Charles Ward en Steven Skiena, een engineer en tech wizard bij Google, ontwikkelden samen een zogenaamd reputation decay algorithm waarmee ze uit miljoenen zoekopdrachten de meest invloedrijke personen uit de geschiedenis uitfilterden. De resultaten werden gepubliceerd in het book Who’s bigger (2013). In de inleiding van Napoleon – schaduw van de revolutie refereert Bart van Loo aan de lijst invloedrijkste personen die Ward en Skiena publiceerden om aan te tonen waar Napoleon staat in de geschiedenis: tussen Jezus en Mohammed in.

Napoleon schaart zich dus tussen de stichter van het christendom en de islam in. Die positie symboliseert ook zijn ambivalentie. Napoleon is wetgever én massamoordenaar. Exporteur van de waarden van de Verlichting én despoot. Bevorderaar van kunst en wetenschap én rover. Als Jezus en Mohammed de uitersten van de mens vertegenwoordigen, dan staat Napoleon dus tussen hen in, maar wat mij betreft toch veel meer aan de kant van Mohammed, de veldheer, massamoordenaar en dictator. Leert Jezus ons dat Zijn Rijk niet van deze wereld is, dan is het rijk van Mohammed en Napoleon juist heel erg van deze wereld. En de hele wereld die zij aan hun wil onderwierpen, heeft dat geweten.

Napoleon – schaduw van de revolutie [ bartvanloo.info ]

Wim Brands is een van de beste interviewers van Nederland. Uit de onderstaande transcriptie van zijn gesprek met Hans Maarten van den Brink over zijn nieuwste roman Dijk, blijkt zijn onmiddellijke betrokkenheid. Brands merkt op dat Van den Brink zich zo overtuigend in zijn personages heeft ingeleefd, twee ambtenaren van het Nederlandse ijkwezen en vraagt naar zijn geheim.

Je kunt merken dat Wim Brands een dichter is en geen filosoof, dat hij meer aangetrokken en geleid wordt door mysteries en paradoxen dan door intellectuele analyses. Vanuit deze houding ondervraagt hij de gemeenplaatsen in de wereld van schrijvers en intellectuelen. In het gesprek met Hans Maarten van den Brink komt Brands op het puntje van zijn stoel te zitten als zijn gast begint over zijn “zekere gebrek aan identiteit”.

Onder schrijvers en intellectuelen bestaat er een soort stilzwijgende afspraak dat identiteit per definitie een constructie is en dat geen vaste (lees: ware) identiteit bestaat. Overigens geldt dit niet alleen voor het begrip “identiteit”. Ook waarheid, God en ziel lijken door intellectuele beschouwing uitgerookt uit de menselijke geest. Het zouden constructies zijn. Gevaarlijke constructies zelfs, zeker als ze gepolitiseerd worden.

Van den Brink zegt: “Ook in de politiek wordt het nationale karakter, die identiteit, erg belangrijk. Dat vind ik eng. Je moet erkennen dat identiteit fictie is.”

Daar heeft hij natuurlijk voor een deel gelijk in. Maar als je van identiteit een soort no go area maakt, die je alleen mag betreden met de overtuiging dat identiteit per definitie fictie is, dan sta je niet meer open voor het geheim van de identiteit. Gelukkig weet Wim Brands uit te nodigen tot dichterlijke onbevangenheid en bevraagt hij intellectuele dogma’s zoals “identiteit is een constructie”.

Boeken [ vpro.nl ]