Categorie archief: film

screwball comedy 1937

gezien op Een: The awful truth (1937)

De Grote Depressie was voor Hollywood bijzonder lucratief. Het escapisme beleefde hoogtijdagen en filmgenres als de musical, de dansfilm en de screwball comedy werden enorm populair. Ik ben nooit een fan geweest van de klucht op het witte doek maar als ik er een uit de jaren dertig op televisie voorbij zie komen dan kijk ik vaak wel. Nederlandse zenders doen helaas niet aan oude films maar bij het Belgische Een, het Frans-Duitse Arte en de BBC is er in de programmering gelukkig nog een kleine ruimte voor overgehouden.

awful truth
The awful truth promotiemateriaal

Zondag werd op Een de screwball comedy The awful truth uit 1937 uitgezonden. Het is de eerste van een reeks klassiekers waarin Gary Grant zich ontpopt als de koning van de screwball. Eerder zag ik Bringing up baby, de opvolger van The awful truth. De fox terrier Mr. Smith was zo’n succes geweest dat hij in Bringing up baby weer mee mocht doen. Daarbij kreeg het gezelschap van een tamme jachtluipaard. Ik kijk dergelijke films vooral om het tijdsbeeld en de fraaie fotografie. De art direction en set decration is helemaal aangepast aan de zwart-witfotografie met fraaie contrasten en vloeiende overgangen in vele tinten grijs. Een lust voor het oog. De affiches en het promotiemateriaal zijn in kleur gedrukt en laten een heel andere sfeer zien.

awful truth
The awful truth stills
Leo McCarey regisseerde de film en het script werd geschreven door Sidney Buchman, naar het oorspronkelijke toneelstuk van Arthur Richman. The Awful Truth kenmerkte het ontstaan van de luchtig-komische persona van Cary Grant die deze stijl veelvuldig toepaste in zijn latere films, wat zijn carrière in een opwaartse spiraal bracht. McCarey wordt gezien als de schepper van dit persona. Ironisch genoeg wilde Grant stoppen met de film tijdens de opnamen, aangezien McCarey wel eens wilde improviseren al naargelang de vorderingen. Voor zijn prestaties als regisseur kreeg McCarey voor deze film een Oscar.
 
Bron: nl.wikipedia.org

The awful truth [ imdb.com ]

sluw duo

opnieuw gezien: Dangerous liaisons (1988)

Dangerous liaisonsIn 1989 won Christopher Hampton een Academy Award én een BAFTA Award voor zijn bewerking van de beroemde brievenroman Les Liaisons dangereuses uit 1782 van Pierre Choderlos de Laclos. Bovendien werd Hampton in 1989 door London Critics Circle uitgeroepen tot Screenwriter of the Year en de Writers Guild of America gaf hem de prijs voor de Best Screenplay Based on Material from Another Medium.

Nu ik Dangerous liaisons een paar keer gezien heb, is mij steeds meer opgevallen met welk psychologisch raffinement de dialogen geschreven zijn. De kern van het verhaal gaat over een krachtmeting tussen twee verdorven zielen: de Markiezin de Merteuil (Glenn Close) en de Burggraaf de Valmont (John Malkovich). Beiden beheersen ze het galante machtsspel van de jetset uit de achttiende eeuw tot in de details. In een vloeiende beweging en trefzekere opmerking weten ze hun omgeving te misleiden. De Merteuil en Valmont vormen een sluw en genadeloos duo. En ze genieten van hun slechtheid. Ze veinzen respect voor elkaar maar weten heel goed dat de ander een schorpioen is.

Het verhaal is een verhaal van alle tijden, over goed en kwaad, liefde en bedrog, echt en vals. Maar het is ook helemaal een verhaal uit de achttiende eeuw. In de Franse hofcultuur werd niet geleefd, maar geacteerd. Mensen waren acteurs die schitterend uitgedost in het openbaar verschenen. Er werd niet met elkaar gepraat, maar geconserveerd. Het ging er niet om of je met elkaar contact had, maar of je wellevend of amusant was. Het middel was het doel geworden. Het ware gezicht ging verstopt achter lagen make up, óók bij de mannen. Deze gekunsteldheid moest tenslotte wel leiden tot de reactie van Rousseau: de beschaving heeft de mens bedorven; we moeten de maskers afdoen en terugkeren naar onze ware natuur.

De moderne tijd is voortgekomen uit de Romantiek en Rousseau is daar de vader van. We hebben grote waardering voor authenticiteit en natuurlijkheid. We verwachten dat liefde nu écht en vrij is en niet gearrangeerd en dat we gewoon onszelf kunnen zijn. Maar nog steeds is er verwarring. Ben ik in het sociale leven mijzelf of speel ik een rol? In deze zin valt er niet te ontsnappen aan het achttiende-eeuwse spiegelpaleis van echt en vals.

Maisons Laffitte
Dangerous liaisons werd helemaal in Frankrijk gefilmd, o.a. in het kasteel Maisons Laffitte

Les Liaisons dangereuses [ nl.wikipedia.org ]

Alma-Tadema en de film

Morgen opent de tentoonstelling Alma-Tadema – klassieke verleiding
in het Fries Museum in Leeuwarden tot februari 2017

catalogusMorgen opent in het Fries Museum in Leeuwarden Alma-Tadema – klassieke verleiding, de grootste tentoonstelling die dit museum ooit organiseerde. Afgelopen dinsdag was het al een item in het NOS journaal. Een paar dagen eerder zat Alma-Tadema ook al in het journaal door de ontdekking van een verloren gewaand schilderij van Alma-Tadema dat is opgedoken in het BBC-televisieprogramma Antiques Roadshow. Rond blockbusters is er altijd een mediacircus gemobiliseerd, dus deze ontdekking zal niet toevallig precies vóór de officiële opening, vanmiddag in Leeuwarden, wereldkundig gemaakt zijn.

