Inmiddels ben ik behoorlijk afgestompt door de ontelbare videoclips die er in de loop der jaren over mij heen gestort zijn. Maar elke keer als ik de intro van you only live twice (1967) zie, lopen er rillingen van gelukzaligheid over mijn rug. Met jeugdsentiment heeft het zeker te maken. Mijn eerste herinneringen gaan terug tot 1967, het jaar waarin voor mij de vage oertijd overging in tijdgebonden herinneringen. Net als in de mystieke en psychedelische ervaring wordt op die grens de eeuwigheid in de tijdelijkheid ontsloten. One life for yourself and one for your dreams.
or so it seems
One life for yourself
and one for your dreams
uit de titelsong
In de film The Limey (1998) vraagt een jong retro-hippiemeisje, geboren in de jaren tachtig aan een veteraan (Peter Fonda) hoe die sixties nu écht waren. En de Easy Rider geeft haar het volgende antwoord:
[pause]
No. It wasn„t that either. It was just „66 and early „67. That’s all there was.
Peter Fonda als Terry Valentine in The Limey (1998)
De reden waarom Gabriel Fauré het werk heeft gecomponeerd is niet bekend. Een mogelijke aanleiding kan de dood van zijn vader in 1885 zijn, en de dood van zijn moeder twee jaar later op oudejaarsavond 1887. Desalniettemin was Fauré al met het werk begonnen toen zijn moeder overleed. Fauré zei later over de reden tot componeren: “ik heb het nergens voor gecomponeerd gewoon voor het plezier, als u me dat toelaat te zeggen!“ Het eerst geschreven deel is het Libera Me, dat als een losstaand werk werd gecomponeerd in 1877. In het daaropvolgende jaar componeerde hij de eerste versie van het Requiem, welke hij Un Petit Requiem noemde. De eerste versie bestond uit vijf delen (Introitus et Kyrie, Sanctus, Pie Jesu, Agnus Dei en In Paradisum), maar bevatte nog niet het Libera Me. De eerste versie werd op 16 januari 1888 in La Madeleine te Parijs uitgevoerd. Fauré dirigeerde de uitvoering zelf. Het stuk werd opgedragen ter nagedachtenis aan de architect Joseph La Soufaché. In 1889 werd het ‘Hostias toegevoegd aan het Offertorium.
