Maandelijks archief: december 2006

Rood. of: de waan van de dag

vandaag is de zesde en laatste draaidag van de Top 2000

Wanneer je de top 2000 serieus neemt, is het vaak storend dat sommige platen zo laag staan. Maar meestal is het nog storender dat sommige platen zo hoog staan. Om de notering maak ik me eigenlijk nooit zo druk, het gaat om de plaat en niet om zijn positie. Toch vind ik het wel jammer dat de waan van de dag soms zo duidelijk aanwezig is. In deze editie wordt deze vooral vertegenwoordigd door het nummer Rood van Marco Borsato dat op 17 binnenkomt.

Dat populariteit lang niet altijd iets over de kwaliteit en duurzaamheid van een plaat zegt, blijkt wel hieruit: wat hebben La danse de zorba, Waarom heb je me laten staan, Ich bau’dir ein Schloss, Huilen is voor jou te laat en Manuela met elkaar gemeen? Het zijn de best verkochte platen uit resp. 1965, 1967, 1968, 1970 en 1971. La Danse de Zorba van Trio Hellenique is zelfs de best verkochte plaat aller tijden. Maar in deze editie van de top 2000 zie ik hem helemaal niet staan. En ook das Heintje is onvindbaar! Terwijl hij misschien ook op 17 zou zijn binnengekomen als het nu 1968 was geweest. Volkomen begrijpelijk natuurlijk dat deze platen niet meer gedraaid worden. Je vraagt je eigenlijk af wat ons land toen bezield heeft.

Heintje
Waar is Heintje gebleven?

Het lijkt me beter om voortaan geen platen van de laatste drie jaar (of nog beter: laatste vijf jaar) in de top 2000 op te nemen. Al weet ik bijna nu al zeker dat Rood volgend jaar ‘een paar plaatsjes’ lager staat. De waan van de dag wordt er in de loop der jaren wel uitgefilterd. Alleen jammer dat het vaak zo lang moeten duren…

Heikrekels
En waarom laten we de Heikrekels nu wéll staan? Terwijl ze in 1965 nog hoger scoorden dan de Beatles!

Vannacht wordt de top 2000 afgesloten met het Top 2000 concert

vuur en verrukking uit 1973

Chi Coltrane met Go like Elijah op nummer 209
vandaag is de vijfde draaidag van de Top 2000

Ik heb nooit een puberhol bewoond. Posters met jeugdidolen, sportwagens en vliegtuigen waren blijkbaar niet aan mij besteed. Mijn grote broer had in 1973 een keer de middenplaat uit de radiogids met Linsey ‘sugar me’ de Paul erop ergens op zolder aan de muur gehangen. Maar verder kwam het niet met de idolatrie bij ons in huis. Al boetseerde diezelfde broer wel eens een keer een beeld van Pallas Athene en zette dat op diezelfde zolder op een kist met kaarsen erbij. Maar dat is een ander verhaal.

Chi ColtraneIn 1973 was ik trouwens nog ongevoelig voor jeugdidolen. Het bleef voornamelijk nog bij TitaTovenaar en Pippi Langkous. Pas later zag ik, als man in wording, wat ik destijds in mijn kinderlijk onbenul voorbij had laten gaan: prachtige klavierleeuwinnen als: Chi Coltrane, Carly Simon en eerder genoemde Linsey de Paul. In een aflevering van Top 2000 a gogo van vorig jaar zag ik een reportage over Chi Coltrane die in de Verenigde Staten werd opgezocht. Ze vertelde iets over de totstandkoming van haar grootste hit Go like Elijah waar het vuur vanaf spat. Begin 1973 mooi in beeld gebracht in een clip met wapperende haar en wijd opengesperde mond achter de vleugel. Chi vertelde over haar inspiratiebron, het Bijbelse verhaal van de profeet Elia die ten hemel werd opgenomen in een wagen van vuur met twee paarden van vuur ervoor.

Elia
De profeet Elia vaart ten hemel
Just let me go like Elijah when I go / I want to rise right up into the sky / And ride white horses with fiery eyes / Lord for my sins I apologize

Chi ColtraneChi Coltrane is een van de weinige zangeressen uit de hitparade met een échte overtuiging. Ik vraag me soms wat er van haar geworden zou zijn als ze nu begin 20 was geweest. Want met haar face value en stem ben je tegenwoordig een commercieel object dat maximaal geëxploiteerd wordt, kijk maar naar een mega-ster als Britney Spears. Bij Chi gaat het allemaal écht om een hoger doel dan de mooie buitenkant. Een beeldschone jonge vrouw die verrukt en vol vuur over haar eigen uitvaart zingt, is in een hedonistische wereld ondenkbaar, maar Chi méént wat ze zingt. Natuurlijk kun je Go like Elijah lacherig afdoen als ‘de ultieme crematoriumplaat’ maar dan gaat de boodschap wel aan je voorbij.

