Stahl House (1959) van Pierre Koenig
De serene visie van Ludwig Mies van der Rohe en de geile blik van Hugh Hefner gaan zo de andere kant op dat ze elkaar eigenlijk niet kunnen kruisen. Maar even buiten Los Angeles is het wonder geschied en lijken Bauhaus en Playboy even met elkaar versmolten. Hier ligt het walhalla van het sexy modernisme. Het icoon van deze architectuur is waarschijnlijk het Stahl House, in 1959 gebouwd en na ruim een halve eeuw het decor van ontelbare films en photoshoots. Natuurlijk ontbreekt het ook niet op de covers van Taschen, ook zo’ n typisch kruispunt tussen Duits en Amerikaans, tussen stijlvol en sexy. Overigens woont uitgever Benedikt Taschen zelf in een andere icoon van modernistische architectuur: Chemosphere van John Lautner.
Stahl House
The Stahl house is also known as case study number 22 by Pierre Koenig. The Stahl House was complete in 1959. This house is designed for Buck Stahl and his family. This house is made of steel and glass materials which offer panoramic views of Los Angeles. In 1957 Buck Stahl hired Pierre Koenig to manage the design of the residential house. The case study program was set to introduce the modernist values into residential architecture. The construction of this house with glass and steel give it more modernistic aesthetic with residential feature. The house of buck stahl is “L“ shaped which separates the private and public hallway. The living space of the house is back behind the swimming pool and only that area have solid wall.
Bron: homedit.com
Bron: homedit.com
Stahl House promotievideo
Ik vind het wel belangrijk om als filosoof buiten een discussie te kunnen stappen. Standpunten lijken vaak maar twee kanten te hebben: voor en tegen. Vervolgens worden de posities geframed, en hebben de voor- en tegenstanders zich ingegraven. Ik wil als Denker des Vaderlands in publieke debatten verschillende posities duidelijk maken, en vervolgens onzeker maken wat schijnzeker leek. Die zekerheid tref ik ook in mijn eigen milieu aan. Bij lezingen, die altijd door een bepaald publiek bezocht worden, krijg ik nu al een jaar of drie de vraag: wat vindt u van Wilders? Ik proef bij de aanwezigen op zo’n moment een moreel onbehagen, waarop ik heel makkelijk kan inspelen. Doe ik dat, dan knikt iedereen en zijn we het fijn eens. Dat lijkt me geen taak voor de Denker des Vaderlands.
