Maandelijks archief: oktober 2007

nieuw werk

Jan van der Kooi, schilderijen en tekeningen 2002-2007
Museum De Buitenplaats, Eelde, 4 november 2007 t/m 17 februari 2008
Gedurende vijf jaar concentreerde Jan van der Kooi zich in de afzondering van zijn atelier geheel op waar het bij hem om gaat: tekenen en schilderen. Het is niet voor niets geweest, zo concludeert hij terugkijkend. Met het resultaat treedt hij nu in Museum De Buitenplaats naar buiten. Slechts één werk uit de afgelopen vijf jaar was in het openbaar te zien: „Marjolein met piercing„. Dat reisde eerder dit jaar naar de prestigieuze Royal Society of Portrait Painters in London. Een smaakmaker voor de tentoonstelling in Eelde.
 
Bron: museumdebuitenplaats.nl
Jan van der Kooi
Open atelierraam met gierzwaluwen, 2007
olieverf op paneel, 82,5 x 80 cm

Jan van der Kooi werd in 1957 geboren in Groningen en groeide op in het nabij Groningen gelegen Bedum. Al in de vroegste schooljaren bleek zijn aanleg voor tekenen. Tijdens zijn middelbare schooltijd kreeg hij de eerste serieuze tekenlessen van Arend Ronda; deze stimuleerde hem in het beeldend vak door te gaan. Zijn beroepsopleiding krijg hij aan de NLO Ubbo Emmius te Leeuwarden en vervolgens aan de ABK Akademie Minerva te Groningen. Vanaf het midden van de jaren 80 begint zijn werk zich los te maken van de noemer ‘Noordelijk Realisme’. Niet langer is er sprake van stijlvolle stillevens die roerloos in tijd en ruimte aanwezig zijn. Sinds zijn verhuizing naar een huis en atelier vol licht en ruimte, verrassen zijn schilderijen door een nieuwe toonzetting: ze zijn licht, feestelijk en ademen een zuidelijke sfeer. Grote reputatie verwierf hij sindsdien met zijn ‘vloerstillevens’: dampende kopjes koffie, mandjes met fluitenkruid en glaasjes water op zijn ateliervloer worden overspoeld door invallend zonlicht. Naast schilder is Jan van der Kooi ook een veelzijdig tekenaar. Hij woont en werkt in Bergum. ( Bron: stoneart.nl )

museumdebuitenplaats.nl | stoneart.nl/janvanderkooi

stoute films uit de sixties

afgelopen weekend ging Beatfilm van start
Nederlandse films uit de jaren zestig in negen filmhuizen
o.a. in Focus (Arnhem) op 10 november a.s.
aah....Tamara
Kitty Courbois in 1965
in Jongens, jongens wat een meid
van Pim de la Parra
Grappige, tragische, stuntelige en stoute films over schoonheid en seksualiteit in de jaren ’60. In het grotendeels geïmproviseerde Aah… Tamara verdient een werkstudente (Kitty Courbois, ook te zien in Jongens, jongens wat een meid) een centje bij als gids op een Amsterdamse rondvaartboot. Zo komt ze met veel buitenlandse mannen in contact, iets wat haar vriend niet zo erg vertrouwt. Het in opdracht van de VPRO gemaakte Dirty Girl werd artistiek geslaagd bevonden, maar mocht uiteindelijk niet op de buis verschijnen. In Heart beat fresco blijken de prestaties van een onhandige schilder ook in bed benedenmaats.
 
Bron: beatfilm.nl

Aah… Tamara Pim de la Parra, 1965, 28 min.
Dirty girl Sanne Sannes, 1966, 19 min.
Body and soul René Daalder, 1967, 13 min.
Jongens, jongens wat een meid Pim de la Parra, 1965, 25 min.
Heart beat fresco Pim de la Parra, 1966, 10 min.

za 3 november, 12.00 uur Verkadefabriek, Den Bosch
zo 18 november, 16.15 uur Images, Groningen
za 24 november, 16.00 uur Het Ketelhuis, Amsterdam
za 8 december, 20.00 uur Filmhuis Den Haag

beatfilm.nl

lust will tear us apart again

gisteren met Michaela gezien in Focus (Arnhem) : Control
biopic over het leven van Ian Curtis en Joy Division

Ian CurtisHet tragische levensverhaal van Ian Curtis is voor mij vooral het verhaal van een jongeman die door zijn eigen ontrouw verscheurd wordt. Geen onverschillige no future zoals ik ooit gemakzuchtig veronderstelde, maar een gevoelige ziel die worstelde met zijn ontrouw en zijn onvermogen om een duidelijke (zwart-wit) keuze te maken. Een van de mooiste scenes uit de film vind ik de lange shot waarin je hem naar het arbeidsbureau ziet lopen, van achteren gefilmd. Op zijn jas staat met grote kapitalen HATE geschreven. Was dit enkel een pose, een statement om zich te verzetten tegen de lovefreaks van de generatie voor hem? Of gaat het veel dieper, zoals Freud voor het eerst psychologisch heeft uitgewerkt, om de haat van het narcistische ik tegenover ‘de objecten van het libido’? Anders gezegd: de diepe haat tegenover de (ge)liefde omdat de (ge)liefde ‘het ik’ in gijzeling heeft genomen en het voortdurend bedreigt met ‘ik-verlies’.