De overtuiging van Chi
Ik herinner mij hoe zij breed achter een imposante vleugel met wapperende lange blonde haren (een windmachine, die met veel effect de suggestie van sneltreinvaart gaf) zat. Ze zette het intro in met een wilskracht die veel beloofde voor de rest van het lied. En inderdaad, Chi zingt niet haar liedje, ze heeft iets te vertellen.
 
Gelijk was ik gegrepen door de overtuiging, die ze wist te leggen in haar tekst en muziek. Ik ben beslist geen gelovig mens en weet tot op de dag van vandaag niet wie Elijah was, maar ik kon horen, dat ze meende wat ze zong. Daar kon ik alleen maar bewondering voor hebben. Ik tastte dan ook direct in mijn zakgeldbuidel en kocht het plaatje. En met mij miljoenen anderen.
 
(fragment uit een van de verhalen op top2000.radio2.nl)
Chi Coltrane
ook als kalender nooit aan de muur gehangen en deze en deze ook al niet
Go like Elijah (1973)

Someday my time to die will come.
When that will be, I do not know
I only know that when I have to go.
Yeah, when I go I wanna go
Just let me go Lord, when I go
Yeah, when I go Lord, let me go

Just let me go like Elijah when I go
I want to rise right up into the sky
And ride white horses with fiery eyes
Lord for my sins I apologize

Just let me go Lord when I go
When my time comes for me to go
Just let me go like Elijah when I go
I don’t want no tombstone above my head
And I don’t want no pinebox for my bed
And I don’t want anyone to say I’m dead.
I don’t want no one cryin’
Or feelin’ sad
Or standin’ in the rain without their hat
I wanna go up happy Imagine that
Yeah, when I go I wanna go
Just let me go Lord, when I go,
Yeah, when I go Lord, let me go
Just let me go like Elijah when I go
I want to rise right up into the sky
And ride white horses with fiery eyes
Lord for my sins I apologize
Just let me go Lord when I go
When my time comes for me to go
Just let me go like Elijah when I go…

Chi Coltrane
haar doorbraakalbum uit 1973
You were my friend feeling good
You were my friend en Feeling good
haar andere hitsingles uit 1973
top 40
Go like Elijah deed het goed in de top 40 van 1973-74 maar het gehinnik van de mormonenbroertjes deed het nog beter
en nu beslist even kijken en luisteren!

official site | chicoltrane.free.fr | jeugdsentimenten.net

golden years [ 3 ]

vandaag is de vierde draaidag van de Top 2000

LuciferAls de jaren tussen 1965 en 1975 mijn golden years waren, dan is 1975 hét gouden jaar, het jaar waarin ik de lagere school verwisselde voor de brugklas, het jaar van drie kalverliefdes, het jaar van Paloma Blanca, Love is all (de zingende kikker!), Roll over lay down, Sailing , S.O.S., Voulez vous coucher avec moi ce soir en Bohemian Rapsody. Een greep uit de klassiekers van 1975. En natuurlijk was 1975 het jaar van House for Sale. We waren in de zesde klas (nu groep acht) bezig met het voorbereiden van een musical voor ons afscheid van school, toen House for Sale de hitparade binnenkwam en Margriets stem bleef drie maanden lang schallen over de radio. De rillingen lopen me weer over de rug als ik haar hoor. Wat een stem…

Lucifer in Van Oekel’s Discohoek (1975)

House for Sale (1975)

The sign went up one rainy morning just a couple of hours after dawn
Mrs. Hanley peeked out through her curtains, wondering what was going on
The neighbors said over coffee cups, that nice young couple is breaking up

In the living room the crystal and the linen sit all packed and set to go
I tell myself once more I won’t be here this spring to see my roses grow
And all the things you tried to fix, the roof still leaks, the door still sticks

House for Sale
You can read it on the sign
House for Sale
It was yours and it was mine
And tomorrow some strangers will be climbing up the stairs
To the bedroom filled with memories
The one we used to share

