Categorie archief: animatie

Spielberg & Kuifje

gisterenavond gezien: The Adventures of Tintin (2011)

TinTin DVDVlak voordat Hergé, de geestelijke vader van Kuifje, in 1983 overleed, had Steven Spielberg contact met hem opgenomen. Het was kort na Raiders of the lost Ark (1981) de eerste film van Indiana Jones-film, een avonturenfilm met een hoog Kuifjegehalte. Zo werd Spielberg onvermijdelijk met de wereldberoemde Belgische reporter geconfronteerd. Tot onderhandelingen met Hergé over een verfilming zou het niet meer komen, maar de weduwe van Hergé verkocht Spielberg later wel de rechten. Het duurde bijna dertig jaar voordat de film The Adventures of Tintin verscheen. Volgens Spielberg duurde het zolang omdat hij geen speelfilm, maar ook geen tekenfilm wilde want die waren al eens eerder gemaakt. De ‘motion capture‘, een techniek waarbij de bewegingen van echte acteurs worden omgezet naar digitale personages, maakte een verfilming zoals Spielberg voor ogen stond mogelijk.

The Secret of the Unicorn voegt drie Kuifjeverhalen samen: De Krab met de Gulden Scharen, Het Geheim van de Eenhoorn en De Schat van Scharlaken Rackham. Hergé tekende deze verhalen tijdens de Tweede Wereldoorlog. De jaren dertig en veertig is een periode waar Spielberg verknocht aan is, zoals hij met de komedie 1941 (1979) en de avonturenfilms met Indiana Jones liet zien. Comics, het klassieke Hollywood, oriëntalisme en het tijdsbeeld zijn vaste ingrediënten die hij deelt met Hergé.

Nostalgie is een belangrijk bestanddeel van avonturenfilms als Indiana Jones en Kuifje. In The Adventures of Tintin is het straatbeeld van de jaren dertig nauwkeurig gereconstrueerd waarbij het stripachtige karakter bewaard is gebleven. De auto’s zijn zo realistisch dat Internet Movie Car Database enkele modellen vermeldt, waaronder de rode 1935 Citroën 7UB Camionnette 500, de 1938 Peugeot 402 Légère en de 1955 Triumph TR2.

Een tweede Kuifjeverfilming verschijnt mogelijk met Kerst 2015, maar Spielberg geeft geen garanties. Het verhaal zou gebaseerd zijn op Kuifje en de Zonnetempel. Er zouden ook elementen uit De Zaak Zonnebloem in verwerkt zijn. Spielberg liet er zelf weinig over los: “We weten welke boeken we gaan verfilmen, maar dat kan ik nog niet bekendmaken. We zullen twee boeken samenvoegen die Hergé altijd al wilde combineren.”

The Lady Vanishes 1938
scene uit The Lady Vanishes (1938) die mij doet denken aan een scene uit Kuifje en de Scepter van Ottokar (1939)

Overigens liet Hergé zich ook door films inspireren. Zo zitten er in De Zwarte Rotsen (1938) verhaalelementen uit The 39 Steps (1935) van Hitchcock en in De Scepter van Ottokar (1939) ontdekte ik elementen uit een andere Hitchcockfilm, The Lady Vanishes (1938), en een grapje uit de Hollywoodkomedie Bringing up baby (1938).

The Adventures of Tintin [ imdb.com ]

HAFF 2013

16e editie van het Holland Animation Film Festival
Filmtheater ‘t Hoogt, Utrecht van 20 tot en met 24 maart 2013
HAFF poster 2013
Gabriella Giandelli maakte ditmaal de poster voor het Holland Animation Film Festival
Gabriella Giandelli (Italië, 1963) heeft in de loop der tijd een indrukwekkend oeuvre opgebouwd van strips en illustraties. Haar werk is gepubliceerd in grote dagbladen en glossy’s in binnen- en buitenland, haar kinderserie Milo is verfilmd voor televisie en ze was actief als ontwerper voor onder meer Memphis, Alessi en Swatch. Dit jaar heeft ze de poster van het HAFF ontworpen, een kleurrijke mysterieuze plaat, die je in het verhaal trekt. ‘Het idee was om een mysterie te creëren, alsof een geheimzinnig wezen in de stad kwam. Het wezen zoekt het luchtruim op en schijnt een nieuw licht op de stad. Ik wilde iets duisters, wat tegelijkertijd levendig en vrolijk is, zoals het duisternis in filmtheaters ons tegelijkertijd ook een licht schijnt op nieuwe, magische betekenissen,’ aldus de kunstenares. Haar handgetekende werk is contrastrijk en kleurrijk, een herkenbare stijl die in lijn ligt met haar andere werk. ‘Ik beschrijf vaak surrealistische en raadselachtige situaties, haast metafysisch.’ De artieste gebruikt gekleurde potloden om haar bijzondere verhalen vorm te geven.
 
