Maandelijks archief: juni 2009

yesterday once more [ 11 ]

dertig jaar later draai ik mijn oude radio-opnamen (1975-1979) nog eens
Michael Jackson Don’t stop till you get enough 1979

Don't stop till you get enoughDertig jaar geleden begon de solocarriere van Michael Jackson pas goed. Don’t stop till you get enough (1979) was na Ben (1972) weer een grote hit voor hem en bereikte een tweede plaats in de top 40. Het jaar daarop kwam Off the wall, en in 1981 had hij met One day in your life zijn eerste nummer één hit in Nederland. In het jaar van Thriller (1983) scoorde hij zes hits: Billie Jean, Beat it, Wanna be starting something, Human nature, Say say say en Thriller. Daaronder waren twee nummer één hits en drie top vijf hits. Daarom spreken we sindsdien van de King of Pop. Het succes van Michael Jackson in 1983 viel gelijktijdig met mijn definitieve afkeer van de hitparade.

De twintigjarige Michael Jackson met zijn broers met Blame it on the Boogie 1978
Het ‘trace effect’ was in de jaren zeventig nog niet belegen en werkt hier heel effectief in een overigens sobere clip waar het plezier vanaf spat

Don’t stop till you get enough ( clip uit 1979)

Nederland demoraliseert

gelezen in Beweging: Nederland demoraliseert door Jan Hoogland

PSP poster 1972In het zomernummer van Beweging, het tijdschrift voor Reformatorische Wijsbegeerte, blikt Jan Hoogland in het essay Nederland demoraliseert terug op het naoorlogse Nederland. Zijn betoog dat eindigt met een oproep aan het CDA, begint met een helder overzicht van de tweede helft van de vorige eeuw. De schrijver, zelf geboren in 1959 (en die met zijn jaargang dit jaar dus zijn halve eeuwfeest viert) kijkt tegelijkertijd terug op zijn eigen studietijd. Toen hij in de tweede helft van de jaren ’70 sociologie studeerde werd hij geacht PSP, PPR of CPN te stemmen. Elk decennium wordt in een hoofdstukje samengevat onder een rake typering, bijvoorbeeld Jaren zestig: jongeren gingen los, Jaren 70: het grote kwaad, jaren 80: no-nonsense. Kort en bondig geeft hij daarin de tijdsgeest treffend weer, bijvoorbeeld die van de jaren zestig:

Toen kwamen de jaren 60. Een nieuwe generatie stond op. Jongeren die de oorlogsjaren niet uit eigen ervaring kenden. Studenten doe het zwijgende doorwerken van hun ouders maar moeilijk verdragen konden. Jongvolwassenen die zich afvroegen wat hun preutse ouders tussen de lakends bezighield. Er deed zich een culturele revolutie voor.
 
DE jeugd kwam de huizen uit en klonterde samen. De popmuziek brak door. Op allerlei plaatsen, maar bij voorkeur in de buitenlucht, werden concerten georganiseerd. Waar het naar moest klinken, wist je vaak niet bij voorbaat. Met improvisatie kwam je een end. Het leven werd een vorm van experimenteren. Bij het welvaartspeil van de jaren 60 was van grote armoede geen sprake meer. Er kwam weer ruimte voor onzekerheid en onderzoek: zonder geld en met een tentje de wijde wereld in.
 
Als je beelden uit die periode ziet, dan zie je soms al aan de lichaamshouding van mensen, hoezeer deze omwenteling als een verrassing kwam: de onhandigheid van het politieoptreden bij opstootjes: de verbouwereerde blikken van gezagsdragers bij protestacties van studenten en scholieren. De jongeren gingen los na jaren van zwijgende ascese.
 
En de jongeren vroegen door. Waarom zwegen hun oudres? Wat verzwegen zij? Waarom was Europa door een verschrikkelijke oorlog opnder de voet gelopen? Hoe konden mensen zo apathisch het onheil over zich heen laten komen. Waarom was men niet in opstand gekomen? Waarom had men alles geslikt?
 
Wie terugkijkt naar die jaren kan zich slechts verbazen over de naïeviteit van de jongeren van toen. Fraai gesymbolisserd in de flowerpower: als je de natuur zijn gang laat gaan, bloeien de mooiste bloemen. Geef toe aan je gevoelens. Gun je lusten de vrije loop. Het moet maar eens afgelopen zijn met het zwijgen, het toedekken en onderdrukken van het iegen innerlijk. Een naïevisteit die ‘ontwapenend’ wordt afgelbeeld op de poster van de Pacifistisch Socialistische Partij (‘blote vrouw met koe’) uit 1972.
 
Bron: Nederland demoraliseert door Jan Hoogland in Beweging, Zomer 2009

bewegingonline.nl

dag van de architectuur

vandaag is het in heel Nederland de Dag van de architectuur
In Arnhem is er aandacht voor de wijk Presikhaef

Vandaag worden in onze woonplaats Arnhem in het kader van de Dag van de Architectuur manifestaties gehouden in de wijk Presikhaef. De afgelopen paar jaar zijn hier een paar grote gebouwen verdwenen die inmiddels vervangen zijn door markante gebouwen die de jaren zestig wijk eigentijdse smoel moeten geven. Hieronder vallen het Rijn IJssel College en de Campus HAN Hogeschool Arnhem Nijmegen door LIAG Architecten, Gezondheidscentrum De Bethaan door Vera Yanovshtchinsky architecten, het Multi Functioneel Centrum Presikhaven door architectuurstudio HH architects and urban designers en de nieuwe woonblokken aan De Blauwe Weide door 01-10 Architecten + GroupA. Tussen 12.00 en 16.00 zijn deze gebouwen en bouwprojecten toegankelijk. Ook zal in het informatiecentrum van winkelcentrum Presikhaef door Soeters Van Eldonk architecten een plan gepresenteerd worden voor vernieuwing van dit winkelcentrum. Dit winkelcentrum is een typisch jaren zestig woon-winkelomgeving en ik krijg er altijd associaties met de voormalige DDR, die door de later aangebrachte overkapping enigszins teniet wordt gedaan.

website dag van de architectuur
website van de dag van de architectuur

dag van de architectuur [ bna.nl ] | dagvandearchitectuur-arnhem.nl

yesterday once more [ 10 ]

dertig jaar later draai ik mijn oude radio-opnamen (1975-1979) nog eens
Duncan Browne The Wild Places 1979

In het voorjaar van 1979 was het filmpje van The Wild Places in toppop te zien en nu is het dankzij youtube permanent te bekijken in ons collectieve geheugen (helaas wel in ‘smalbeeld’). Tegenwoordig is het niets nieuws meer, maar toen was het heel iets anders dan de disco die we toen bij toppop gewend waren. Je ziet daarin een lange bleke figuur en katachtige dame die wulps om en tussen zijn benen kronkelt, beiden in dampen gehuld en van onderaf belicht. Duncan Browne zingt hier over die broeierige, gevaarlijke plekken die je in het stadse nachtleven kunt tegenkomen en waar je niets en niemand kunt vertrouwen. En zeker niet het type vrouwen dat wulps aan je kleeft om intussen je broekzakken leeg te vissen. Maar op mij als vijftienjarige had deze biotoop nog de onweerstaanbare aantrekkingskracht die bij het échte leven hoort.

I wanna set the wheels in motion
I don„t wanna see your eyes
across a dancin„ floor
Duncan Browne The Wild Places 1979

The wild places
And oh, oh, take me to the wild places
And let me show you what the night is for
„Cos I don„t wanna dream
I wanna set the wheels in motion
I don„t wanna see your eyes across a dancin„ floor

yesterday once more, alle posts