I know you always loved that painting
From that funny little shop in Spain
Remember how we found it
When we ducked in from that sudden summer rain
But I think I’ll keep the silver tray
My mother gave us on our wedding day

House for Sale…

Lucifer
Lucifer in 1976

Lucifer

herinneringen uit 1972

Feeling very sad, left with your memories…
vandaag is de derde draaidag van de top 2000

Gisterenavond was de laatste plaat die ik hoorde maybe tomorrow, maybe tonight van Earth & Fire op 1286 en vanmorgen toen ik de radio aanzette, hoorde ik weekend van dezelfde band op 1126. Voor mij gelijk een reden om even stil te staan bij een van de bekendste nederlandse popgroepen uit mijn lagereschooltijd. Er staan zes nummers van Earth & Fire genoteerd, de hoogste op 547 met song of the marching children. Alle singles zijn te vinden op een indrukwekkend complete official site.

memoriesSpeciale herinneringen heb ik aan de single memories die in mei 1972 twee weken bovenaan stond. Het was rond mijn negende verjaardag en mijn opa lag in het ziekenhuis op sterven. Mijn moeder was natuurlijk heel verdrietig en toen ik op de radio de plaat hoorde terwijl zij zich weer naar het ziekenhuis haastte, voelde ik plotseling iets heel volwassens in mij, alsof ik al een heel verleden had om melancholiek op terug te kijken. Bewust heb ik mijn opa maar 5 jaar gekend en als ik Memories weer hoor, dan denk ik weer aan hem.

Earth & Fire komt uit Den Haag en werd opgericht door Jerney Kaagman (zang) en de tweelingbroers Gerard en Chris Koerts. De andere bandleden wisselden in de loop van de jaren. Hun doorbraak kwam in 1970 met het nummer Seasons, dat werd geschreven door George Kooymans (Golden Earring). Er volgende nog enkele hitsingles en in 1971 ging men richting symfonische rock. Gerard Koerts begon met de mellotron (elektronisch muziekinstrument met toetsen en geluidsbanden) dat toen vernieuwend was in de Nederlandse muziekwereld.

In 1972 had de groep z’n eerste nummer één in Nederland te pakken met Memories. In 1978 werd Frits Hirschland manager die bekend was van Kayak en al producer was van Ekseption en Status Quo. Het jaar erop had de groep een internationale hit met ‘Weekend’. In 1983 viel de groep uiteen. In 1987 maakte de groep een comebacktour. Zanger Jerney Kaagman was sinds 2003 nog te zien als jurylid bij het tv-programma Idols.
Bron: waltertje.com

Earth and Fire 1971
Lang haar moest in de eerste helft
van de jaren 70

Memories (1972)
If you have been away
And left this world behind
So fare away
No problems on your mind

Alone again
Feeling very sad
Left with your memories

If you have been away
And made a lot of fun
No place to stay
Always on the run

Alone again
Feeling very sad
Left with your memories

Is it really worth-while?
Is it really worth-while?

Now if you„ve been away
And wandered on the shores
Games to play
So what you„ve been looking for

Alone again
Feeling very sad
Left with your memories
Left with your memories
Left with your memories

Top 2000 | earth-and-fire.nl [ official site met heel veel foto's ]

blonde onschuld uit 1965

Onschuldige liedje van France Gall blijft mij ontroeren

Luisterend naar de top 2000 kwam vanmiddag op 1383 France Gall voorbij met Poupee de cire, poupee de son. Ik heb mijn hele leven al een zwak voor dit lieve liedje, waar ik toch ook iets onmiskenbaar dramatisch-Frans (of Frans-dramatisch) in hoor. Het is geschreven door Serge Gainsbourg, in Nederland vooral bekend van Je t’aime-‚ moi non plus (op nummer 1729 dit jaar)

Gall

Het jonge ding kwam tijdens het Songfestival in 1965 ( bleef het maar eeuwig 1965, toen was ik twee en de wereld nog een paradijs ) voor Luxemburg uit en won. France Gall heb ik nooit bij toppop gezien en weet pas sinds vanmiddag dankzij Google hoe ze eruit zag: het ultieme toppopmeisje (of bloemenmeisje, hippiemeisje, enz…) Type Michelle Philips van de mamas and the papas. In Frankrijk schijnt ze nog steeds een fenomeen te zijn. Op een van haar fansites vond ik deze schattige foto’s.

