Categorie archief: film

dead of the hippie

gisterenavond gezien op Arte: More (1969)

MoreDe soundtrack van Pink Floyd kende ik al, maar de film More had ik nog nooit gezien. Dus besloot ik gisteren op Arte te kijken met Duitse ondertiteling. Bij de vrijscenes moest ik denken aan La Piscine uit datzelfde jaar en werd de score van Pink Floyd in mijn hoofd overstemd door Je t’aime… moi non plus, ook 1969.

Maar More blijft ver onder het niveau van beide associaties. Ten eerste zijn Mimsy Farmer en Klaus Grunberg geen Romy Schneider en Alain Delon. Ten tweede heeft More de tand des tijds niet doorstaan. Wat in 1969 grensverleggend (heroïnegebruik, naakt, Ibiza) was, is vijf decennia later tot op de draad versleten. Ten derde gebeurt er niets spannends en kabbelt More in de eerst helft van de ene joint naar de andere en in in de tweede helft van de eerste spuit naar de volgende.

More eindigt met de dood van een hippie. Maar die was op 6 oktober 1967 al begraven. Wat More wel goed laat zien is de verschuiving van LSD en marijuana naar heroïne. More geeft dan ook niet het euforische hippiegevoel van de LSD-film The Trip (1967) maar volgt een rauw realisme en bevestigt de Gateway drug theory.

More [ imdb.com ]

duistere dichteres

opnieuw gezien: Sylvia (2003)
biopic over Sylvia Plath

DVD SylviaIn 2007 zag ik voor het eerst de biopic over de Amerikaanse dichteres Sylvia Plath (1931-1963). Gisteren keek ik voor de derde maal. Het tragische einde van Sylvia was een gevolg van haar verlatingsangst in combinatie met de ontrouw van haar man, de Engelse dichter Ted Hughes (1930-1998). Na haar zelfmoord in 1963 werd Sylvia Plath een icoon.

Wat is dat toch met dichters en zelfmoord? De spreekwoordelijke gevoelige ziel die niet tegen het leven is opgewassen? Meestal blijkt de gevoeligheid van ziekelijke aard: een depressie, angstneurose of onverwerkt trauma. Bij Sylvia Plath was dat trauma de dood van haar vader toen je negen jaar oud was. Toen haar man vreemd ging, stortte haar wereld in. Haar moeder had haar schoonzoon nog zo gewaarschuwd: “Wees goed voor mijn dochter.”

Wat is dat toch met dichters
en zelfmoord?

Overigens heeft Ted Hughes zijn portie wel gehad. Zijn minnares Assia Wevill imiteerde in 1969 “met succes” de zelfmoord van Sylvia Plath. Ze verstikte zichzelf met het gas van haar oven. Sylvia liet haar beide kinderen bewust in leven, maar Assia nam het dochtertje van haar en Ted mee in de dood.

Sylvia [ imdb.com ]