Het is april 1945, het zijn de laatste oorlogsdagen in Berlijn. In een door beschietingen reeds gedeeltelijk verwoest gebouw schuilen mensen in de kelder. Zij wachten op de komst van de Russen. De oorlogspropaganda heeft de bevolking al maanden bang gemaakt voor hun komst. De meeste van de wachtenden zijn vrouwen; de mannen zitten ergens aan het front of zijn al gevangen. De vrouwen zijn vol bange voorgevoelens van wat hen te wachten staat. De film begint met een journaliste (Nina Hoss) die via een voice-over vertelt over haar gevoelens over de Duitse natie en het nationalisme. Zij blikt terug op haar leven voor de oorlog en haar nationalistische gevoelens. Die situatie wijzigt als snel als de gevreesde Russen de wijk binnenvallen en na nog enig resterend verzet van de laatste groep Duitse soldaten de macht overnemen.
 
Hun voorgevoelens worden vrijwel direct bewaarheid. Anonyma (zij heeft zichzelf geen naam gegeven bij het publiceren van haar boek) en de andere vrouwen worden, zoals in veel oorlogen gebruikelijk, meerdere malen verkracht als vorm van overwinningsritueel en wraakneming. Bij die verkrachtingsscènes ligt de nadruk vooral op de afschuw en emoties bij de vrouwen. We zien hun gezichten, de scènes zelf zijn niet al te indringend of schokkend. Anonyma beklaagt zich later bij Russische officieren over het gedrag van de soldaten, maar wordt weggehoond. Zij moet niet al te veel zeuren: „het is oorlog’. Dan realiseert zij zich dat er een manier is om haar situatie nog enigszins te kunnen beïnvloeden. Zij wil niet een willig slachtoffer zijn, maar besluit zich aan te bieden bij een Russische officier. Deze kan haar, in ruil voor haar „diensten’ enigszins beschermen en haar ook levensmiddelen geven.
 
Bron: movie2movie.nl