Gall
France Gall stemt net als Brigit Bardot
Partij voor de Dieren

Poupee de cire, poupee de son

Je suis une poupe de cire
Une poupe de son
Mon coeur est grav dans mes chansons
Poupe de cire poupe de son
Suis-je meilleure suis-je pire
Qu’une poupe de salon
Je vois la vie en rose bonbon
Poupe de cire poupe de son

Mes disques sont un miroir
Dans lequel chacun peut me voir
Je suis partout la fois
Brise en mille clats de voix

Autour de moi j’entends rire
Les poupes de chiffon
Celles qui dansent sur mes chansons
Poupe de cire poupe de son

Elles se laissent sduire
Pour un oui pour un non
L’amour n’est pas que dans les chansons
Poupe de cire poupe de son

Mes disques sont un miroir
Dans lequel chacun peut me voir
Je suis partout la fois
Brise en mille clats de voix

Seule parfois je soupire
Je me dis quoi bon
Chanter ainsi l’amour sans raison
Sans rien connatre des garons

Je n’suis qu’une poupe de cire
Qu’une poupe de son
Sous le soleil de mes cheveux blonds
Poupe de cire poupe de son

Mais un jour je vivrai mes chansons
Poupe de cire poupe de son
Sans craindre la chaleur des garons
Poupe de cire poupe de son

ik heb nog steeds geen idee waar het plaatje over gaat, maar vroeger zongen wij dit mee op de radio als “poep in de zee, poep in de zon”.
(reactie op top2000.radio2.nl)

France Gall [ wikipedia ]

golden years [ 2 ]

herinnert u zich deze nog?!
vandaag is de eerste draaidag van de Top 2000

Terwijl nu moeiteloos tweeduizend platen in een iPod verdwijnen, had je in de jaren zeventig twee koffertjes nodig met bijna 30 bandjes om een paar honderd nummers te bewaren. Die heb ik weer eens uit het stof gehaald. Ik luister er nooit meer naar, maar ik wil ze beslist ook niet weggooien. De twee koffertjes zijn een soort schrijnen geworden waarin ik de jaren tussen 1975 en 1979 bewaar, de tijd tussen mijn twaalfde en zestiende.

BASF C-60
De audiotape is nostalgie geworden.
vind je oude liefde terug op tapedeck.org

Waarom koester ik de jaren die voorbij zijn en nooit meer terugkomen? Het antwoord is even simpel als diepzinnig: omdat ze deel uitmaken van mijn identiteit, omdat ze deel uitmaken van de identiteit van mijn generatie. Met wildvreemde veertigers kun je een gesprek beginnen over Bohemian Rapsody, waar was jij toen deze video 31 jaar geleden in december 1975 in toppop werd uitgezonden? Wij hadden juist die Sinterklaas in 1975 kleurentelevisie gekregen, dus ik kon me vergapen aan de kleurige psychedelische tunnel waarin Freddy Mercury met een yell verdween.

Het is prettig om muzikale herinneringen als bindmiddel te gebruiken in onze communicatie, want het raakt altijd ergens wel ons emotional center. Niet voor niets wordt gesproken over hitparade, een optocht van treffers die ons met elkaar raken. Elk jaar komen er met de uitzending van de Top 2000 weer honderden verhalen binnen met persoonlijke herinneringen bij een plaat, meestal erg leuk om te lezen vind ik.

Op een cassette die ik vandaag precies 31 jaar geleden op tweede kerstdag 1975 heb opgenomen, platen als: Golden Earring: ce soir, Steve harley: Make me smile, Queen: Killer Queen en Stan the Gunman van de Arnhems rocker Henk Bruysten (Hank te Knife and the Jets) Als elfjarig jochie vond ik hem met zijn grote zonnebril op geweldig, nu is het vooral grappig om te zien.

Hank the Knife and the Jets
Stan the Gunman, 1975

Henk en zijn jets spelen overigens nog steeds! Zondag 17 december j.l. werd de nieuwste CD Black gepresenteerd in Arnhem en aanstaande vrijdag 29 december treden ze op in Lemele( Ov.)
»lees meer…

The compact audio cassette medium for audio storage was introduced by Philips in 1963 under the name Compact Cassette. Although there were other magnetic tape cartridge systems at the time, the Compact Cassette became dominant as a result of Philips’ decision (in the face of pressure from Sony) to license the format free of charge. It went on to become a popular (and re-recordable) alternative to the vinyl record deck during the 1970s. During the 1980s, its popularity grew further as a result of the Sony Walkman, with cassette sales overtaking those of LPs. (Vinyl overall remained ahead due to greater sales of singles, although cassette singles achieved popularity for a period in the 1990s).

