Het Gemeentemuseum Den Haag presenteert dit najaar een indrukwekkend interieur van de Duitse schilder Anton Henning (Berlijn, 1964), die internationaal bekend is door zijn ruimtelijke installaties. Speciaal voor de Projectenzaal van het museum heeft Henning de installatie Blumenstilleben No. 193 ontworpen, die onder andere bestaat uit een 10 meter breed schilderij en zijn zogenaamde Mintrex, meubels die licht geven.
 
In zijn installaties combineert Henning abstracte en figuratieve schilderijen met beelden, meubels, muurschilderingen en speciale verlichtingen tot architecturale constructies. Het op deze manier doorbreken van de grenzen van de traditionele genres is kenmerkend voor deze kunstenaar. In combinatie met Hennings lichte palet van gebroken kleuren ontstaat hierdoor een totaal kunstwerk waar binnen men zich thuis zou kunnen voelen maar wat ook bevreemdend werkt. Het herinnert aan een niet zo ver verleden maar is toch onmiskenbaar hedendaags. Of het bij al die gebruikte elementen om vrije of om toegepaste kunst gaat wordt in het midden gelaten.
 
Met veel gevoel voor ironie refereert hij aan grote voorbeelden uit de kunstgeschiedenis zoals Courbet, Van Gogh, Matisse, Picasso en vooral aan Jean Arp. De titel van zijn meest recente overzichtstentoonstelling bij zijn Berlijnse galerie, 20 Jahre Dilettantismus, geeft blijk van een gezonde dosis van zelfspot. Zijn werken hebben een bepaalde verbondenheid. Motieven en onderwerpen kunnen terugkomen – soms in andere gedaanten. Een voorbeeld hiervan is de zogenaamde „Hennling„, een biomorfe, propellerachtige vorm die gezien kan worden als een signatuur van de kunstenaar. Zoals ook in het schilderij Blumenstilleben No. 193, dat een stadsgezicht van Berlijn toont met in de hoofdrol de Neue Nationalgalerie – het door Ludwig Mies van der Rohe ontworpen modernistische gebouw bij uitstek. Het imposante werk doet denken aan een cinemascope.
 
Bron: cultuurnet.nl

Outside Italy, the most important collection of paintings by Mantegna is in the Musée du Louvre. Joined by exceptional loans from both French and foreign collections, a major retrospective exhibition of this eminent Renaissance figure has been organized, for the first time in France. The exhibition aims at tracing, through works of varying techniques, the principal stages of this artist’s career; it will evoke the different influences which marked this artist and the precocious diffusion of his art.
 
Bron: mini-site.louvre.fr

In 1550, in his “Life” of the artist, Giorgio Vasari described Mantegna as the inventor of copperplate engraving in Italy, thus creating a real myth. Specialists are still divided over this question: some consider that Mantegna never handled a burin himself but provided designs for printmaking. As court painter, Mantegna was under the strict control of the Gonzaga family who forbade him to sell his works. This new reproduction technique, in addition to its particular expressive qualities, enabled him to export his inventions outside Mantua. The contract signed in 1475 with Gian Marco Cavalli is explicit: the young goldsmith was obliged to keep his models and prints secret, under threat of severe penalties. For having done just this, Simone Ardizzoni another engraver, was severely beaten on Mantegna’s orders, and was to claim justice from the Marquis.
 
Bron: mini-site.louvre.fr

Jozef Israëls is reeds een gevierd en populair schilder van de Haagse School wanneer zijn zoon Isaac wordt geboren. Al snel blijkt het tekentalent van de jonge Israëls en het is dan ook niet verrassend dat hij in de voetsporen van vader treedt. Maar het traditionele schildersmilieu is hem te benauwend. Isaac ruilt Den Haag in voor Amsterdam, waar hij in zijn schilderijen een compleet andere weg inslaat dan zijn vader – niet voor niets wordt Isaac de Hollandse impressionist genoemd. Dat vader en zoon zo gelijk, maar ook zo verschillend kunnen zijn, is te zien in de tentoonstelling Jozef en Isaac Israëls, Vader en Zoon in het Haagse Gemeentemuseum.
 
Oorspronkelijk stamt de familie Israëls uit Groningen. Jozef wordt daar in 1824 geboren in een gezin met veel belangstelling voor religieuze en kunstzinnige zaken, waar zijn uitzonderlijke tekentalent al snel opvalt. Hoewel hij aanvankelijk successen boekt met historiestukken, specialiseert hij zich in de loop der tijd in het vissersgenre, dat hem wereldberoemd zou maken. Jozef viert triomfen op de salons van Brussel en Parijs en financieel vergaat het hem uitstekend – mede dankzij de zakelijke neus van zijn echtgenote Aleida.

Isaac Israëls wil zich vanaf zijn prille jaren al onderscheiden van zijn het sentiment dat zo kenmerkend is voor het werk van zijn vader en waarmee deze zoveel bewondering oogst. Moeder Aleida denkt hierdoor dat haar zoon een klap van de molen heeft gekregen en schrijft een brief met haar zorgen aan bevriend psycholoog en schrijver Frederik van Eeden. Die geeft haar echter een nuchter ouderschapsadvies: „Dacht u dat een kranig artiest als uw zoon onder zou gaan als hij in zijn jeugd een tijdje moet tobben en zoeken?„.
 
Zijn zoektocht leidt Isaac naar Amsterdam, waar hij zich ontwikkelt tot een kunstenaar van het moderne leven, met een losse toets die hem de bijnaam „de Hollandse Impressionist„ oplevert. Het verschil met zijn vader blijkt niet alleen uit de schilderstijl maar ook uit de onderwerpskeuze; geen sentimentele verbeeldingen van zware emoties, maar een realistische weergave, snel geschilderd. Misschien verwoordt Jozef het verschil zelf nog het beste, toen hij schreef dat zijn zoon de militairen schildert die naar het slagveld gaan, terwijl hijzelf de wenende weduwen verbeeldt. Maar ook in minder zware onderwerpen zijn vader en zoon nauwelijks met elkaar te verwarren. Voor Jozef Israëls zijn het strand en de duinen het decor voor Scheveningse vissersvrouwen en hun kinderen, voor Isaac zijn het elegant geklede dames in zomerse toiletten in de stad en later badgasten aan het Lido van Venetiëof op het mondaine strand van Viareggio.
 
In de tentoonstelling staat de ontwikkeling van beide schilders centraal. Ook wordt duidelijk hoe Isaac, ondanks de verschillen met de stijl van zijn vader, ook weer voortborduurt op zijn lessen en invloed. De zalen van het museum worden gevuld met de monumentale, emotionele werken van de vader en de lichte, frisse schilderijen van de zoon.
 
Bron: gemeentemuseum.nl