Veertig jaar geleden verscheen in Eppo de strip De omzwervingen van Steven Severijn geschreven door Yvan Delporte en getekend door René Follet (Brussel, 1931). De manier van tekenen deed mij denken aan die van Hans G. Kresse. Dat was geen toeval want Kresse was een groot voorbeeld voor Follet. Ook werd hij beïnvloed door Joseph Gillain (Jijé), samen met Hergé en Edgar P. Jacobs een van de drie groten van de Brusselse School. De laatste vroeg Follet in de jaren vijftig om mee te werken aan de reeks Blake en Mortimer maar Follet weigerde. “Verwaand als ik was, sloeg ik zijn aanbod af. Ik was pas twintig en gek om die samenwerking af te wijzen.” zei Follet hier later over.

Kresse en Jijé werkten in een stijl die tegengesteld is aan de beroemde “klare lijn” van Hergé: geen gesloten contouren en geen beheersing van het wit. In plaats daarvan woeste penseelstreken en veel donkere partijen. Een stijl die het in zwart-wit veel beter doet dan in kleur.

Helaas is René Follet tamelijk onbekend gebleven. Hij experimenteerde te graag om zich te binden aan een vaste reeks en voor een striptekenaar, die het toch moet hebben van de bekendheid van zijn stripheld, is dat een groot risico. Maar Follet is en blijft een kunstenaar met een meesterhand, die vooral onder zijn collega’s veel bewondering afdwingt.

René Follet wil zichzelf nog steeds verrassen [ zozolala.com ] | La Malle aux trésors [ youtube ]

Het nieuwe Centraal Station van Arnhem doet erg denken aan de TWA Flight Center uit 1962 van de Finse architect Eero Saarinen op JFK Airport bij New York.

Architect Ben van Berkel (1957) geeft toe dat hij zich door dit iconische gebouw heeft laten inspireren, een van de schoolvoorbeelden van sculpturale architectuur.

De architect van de Erasmusbrug werkte ooit voor beroemde architecten als Zaha Hadid (1950) en Santiago Calatrava (1952) beiden bekend van onconventionele constructies.

Arnhem CS heeft 53 jaar oudere broer in New York [ houvanarnhem.nl ]

In de vorige aflevering van volg de meester, liet ik twee schilderijen van Rubens zien, die ik op dit moment gedeeltelijk kopieer. In beide schilderijen sterft het personage a la Shakespeare. Het is een theatraliteit die tegenwoordig op de lachspieren werkt. Vroeger nam ik dergelijke schilderijen niet serieus en liep er aan voorbij. Het wat overvleugelde het hoe. Nu ik beter ben gaan kijken naar zijn techniek is het een feest om met Rubens bezig te zijn.

Met kunstgeschiedenis leerde ik dertig jaar geleden dat in de achttiende en negentiende eeuw de poussenisten tegenover de rubenisten stonden. De eerste groep schilders had Poussin met zijn nadruk op de ideale vorm tot voorbeeld, de tweede groep koos voor Rubens met zijn kleurgebruik. Het neoclassicisme van Jacques Louis David is geënt op Poussin, terwijl Watteau en Delacroix duidelijk geïnspireerd zijn door Rubens. Poussin is koel en afstandelijk, Rubens warmbloedig en gepassioneerd.

Pas nu ik beter naar Rubens ben gaan kijken, en daarvoor moet ik mijn allergie voor zijn theatraliteit even opzij zetten, zie ik pas hoeveel schilders als Watteau, Fragonard, Delacroix, maar ook de impressionisten de Vlaamse meester verschuldigd zijn. Rubens gebruikte net als de Venetianen gloeiende kleuren en maakte daar een feest van.

volg de meester [ 1-100 ] | van oude meesters en dingen die niet voorbijgaan