Bron: haff.nl

Holland Animation Film Festival [ haff.nl ] | Gabriella Giandelli

fantastisch bombastisch

vrijdagmiddag gezien op BBC 2: Jason and the Argonauts (1963)

JasonJason and the Argonauts is een ouderwetse fantastische en bombastische avonturenfilm waar twee meesters aan hebben bijgedragen: Bernard Herrmann schreef de filmscore en Ray Harryhausen deed de stop motion animatie. Na een halve eeuw zijn de special effects in deze film hopeloos verouderd. Deze liggen in feite dichter bij filmpionier Georges Meliés dan bij de computer-generated imagery. De scene met de vechtende geraamten aan het eind van de film wordt beschouwd als het meesterwerk van Ray Harryhausen. Deze stop motion animatie duurt drie minuten, maar Harryhausen heeft er ruim vier maanden lang dag in dag uit aan gewerkt.

Harryhausen
scene uit de film met de fameuze stop motion animatie

Een andere stop motion animatie uit de film is het gevecht tussen Jason en de zevenkoppige hydra die het Gulden Vlies bewaakt. Vergeleken met de indrukwekkende special effects uit Lord of the Rings of Avatar ziet het er nogal knullig uit, maar als ik mij bedenk dat dit allemaal handwerk is en beeldje voor beeldje opgenomen, dan maak ik een diepe buiging, beeldje voor beeldje.

Jason
Jason and the Argonauts
comic naar de speelfilm

Bernard HerrmannBernard Herrmann’s score liberally utilizes the technique known as “self-borrowing”, which involves reusing elements from his previous scores. Exact passage reuse is taken from scores for The Kentuckian, Beneath the 12-Mile Reef, 5 Fingers and others, and reworking of passages from North by Northwest, The Day the Earth Stood Still and Vertigo scores, among others.
(Bron: imdb.com)

Jason and the Argonauts [ cinema.nl ] | bespreking [ conjurecinema.com ]

Poor us

vanavond op Nederland 2 om 20.25 bij de VPRO:
The animated history of poverty van Ben Lewis
Poor us The animated history of poverty
Do we know what poverty is? Throughout human existence, the poor have always been with us. Beginning with the Neolithic age, Ben Lewis‘s funny and sinister animated odyssey takes us through the changing image of poverty – helping us define what poverty looks like today and question whether it is inevitable.
 
A BBC Storyville film, produced in partnership with the Open University, Poor Us screens as part of Why Poverty? – when the BBC, in conjunction with more than 70 broadcasters around the world, hosts a debate about contemporary poverty. The global cross-media event sees the same eight films screened in 180 countries to explore why, in the 21st Century, a billion people still live in poverty.
 
Bron: bbc.co.uk

benlewis.tv

MacGuffin

gisterenmiddag gezien op Een: Charade (1963)

Charade“The best Hitchcock movie Hitchcock never made”, zo wordt Charade (1963) van Stanley Donen wel eens genoemd. Dat komt niet alleen omdat Charade een mix is van genres (mysterie, romantische komedie en thriller) waar Hitchcock ook graag mee speelde. Maar het komt natuurlijk ook omdat deze film zo sterk aan North by Northwest herinnert. Die film wordt op zijn beurt weer “the first James Bond movie” genoemd. De plot is rond een MacGuffin geweven. Much ado about nothing. Het gaat in de eerste plaats niet om een realistisch verhaal maar om stijl. En stijl heeft Charade absoluut.

Charade stamps
de “MacGuffin” uit Charade (1963)
zijn drie kostbare postzegels

CharadeHet tijdsbeeld in de film geeft mij een prettig “baarmoedergevoel” want 1963 is mijn geboortejaar. Twee van de grootste style icons van de vorige eeuw, Cary Grant en Audrey Hepburn staan tegenover elkaar. Scenarist Peter Stone heeft aardige dialogen geschreven waarin Reggie (een kordate Audrey Hepburn) haar tegenspeler Peter (de ervaren screwball komediant Cary Grant) lik op stuk geeft. Bijvoorbeeld helemaal aan het begin van de film tijdens hun eerste ontmoeting:

We don’t know each other, do we?
Reggie: Why? Do you think we’re going to?
Peter: I don’t know — how would I know?
Reggie: Because I already know an awful lot of people; until one of them dies, I couldn’t possibly meet anyone else.
Peter [smiling]: Mmm. Well, if anyone goes on the critical list, let me know. [he starts off]
Reggie: Quitter!
 
Bron: en.wikiquote.org
de begintitels van Maurice Binder op muziek van Henry Mancini zijn een soort kruising tussen de generiek van Vertigo en Psycho.

Voor de liefhebbers van grafische vormgeving zijn de geanimeerde openingtitels van Maurice Binder interessant. Deze heeft zich zwaar laten inspireren door het pionierswerk van Saul Bass. De begintitels van Binder zijn een kruising tussen die van Vertigo en Psycho. Je hebt bij Charade daarom vanaf het begin het gevoel dat je naar een Hitchcock- of James Bond-film zit te kijken.

