Categorie archief: film

De man die teveel wist

opnieuw gezien: The man who knew too much (1956)
en The making of The man who knew too much

The man who knew too muchThe man who knew too much, vooral bekend door het liedje Que sera, sera, is zeker niet mijn favoriete Hitchcock. Toch vond ik het fijn om er weer eens naar te kijken. Ik hou namelijk erg van “buitenopnamen” die in de filmstudio zijn gemaakt in combinatie met Technicolor. Deze Hitchcock zit er vol mee. Het begint al in de eerste “buitenscene”. James Stewart en Doris Day zitten samen met hun zoontje achterin de bus van Casablanca naar Marrakech. De bus vol Amerikaanse figuranten die zich als Marokkanen verkleed hebben, staat in de Paramount filmstudio en het Marokkaanse straatbeeld draait er als een polygoonjournaal (in Technicolor) achter. Dat is Genieten!

Als je de beelden van de Djeema el Fna in Marrakech ziet, heb je het gevoel door een National Geographic uit 1956 te bladeren.
The man who knew too much
Een promotiefoto uit 1956 voor The man who knew too much is in een typische line up compositie uit de jaren ’40 en ’50. Ook Norman Rockwell en James Avati werkten op deze manier voor The Saturday Evening Post of omslagen van pockets.

In The man who knew too much werd er ook op locatie gefilmd in Marokko. Als je de beelden van de Djeema el Fna in Marrakech ziet, heb je het gevoel door een National Geographic uit 1956 te bladeren. De folklore geeft deze film een exotische sfeer. Binnen het James Bond genre waar Hitchcock duidelijk op vooruit loopt, is dat een vast bestanddeel van het recept geworden. Ook de kolderieke scene waarin James Stewart in een werkplaats tussen de opgezette dieren belandt, is typisch Hitchcock, Alfred Hitchcock.

The man who knew too muchHitchcock maakte de remake van The man who knew too much uit 1934 op aandringen van Paramount waarmee hij een contract had lopen. Drie jaar later zou hij iets dergelijks doen met North by Northwest (1959) waarin hij materiaal uit The 39 steps (1935) gebruikte. Sommige scenes uit het origineel van The man who knew too much nam hij letterlijk over, zoals de loop van een pistool die langzaam achter een gordijn vandaan komt en de camera zoekt.

The man who knew too much speelt zich op twee locaties af: Marrakech en Londen. Maar Londen zien we niet zoals Marrakech op een iconische manier. Geen Big Ben of Tower Bridge maar een klein treurig kerkje in een saaie Londense straat. Op themoviedistrict.com wist ik de Ambrose Chapel op te sporen. Tegenwoordig staat er op deze plek nieuwbouw.

Ambrose Chapel
Met de Ambrose Chapel in een duffe Londense straat schept Hitchcock een claustrofobische sfeer.

The man who knew too much [ imdb.com ]

Haneke’s Heimat

gezien op NPO2: Das weiße Band (2009) van Michael Haneke

Das weisse BandFormeel beschouwd is Das weiße Band het jongere broertje van Heimat. Michael Haneke volgt Edgar Reitz nauwkeurige in de zwart-witfotografie, lange statische takes en het kleinmenselijk drama in een gesloten dorpse gemeenschap. Maar inhoudelijk zijn de verschillen tussen Das weiße Band – Eine Deutsche Kindergeschichte en Heimat – Eine deutsche Chronik groot. Dat komt vooral door de zware, donkere toon van Haneke. Waar Heimat de lichtheid toestaat, voel je in Das weiße Band voortdurende zwaarte.

De gebeurtenissen spelen zich af tegen de vooravond van de Eerste Wereldoorlog en je zou kunnen veronderstellen dat de schaduwen van deze Urkatastrophe zich vooruit werpen in het Noord-Duitse boerendorp waar het verhaal van Das weiße Band zich afspeelt. Het onheilspellende is echter geen aankondiging van de Eerste Wereldoorlog, maar eerder de unheimische schaduwzijde van de patriarchale samenleving. Deze contrasteert niet alleen met de onschuld, gesymboliseerd door de witte band die de kinderen van de dominee moeten dragen, maar ook met de pastorale omgeving. Net als in Heimat zien we blonde korenvelden, bochtige landweggetjes en pre-industrieel boerenleven. Het zou zomaar een idylle kunnen zijn. Maar Haneke mijdt de valkuil van de nostalgie.

Net als in Heimat zien we blonde korenvelden, bochtige landweggetjes en pre-industrieel boerenleven. Het zou zomaar een idylle kunnen zijn. Maar Haneke mijdt de valkuil van de nostalgie.
Voor de esthetiek van de film is de fotografie van August Sander van beslissende betekenis geweest. Zijn foto’s hebben een ongelofelijke glans en scherpte, terwijl de meeste fotografie uit deze tijd niet om aan te zien is. Alleen al in technisch opzicht zijn het grandioze foto’s. We hebben ernaar gestreefd om dat in de film zoveel mogelijk te benaderen, hoewel dat wezenlijk moeilijker is met film dan met fotografie.
 
interview met Michael Haneke in NRC Handelsblad

Das weiße Band [ nl.wikipedia.org ] | Das weiße Band [ imdb.com ]

Maureen O’Hara 1920-2015

vandaag overleed de Iers-Amerikaanse actrice Maureen O’Hara

Bij het overlijden van Lauren Bacall op 12 augustus vorig jaar schreef ik dat er nog maar drie filmactrices van het klassieke Hollywood in leven waren: Olivia de Haviland (1916), Maureen O’Hara (1920) en Rhonda Fleming (1923). Vandaag overleed Maureen O’Hara op 95-jarige leeftijd in Idaho.

photoplay 1945
Maureen O’Hara 70 jaar geleden
op de cover van Photoplay [oktober 1945]

Maureen O’Hara speelde haar eerste grote rol in My Irish Molly uit 1938. Ik zag twee films met haar: Rio Grande (1950) en The Quiet Man (1952), beiden van John Ford en samen met John Wayne met wie ze een legendarisch koppel vormde.

Olivia de Haviland en Rhonda Fleming zijn nu de laatste nog in leven zijnde klassieke Hollywoodactrices, op weg naar de honderd jaar.

Maureen O’Hara [ imdb.com ]