Maurice Grosser (1903-1983) was een Amerikaanse schilder. In 1951 schreef hij The Painter’s Eye dat in 1956 als pocketbook verscheen bij Mentor Books. De laatste dagen lees ik daar veel uit. In het vijfde hoofdstuk beschrijft hij hoe zich in de tweede helft van de negentiende eeuw in de society schilderkunst twee stromingen ontwikkelden: een rechts conservatieve vleugel die bekend stond als ‘de salon van Monsieur Bourguereau‘ en een linker vleugel die bekend werd als de ‘brush stroke school‘. Belangrijkste representanten hier waren de Amerikaanse schilders John Singer Sargent, James McNeill Whistler en de Italiaanse schilder Giovanni Boldini. Zij schilderden meestal portretten van en voor de high society in vlugge, vlotte streken die daardoor een frisse en levendige uitstraling kregen. Het maniërisme van de ‘brush stroke school‘ met zijn soepele brede penseelvoering zou in de twintigste eeuw vooral door de Amerikaanse reclameschilders letterlijk breed nagevolgd worden.

Giovanni Boldini (1842-1931) was an Italian genre and portrait painter, belonging to the Parisian school. According to a 1933 article in Time magazine, he was known as the “Master of Swish” because of his flowing style of painting. Boldini was born in Ferrara, the son of a painter of religious subjects, and went to Florence in 1862 to study painting, meeting there the realist painters known as the Macchiaioli. Their influence is seen in Boldini’s landscapes which show his spontaneous response to nature, although it is for his portraits that he became best known. He attained great success in London as a portraitist. From 1872 Boldini lived in Paris, where he became a friend of Edgar Degas. He also became the most fashionable portrait painter in Paris in the late 19th century, with a dashing style of painting which shows some Impressionist influence but which most closely resembles the work of his contemporaries John Singer Sargent and Paul Helleu. He was nominated commissioner of the Italian section of the Paris Exposition in 1889, and received the Légion d’honneur for this appointment. He died in Paris in 1931.

Bron: en.wikipedia.org

John Singer Sargent [ en.wikipedia.org ]

De tweede helft van de jaren zeventig is de tijd van de disco. Een van de meest dansbare platen uit 1976 is Turn the Beat around van Gerald en Peter Jackson (geen familie van) en uitgevoerd door Vicky Sue Robinson. Als je goed luistert, hoor je Ma Baker van Boney M al in de verte opdagen. Die plaat zal het jaar daarop dé zomerhit worden en de nummer één in de top 100 van 1977.

Turn the Beat Around is a disco song written by Gerald Jackson and Peter Jackson and popularized by Vicki Sue Robinson in 1976, originally appearing on her debut album, Never Gonna Let You Go. Released as a single, the song went to #10 on the Billboard pop charts, and Robinson received a Grammy nomination for best female pop vocal. The track, considered a disco classic, is featured on many compilation albums.
Bron: en.wikipedia.org