we kunnen lezen in welke lettertypen de tekst “gezet” is. (voor wie het weten wil: Bureau Grot van Font Bureau en Turnip RE van David Jonathan Ross en JAF Bernini Sans van Tim Ahrens).
De Frans-Duitse zender Arte is het filmmuseum onder de omroepen. Nederlandse zenders programmeren tegenwoordig geen films meer die ouder zijn dan vijfentwintig jaar. Canvas en BBC2 zenden wekelijks nog een klassieker uit gemaakt in de periode 1930-1980. Alleen Arte programmeert af en toe nog een zwijgende film, niet alleen uit de jaren twintig, maar ook van vóór 1920 en zelfs van vóór de Eerste Wereldoorlog.
