Ik zat in ‘de zesde klas van de lagere school’ (zoals groep acht van de basisschool toen nog heette) toen in het voorjaar van 1975 Steve Harley met lange jas en bolhoed in Toppop verscheen. Omdat ik toen al een verzamelaar was, had ik het jaar daarvoor met mijn verjaardag een cassetterecorder gekregen. Het ding klonk blikkerig en had een ingebouwde microfoon zodat je deze voor de radio moest plaatsen en je adem in moest houden bij iedere opname.

Gelukkig kreeg ik in 1975 van sinterklaas, omdat ik als brugklasser zo’n fraai kerstrapport had afgeleverd, een Philips cassetterecorder met een metertje erin en een kabel zodat ik veel betere opnamen kon maken. Make me smile (Come up and see me) was een van de eerste nummers die ik met dat apparaat heb ingeblikt. Om heel precies te zijn: dat was op tweede kerstdag 1975 tijdens de uitzending van de top 100. Steve Harley stond daarin op een 63e plaats.

Make me smile

You’ve done it all, you’ve broken every code
And pulled the rebel to the floor
You spoilt the game, no matter what you say
For only metal – what a bore!
Blue eyes, blue eyes, how come you tell so many lies?

Come up and see me, make me smile
Or do what you want, run on wild

There’s nothing left, all gone and run away
Maybe you’ll tarry for a while
It’s just a test, a game for us to play
Win or lose, it’s hard to smile
Resist, resist, it’s from yourself you have to hide

Come up and see me, make me smile
Or do what you want, run on wild

There ain’t no more, you’ve taken everything
From my believe in Mother Earth
How can you ignore my faith in everything
When I know what Faith is and what it’s worth
Away, away, and don’t say maybe you’ll try

Come up and see me, make me smile
Or do what you want, run on wild

Steve Harley [nl.wikipedia.org ]

Dé band van de jaren zeventig was ongetwijfeld Abba. Maar het was wel typische meidenmuziek waar de jongens zich te stoer voor voelden. Dat was trouwens nog niet op de lagere school, want toen met Waterloo het songfestival gewonnen werd zat ik in de vijfde klas en iedereen vond het geweldig. Ook S.O.S. dat in de hitparade kwam toen ik net twaalf jaar was geworden, was als jongen nog te verdragen. De omslag kwam bij mij ergens in 1976 en in 1977 wist is het zeker. Al kreeg ik kippenvel als My love, my life op schoolavondjes gedraaid werd, omdat schuifelen op Abba ook voor jongens heel spannend was.

Op weg naar Berlijn bezochten we Kirsten in Vorpommern. Zij bracht ons ‘s avonds naar de nabijgelegen Ludwigslust. Het was een surrealistisch beeld: eerst reden we over een brede rechte straat door een plaatsje van 12.000 inwoners om tenslotte op een reusachtig plein te belanden met een reusachtig barokkasteel daaraan gelegen. Dit was in de achttiende eeuw de residentie van ene Prinz Christian Ludwig.

stadtludwigslust.de