Control
Love will tear us apart again
vanuit het lustprincipe is deze tekst misschien juist en krijgt de liefde de schuld. Maar ik keer het liever om:
Lust will tear us apart again

In Control wordt geen antwoord gegeven, zodat we zelf tot een interpretatie kunnen komen en dat is prima. Het is ook niet aan ons om Ian’s noodlottige keuze te verklaren. Tenslotte gaat het om de keuzen die we zelf maken in het schemergebied van liefde en haat, trouw en ontrouw, goed en kwaad. En dat schemergebied bestaat misschien niet, zoals we vaak (willen) denken, uit grijstinten. Als het erop aankomt, bestaat het misschien juist uit de harde contrasten, die het handelsmerk van Corbijn zijn geworden.

Ian CurtisIan Kevin Curtis (1956 – 1980) was een Engelse zanger en songwriter. Hij is bekend als de zanger van de groep Joy Division, die hij oprichtte in 1977 in Manchester. In 1980 pleegde hij zelfmoord door zich op te hangen. De overige leden van Joy Division richtten later New Order op. Ian Curtis leed aan epilepsie, wat de reden was waarom bij optredens van Joy Division de belichting steeds gedimd moest zijn. Desalniettemin kreeg hij soms nog aanvallen, waarna hij van het podium gedragen moest worden. Hij had een eigen, excentrieke dansstijl, die veel fans deed twijfelen of hij nu een aanval kreeg of aan het dansen was. Veel teksten hadden als onderwerp de dood, geweld en degeneratie. Dit was de voedingsbodem voor veel speculatie over een mogelijke depressie. Zelf beweerde hij dat hij zong over hoe verschillende mensen verschillende problemen aanpakken. In 1976 bezocht hij een concert van de legendarisch punkband The Sex Pistols. Dit overtuigde hem naar verluidt van zijn eigen lotsbestemming als artiest in plaats van gewoon fan van een band. De belangrijkste invloeden op Curtis waren de schrijvers William S. Burroughs en J.G. Ballard, en zangers Jim Morrison, Iggy Pop en David Bowie.

Bron: nl.wikipedia.org

Then love, love will tear us apart again
When the routine bites hard
And ambitions are low
And the resentment rides high
But emotions wont grow
And were changing our ways,
Taking different roads
Then love, love will tear us apart again

Why is the bedroom so cold
Turned away on your side?
Is my timing that flawed,
Our respect run so dry?
Yet theres still this appeal
That weve kept through our lives
Love, love will tear us apart again

Do you cry out in your sleep
All my failings expose?
Get a taste in my mouth
As desperation takes hold
Is it something so good
Just cant function no more?
When love, love will tear us apart again

control [ wikipedia.nl ] | control [ moviemeter.nl ] | control [ digg.be ]

Koffer aus Berlin

de koffer van de Berlijnse illustrator Olaf Hajek
op de tentoonstelling Koffer aus Berlin, 17-18 mei 2007 in New York

Op 17-18 mei j.l. was het in New York Berlin Day, een manifestatie van kunstenaars uit de Duitse hoofdstad. Een van de kunstenaars was de Berlijnse illustrator Olaf Hajek die met een serie portretten deelnam aan de tentoonstelling Koffer aus Berlin.

Olaf hajek
Berlin Day in New York, 17-18 mei 2007
Für die Ausstellung „Koffer aus Berlin“ packen renommierte Künstler verschiedener Disziplinen Koffer mit von ihnen ausgewählten Inhalten. Sie alle haben eines gemeinsam: Dreh- und Angelpunkt ihrer Kreativität ist Berlin. Die Künstler geben dabei nicht nur einen individuellen Einblick in die Stadt, sondern liefern gleichzeitig eine Momentaufnahme und einen Querschnitt Berliner Kreativität der Gegenwart. Wie viel Kreativität in einen Koffer passt, zeigen die Shootingstars der Berliner Architekturszene Graft, die mit ihrem Entwurf für die Kunsthalle auf dem Berliner Schlossplatz Aufsehen erregten, Werner Aisslinger, der als einziger deutscher Designer mit einem Stuhl im MoMA vertreten ist. Dazu kommen international bekannte Künstler wie Produzent und DJ Paul van Dyk, Illustrator Olaf Hajek, Modedesigner Michael Michalsky und der Gestalten Verlag als auch Produktdesigner wie Mykita und Zeha sowie das Fashionlabel Kaviar Gauche und die Band MIA. Samt Koffer reisen die Künstler zum Kick-Off der Ausstellung am 17. Mai nach New York und zeigen ihre persönlichen „Berlin Visitenkarten“. Die Ausstellung wird im 22. Stock, in der M Project Gallery, 32 Avenue of the Americas, NY 10013 gezeigt.
 
