drie weken geleden Ravenna bezocht
Ravenna: vroegchristelijke sarcofaag in de
Sant’ Apollinare in Classe
Sant’ Apollinare in Classe
De sculptuur van de sarcofagen is technisch en esthetisch dikwijls middelmatig, maar boeit door de geloofsovertuiging die uit de voorstellingen spreekt. Van betekenis was de vroegchristelijke ivoorsnijkunst, waarvan de lipsanotheek (reliekschrijn, zie relikwieën) van Brescia en de cathedra van bisschop Maximianus te Ravenna de beroemdste voorbeelden zijn. Vrijstaande beelden komen nauwelijks voor. Een uitzondering vormt de serie „Goede Herders„ die bewaard is. Daar de herder met een schaap over de schouder een veel voorkomend klassiek motief was, blijft het bij deze beelden echter dikwijls de vraag of men te doen heeft met een origineel christelijk werk, dan wel met een profane sculptuur waaraan later een christelijke inhoud is gegeven.
Bron: users.telenet.be/websthetica
Bron: users.telenet.be/websthetica
Ravenna: sarcofagen en detail van reliëf
En opmerkelijke overeenkomst is de figuur naast Christus in het water. In het ariaanse mozaïek heeft deze twee kreeftenscharen op zijn hoofd. Het blijkt een riviergod te zijn, een overblijfsel uit de Romeinse mythologie. In het andere mozaïek is er ook zo’n figuur, die de personificatie van de Jordaan voorstelt. Deze reikt een groen badlaken (?!) aan.
Rond 1900 leek Wenen nog slechts de residentie te zijn van een vermolmd keizerrijk dat zijn toekomst zocht in het verleden. Maar juist in die tijd groeide de stad uit tot het kosmopolitisch centrum van de Europese cultuur, waarin een nieuwe elite van vooral Midden-Europese joden haar eigen ideaal van de verlichting nastreefde. Tegen de achtergrond van die wonderlijke paradox deed er zich in het eerste decennium van de twintigste eeuw een ware explosie van creativiteit voor, in de kunst, de filosofie en de wetenschap. Sinds het Athene van de Griekse oudheid was dat in de westerse wereld niet meer vertoond. Het geheim daarvan kan alleen worden ontraadseld door die ongekende scheppingsdrang op zoveel terreinen tegelijk in hun onderlinge samenhang te doorgronden. Ook Gustav Klimt speelde een centrale rol in het Weense fin de siècle. Het mysterie van Wenen werpt nieuw licht op deze tijd: op de muziek van Mahler en Schönberg, de filosofie van Wittgenstein, de schilderkunst van Klimt en de psychologie van Freud –één van de opwindendste perioden van de westerse geschiedenis. En voor het beter kunnen begrijpen van de geschiedenis van toen en nu is dit dan ook een belangrijk boek.