Charade stills
in 1963 was men de zachte pasteltinten uit de jaren vijftig goed zat. Primaire kleuren werden bij voorkeur overzichtelijk in grote vlakken toegepast net als in de grafische vormgeving van die tijd.

Charade [ imdb.com ]

Iers monnikenwerk

zaterdag gezien op Een: The Secret of Kells (2009)

Het is een verademing om naast alle CGI-animatiefilms van de laatste vijftien jaar weer eens het echte handwerk te zien. Voor de productie moest uiteraard wel gekozen worden voor een niet-arbeidsintensieve stijl. Het was een prima keuze om de strakke en geabstraheerde figuratie in de stijl van Charley Harper te combineren met sfeervolle en poëtische achtergronden in waterverf.

Kells
The Secret of Kells decor

De ornamentiek is geïnspireerd op de Skandinavische ringrike stijl, Keltische handschriften en Wiener Sezession. The Secret of Kells heeft sinds 2009 zeven internationale prijzen gewonnen en werd in 2010 genomineerd voor een oscar in de categorie Best Animated Feature Film.

Kells
The Secret of Kells decor
The film was very well received; it holds a 91% overall approval rating on Rotten Tomatoes based on 78 reviews with an average rating of 7.6/10. with the selected Top Critics giving the film a score of 88% based on 17 reviews and the film is “Certified Fresh”, with the critical consensus that “Beautifully drawn and refreshingly calm, The Secret of Kells hearkens back to animation’s golden age with an enchanting tale inspired by Irish mythology.”
 
Bron: en.wikipedia.org
Kells
The Secret of Kells decor

The Secret of Kells [ newvideo.com ] | The Secret of Kells [ imdb.com ]

ze was weer even terug …

gelezen in De Gids: Hoe vroeger voelde van Ian Buruma

Met Koninginnedag leek het prozaïsche Veenendaal even veranderd in Rio toen de koninklijke familie er afgelopen maandag op bezoek was. De horeca in de Sandenbrinkstraat had er wellicht op aangedrongen om het stijfburgerlijke imago dat aan Veenendaal kleeft aan de kant te schuiven met een samba. En zo schalde op deze zonnige voorjaarsdag Mas que Nada door de straat om de koninklijke benen wat losser te maken. “Mas que nada, Sai da minha frente, Eu quero passar , Pois o samba está animado, O que eu quero é sambar.” Je hoeft er geen Portugees voor te kennen om de boodschap te verstaan.

Sergio Mendes & Brasil´66
Mas que Nada

De samba deed Michaela stralen. “Signor Rossi!” riep ze heel blij, “Signor Rossi!”. “Het is Sergio Mendes” verbeterde ik haar en toen begon ik te twijfelen. Had ze ooit met een Italiaan op de samba van Sergio Mendes gedanst? Het bleek onschuldiger. Signor Rossi was een figuurtje uit een tekenfilmserie die in het begin van de jaren zeventig op de Duitse televisie werd uitgezonden. Het was getekend in een wat achteloze cartoon modern stijl en net als de Pink Panther had het een swingende intro. Op youtube liet Michaela mij het beginfilmpje van Signor Rossi zien met de samba Viva La Felicita van de Italiaanse componist Franco Godi. Het was mij ineens duidelijk waarom Mas que Nada haar bij Signor Rossi had gebracht.

Signor Rossi Theme 1960-1974
Viva La Felicita van Franco Godi

De volgende dag las ik in De Gids de Kousbroeklezing van Ian Buruma: Hoe vroeger voelde. In de nostalgie gaan we terug naar het gevoel dat we vroeger hadden. Toen Michaela via Mas que nada het gevoel van Viva La Felicita kreeg, was ze weer terug bij dat gevoel van veertig jaar geleden. Ze was zélf weer even terug, dat blije meisje dat van binnenuit straalt.

Nostalgie is een verlangen, niet zozeer om daadwerkelijk terug te zijn in de verleden tijd, want dat zou absurd zijn, maar om een gevoel uit het verleden terug te vinden; niet hoe het werkelijk was, maar hoe het voelde.

Ian Buruma in zijn Kousbroeklezing

De GidsRudy Kousbroek was een onvermoeibare promotor van het redelijke verstand. Nochtans werd hij om het op zijn Kousbroekiaans te zeggen, opvallend vaak overmand door zijn gevoelens, met name het gevoel van weemoed. Het geluid van een oude Franse auto, een foto van een dier, een geur die hem herinnerde aan Indië, en hij was weer even terug, als het ware. Nostalgie is een verlangen, niet zozeer om daadwerkelijk terug te zijn in de verleden tijd, want dat zou absurd zijn, maar om een gevoel uit het verleden terug te vinden; niet hoe het werkelijk was, maar hoe het voelde.
 
Bron: Hoe vroeger voelde door Ian Buruma in De Gids