Bron: create-berlin.de

olafhajek.de | iloveberlin.tv

onveranderlijke Schepper

vandaag in Trouw: laatste aflevering van de orthodoxen:
interview met vader Theodoor van der Voort en Hildo Bos
Christus Pantocrator, Sinaï
Christus icoon, eerste helft 6e eeuw
Catherina klooster Sinaï
We moeten God niet aanpassen
aan onze grillen, maar ons hart
voor Hem veranderen.
„De westerse neiging om godsdienst te gebruiken om zich lekker te voelen, is ook merkbaar in de Russisch-orthodoxe kerk in Nederland“, zegt diaken Bos. „Wij westerlingen zien God zoals het óns uitkomt. Een gemaksgod die in ons leven past en geen inspanning vereist. Maar de orthodoxe kerk ervaart God als de onveranderlijke Schepper. We moeten God niet aanpassen aan onze grillen, maar ons hart voor Hem veranderen.“
 
De westerse manier van denken ziet Hildo Bos ook in de orthodoxe kerk. „Mensen houden zich hier minder streng aan de vastenregels. En tijdens de dienst staan mensen meer als individuele eilandjes in de kerk dan als een gemeenschap voor God. Terwijl je best dichter bij elkaar kunt staan of iemand kunt groeten als hij de kerk binnen komt.“
 
Orthodoxe gelovigen willen graag individuele sacramenten ontvangen, zoals de biecht en communie. Tegelijkertijd ontbreekt het hen aan maatschappelijke betrokkenheid. „Hoe rijker en comfortabeler het leven is, hoe meer moeite het kost je te richten op God“, zegt diaken Hildo.
 
Bron: Orthodoxe Kerk wordt Nederlands [ trouw.nl ]

voorgaande afleveringen
25.08: interview met Jan Abels
28.09: orthodoxe kerkkoren
12.10: koptisch-orthodoxe kerk in Nederland

golden years [ 4 ]

achtste editie van Top 2000 gaat op 12 november van start…

De gouden jaren van de popmuziek liggen wat mij betreft in mijn lagere schooltijd: 1967-1975. De basisschool bestond toen nog niet; in het jaar van het Monterey popfestival ging ik naar de kleuterschool en in het jaar van Woodstock volgde de lagere school. Misschien had ik acht jaar eerder geboren moeten worden, dan had ik het allemaal in de middelbare schooltijd mee mogen maken.

Maar waarschijnlijk is het beter zo: 1967 blijft voor altijd het jaar waarin ik de ‘mystieke leeftijd’ bereikte en de Summer of Love blijft voor altijd een Paradise Lost, zonder de kritische blik die ik als puber of jong-adolescent gehad zou hebben. Politiek engagement hoorde er nooit bij, alleen de kinderlijke blijheid dat het leven een feest is. Zo ongelooflijk naief dat onder de bloemen van de hippiebeweging onvermijdelijk de slang van punk en no future uit moest kronkelen. Dat maakte ik als puber en adolescent wel mee. Maar gouden jaren waren het niet (meer).

Led Zeppelin
Led Zeppelin

Michaela (1967) zingt in de kamer met haar gitaar Stairway to Heaven. Er komt een tijdsbeeld omhoog, een tijd die ik gemist heb omdat ik er nog net te jong voor was. Ik hoorde soms wel stoere verhalen van de jongens met brommers, die in het weekend naar de legendarische Veenendaalse discotheek Suzie Q gingen. Toen ik mij in 1976 begon te verzetten tegen de schooltas die ik in de brugklas had moeten dragen, was de tijd voor mij ook rijp en schreef ik eindelijk Deep Purple op mijn pukkel.

Ik ben niet de enige die graag, met de muziek mee, terugkijkt. Vorige jaar luisterden 10 miljoen Nederlanders naar de Top 2000, de traditionele sentimental journey aan het einde van het jaar. Het aftellen voor de achtste editie is begonnen. Tussen 12 en 30 november kan er weer gestemd worden. Meer dan de helft van de platen in de top 10 kwam vorig jaar nog steeds uit de golden years 1971-1978 :
Bohemian Rapsody (1975)
Child in Time (1972)
Stairway to Heaven (1971)
Wish you were here (1975)
Hotel California (1977) en
Paradise by the Dashboard Light (1978)

Golden Years [ 1, 2, 3 en 4 ]