Het grote publiek zal de schouders ophalen wanneer de naam van Lourens Alma-Tadema valt. Toch komen zijn schilderijen heel bekend voor, zo merkte Peer Ulijn op in de reportage die hij voor het NOS journaal maakte. Ze herinneren ons aan films als Ben Hur of Gladiator. De makers van de tentoonstelling zijn zich heel bewust van deze associatie. Curator en filmexpert Ivo Blom van de Vrije Universiteit Amsterdam heeft in de tentoonstellingscatalogus een essay geschreven over de relatie tussen het werk van Alma-Tadema en de film. Ook worden tijdens de tentoonstellingsperiode op woensdagmiddagen en vrijdagavonden een aantal films getoond, waarin de geest van Alma-Tadema aanwezig is.

Het zijn klassiekers uit de jaren vijftig en begin jaren zestig, de gouden tijd van de historische spektakelfilm. Maar ook worden films vertoond uit de eenentwintigste eeuw zoals Gladiator, Pompeii en Exodus: Gods and Kings. Het programma opent volgende week vrijdag (7 oktober) met de vertoning van een aantal korte films uit de pionierstijd, waaronder Gli ultimi giorni di Pompei van Arturo Ambrosio en Luigi Maggi. Alma-Tadema zou deze film zelf nog gezien kunnen hebben want hij dateert uit 1908.

Pompei 1908
still uit Gli ultimi giorni di Pompei 1908

Alma-Tadema had zich gespecialiseerd in scenes uit het dagelijks leven van de Romeinen. Voordat hij ging visualiseren, documenteerde hij zich eerst zorgvuldig, als een set decorator. Tot in de details moest alles geloofwaardig zijn en historisch verantwoord. De art directors van Hollywoodfilms als Ben Hur, Quo Vadis? en The Fall of the Roman Empire maakten dankbaar gebruik van zijn werk.

De meest opvallende referenties in films naar het werk van Alma-Tadema zijn de schilderijen The Egyptian Juggler in Gladiator, The Roses of Heliogabalus in L’Orgie romaine, The Finding of Moses in The Ten Commandments en Spring voor de triomftochten in Cajus Julius Caesar, Ben-Hur en Cleopatra. Opvallend zijn ook de vele referenties naar The Death of The First-Born in films als L’Exode, The Ten Commandments en Exodus: Gods and Kings.
 
Bron: sliekerfilm.nl
Cabiria 1914
still uit Cabiria 1914

Al eerder schreef ik hier en hier op mijn blog iets over de relatie tussen de historische schilderkunst uit de tweede helft van de negentiende eeuw en de vroege film. Hollywoodregisseurs als D.W.Griffith en Cecil B. DeMille lieten zich inspireren door Franse en Victoriaanse salonschilders als Jean-Léon Gérôme, Lord Frederick Leighton, John William Godward en Sir Lawrence Alma-Tadema. Een voorbeeld voor het historische spektakelstuk was de Italiaanse film Cabiria (1914). Deze maakte zo’n indruk op D.W.Griffith dat hij een paar jaar later een nog grotere filmset bouwde voor Intolerance.

Cabiria 1914
still uit Cabiria 1914
Ridley Scott erkende ronduit dat hij Gladiator had gedraaid in een stijl die hij ‘zwarte Tadema’ noemde, waar hij de luchtige pasteltinten van de schilder door zwart, goud, donkerrood en groen verving.

Klassiek Filmspektakel Alma-Tadema
 
vrijdag 7 oktober 19:00 uur (eenmalig!) Korte films
Gli ultimi giorni di Pompei (17′) van Arturo Ambrosio en Luigi Maggi / Italië, 1908
L’orgie romaine (10′) van Louis Feuillade / Frankrijk, 1910
Le fils de Locuste (16′) van Louis Feuillade / Frankrijk, 1911
Agrippina (19′) van Enrico Guazzoni / Italië, 1911
Tentoonstellingscurator en filmexpert Ivo Blom geeft een inleiding.
 
woensdag 12 oktober 14:30 uur & vrijdag 21 oktober 19:00 uur
Ben-Hur (1925)
woensdag 26 oktober 14:30 uur & vrijdag 4 november 19:00 uur
Quo Vadis? (1951)
vrijdag 18 november 19:00 uur & woensdag 23 november 14:00 uur
The Ten Commandments (1956)
vrijdag 2 december 19:00 uur & woensdag 7 december 14:00 uur
Ben-Hur (1959)
vrijdag 16 december 19:00 uur & woensdag 21 december 14:30 uur
The Fall of the Roman Empire (1964)
vrijdag 30 december 19:00 uur & woensdag 4 januari 14:30 uur
Gladiator (2000)
woensdag 11 januari 14:30 uur & vrijdag 20 januari 19:00 uur
Pompeii (2014)
woensdag 25 januari 14:30 uur & vrijdag 3 februari 19:00 uur
Exodus: Gods and Kings (2014)
 
Bron: sliekerfilm.nl

Alma-Tadema: Classical Charm [ ivoblom.wordpress.com ]
De schilder als set decorator [ W&V ]