Maandelijks archief: oktober 2012

artiestenmetafysica [ 1 ]

aan het lezen in Die Geburt der Tragödie aus dem Geiste der Musik
van Friedrich Nietzsche (1872)
Die Geburt der TragödieDie Geburt der Tragödie aus dem Geiste der Musik ist ein Buch von Friedrich Nietzsche, das er zuerst Anfang 1872 veröffentlichte. Es war das erste bedeutende Werk Nietzsches, mit dem sich der damals 27-jährige Philologieprofessor zugleich von der wissenschaftlichen Philologie distanzierte. Auf etwa 100 Buchseiten und in 25 knappen Kapiteln entwickelt der Jungwissenschaftler aus seinen Studien des Griechentums, seiner Liebe zur Musik und der Wertschätzung Schopenhauers und Wagners sein kulturelles Weltbild. Er präsentiert seine Theorien von der Entstehung und dem Niedergang der griechischen Tragödie und darüber hinaus allgemeine kulturphilosophische und ästhetische Betrachtungen, die auch im 20. Jahrhundert rezipiert wurden. Es enthielt ein Vorwort an Richard Wagner, dem die Schrift auch gewidmet war und in dem Nietzsche damals den möglichen Neubegründer einer der griechischen vergleichbaren Kunst und Kultur sah. 1886 ließ Nietzsche eine zweite Ausgabe unter dem Titel Die Geburt der Tragödie. Oder: Griechenthum und Pessimismus erscheinen, wobei dem Buch der Versuch einer Selbstkritik vorangestellt wurde.
 
Bron: de.wikipedia.org

volg de meester [ 24 ]

kopie naar Cornelis Kruseman (1797-1857)

Ik besloot nog een portret van Cornelis Kruseman (1797-1857) te kopiëren. Hij schilderde portretten in een Italianiserende, romantische stijl. Deze komen 200 jaar later kunstmatig en popperig op ons over. Kruseman was geschoold in het classicisme en dat hield stevig vast aan het klassieke ideaal van de bella figura. Door zijn geïdealiseerde, bevallige taferelen en weergaloze techniek werd hij in ons land De Raphael van het Noorden genoemd. Lang heb ik met een wijde boog om schilders van het type Kruseman heengelopen. Te behaagziek, te glad geschilderd, vals en sentimenteel. Met een dat oordeel kon ik nog veel meer negentiende eeuwse academische schilderkunst afbranden. Maar ik ben er anders naar gaan kijken.

Cornelis Kruseman
Rudolphina Wilhelmina Elizabeth de Sturler (detail) de echtgenote van Johannes van den Bosch door Cornelis Kruseman ca. 1828

In onze tijd is een sterk verlangen naar het authentieke en persoonlijke. We zijn meer geïnteresseerd in wie we zijn en minder in wie we willen zijn. Een schilder als Kruseman maakte van iedere barones of gravin een Griekse godin. Je ziet in al zijn portretten hetzelfde classicistische masker. Daar heeft hij dan wat persoonlijke kenmerken aan opgehangen. Deze visie gaat natuurlijk ten koste van het authentieke, het persoonlijke, het realistische, het echte. Daar komt nog eens bij dat Kruseman´s olieverfportretten zo gepolijst en poederig geschilderd zijn, dat het wel pastels lijken. Verfstreken zijn met een zachte kwast onzichtbaar weggewerkt. De rauwheid van het materiaal is uitgebannen.

Het classicistische portret lijkt in zijn gladde uitwerking haaks te staan op het ideaal van onze tijd. Of toch niet? Zijn de gephotoshopte models op de glossies niet de Krusemans van deze tijd? Ook hier zien we vrouwen, die eruit zien als onsterfelijke godinnen met een volmaakte huid waar de tand des tijds geen vat op lijkt te hebben.

Cornelis Kruseman
olieverf op donkergroene ondergrond

Cornelis Kruseman – De Raphael van het Noorden was in de eerste helft van de negentiende eeuw een beroemd kunstenaar. Zijn genreschilderijen, portretten, religieuze werken en historische voorstellingen oogstten in zijn tijd zowel bewondering als kritiek. Verzamelaars uit de hoogste (hof)kringen kochten zijn werk en hij verkreeg diverse opdrachten variërend van religieuze voorstellingen tot statige portretten. (Bron: website.rkd.n)

volg de meester [ 1-24] | van oude meesters en dingen die niet voorbijgaan

volg de meester [ 23 ]

vanmiddag een kopie geschilderd naar Cornelis Kruseman

De Nederlandse 19e eeuwse Italianisant Cornelis Kruseman (1797-1857) was opgeleid en gevormd in de traditie van het classicisme. Het ideaal van het classicisme is: edele eenvoud en stille grootsheid. Daar past geen picturaal vuurwerk bij. De penseelstreek wordt met een brede en zachte kwast glad gedast zodat de sporen van menselijke activiteit zijn uitgewist. Op deze manier schilder je gepolijste portretten waarbij de huid soms meer aan porselein dan aan vlees doet denken. Het is niet bepaald mijn stijl, maar door een glad geschilderd portret te kopiëren, leer ik wel nauwkeuriger te kijken naar plasticiteit. Olieverf is een fantastisch materiaal om subtiele overgangen in vloeiende partijen van koele en warme tonen te imiteren.

kopie van Cornelis Kruseman
kopie naar Cornelis Kruseman ca. 1829
portret van Johannes van den Bosch

Cornelis Kruseman werd in 1797 in Amsterdam geboren. Hij bleef in die stad wonen tot hij in 1821 op reis ging naar Zwitserland en Italië, om tenslotte in Parijs terecht te komen. In 1825, na zijn terugkeer in Nederland, vestigde hij zich in ‘s Gravenhage. In 1841 vertrok hij opnieuw naar Italië, waar hij 6 jaar zou blijven. Hij wordt daarom ook wel de “Italiaanse Kruseman” genoemd. Van 1847 tot 1854 woonde hij in ‘s Gravenhage, en daarna tot zijn dood in Lisse.

volg de meester [ 1-23] | van oude meesters en dingen die niet voorbijgaan