The mass production of compact audio cassettes began in 1965 in Hanover, Germany, as did commercial sales of prerecorded music cassettes (also known as musicassettes; MC for short). The system had been initially designed for dictation and portable use, thus the audio quality of early recorders was not well suited for music. Some early models also had unreliable mechanical design. As time went on, various improvements (in particular, the introduction of Dolby noise reduction) resulted in the format being taken seriously for musical use.

Bron: tapedeck.org

Top 2000

golden years [ 1 ]

Op Tweede Kerstdag gaat de Top 2000 weer van start

Voor de achtste keer wordt tussen kerst en nieuwjaar de top 2000 uitgezonden, inmiddels uitgegroeid tot het radio evenement van het jaar. Vanaf de eerste editie in 1999 is de top 2000 een multimedia- en interactief fenomeen: je kunt via internet met een webcam in de studio gluren, meeouwehoeren in een chatroom en bij alle 2000 platen kun je op de prachtige website een persoonlijk verhaal kwijt. Dat was op tweede kerstdag 1975 of 1976 wel anders toen ik met een klein cassetterecordertje en een radio op mijn kamer de top 100 zat op te nemen en geen plaat wilde missen omdat ik alles op wilde schrijven. De lijstjeshonger zat er blijkbaar al vroeg in, nu heb ik nog alle zeven lijsten van de top 2000 (1999-2005) bewaard en vandaag komt daar weer eentje uit de krant bij.

Dé lijst brengt zelf weer talloze lijstjes voort. Natuurlijk is er elk jaar ook weer het lijstje met bands die de meeste platen in de top 2000 hebben staan: de Beatles of de Stones? Hun hoogstgenoteerde plaat staat dit jaar niet hoger dan nr. 22 (Hey Jude) en nr. 21 (Angie).

Opvallend is dat die andere Britse band Pink Floyd hen driemaal voorbijstreeft: nr. 20 (Comfortably Numb), nr. 14 (Shine on your Crazy Diamond) en nr. 8. (Wish you were here)

Ook de Dire Straits doen het niet slecht met drie platen in de hoogste regionen: nr. 31 (Private Investigations), nr. 27 (Sultans of Swing) en nr. 20 (Brothers in Arms)

De beste tien platen van de top 2000 zijn traditioneel platen uit de jaren zeventig. Nieuwkomers zijn Avond (1997) van Boudewijn de Groot en Clocks (2003) van Coldplay.

Top 2000 a gogo
Matthijs van Nieuwkerk
presenteert Top 2000 a gogo

Ad VisserDe top 2000 is niet alleen bekend van radio en internet, maar komt elke draaidag ook op televisie. Top 2000 a gogo is gezellige groepsTV op z’n best. Het valt me steeds weer op dat in het café de veertigers domineren. Daarbij zijn de presentator en zijn ‘rots in de branding’ ook de veertig gepasseerd. Misschien komt het omdat de gouden jaren van de popmuziek ongeveer samenvielen met het Ad Visser-tijdperk, de jaren zeventig dus. De veertigers spreken natuurlijk met ironie over ‘hun jonge jaren’, want ze voelen zich uiteraard nog steeds jong. Maar er iets dat voorbij is en dat mag gekoesterd worden.

Ad Visser, icoon van de seventies
Welke veertiger is niet met TOPPOP opgegroeid?

It was a very good year (1965) van Frank Sinatra staat op nummer 737. Een mooie plaat voor iedereen die weemoedig maar tevreden kan terugblikken op zijn leven. Een plaat die net als vintage wine steeds beter wordt.

When I was seventeen
It was a very good year
It was a very good year for small town girls
And soft summer nights
Wed hide from the lights
On the village green
When I was seventeen

When I was twenty-one
It was a very good year
It was a very good year for city girls
Who lived up the stair
With all that perfumed hair
And it came undone
When I was twenty-one

When I was thirty-five
It was a very good year
It was a very good year for blue-blooded girls
Of independent means
Wed ride in limousines
Their chauffeurs would drive
When I was thirty-five

But now the days grow short
Im in the autumn of the year
And now I think of my life as vintage wine
from fine old kegs
from the brim to the dregs
And it poured sweet and clear
It was a very good year

It was a mess of good years

Doe mee aan een onderzoek van de Universiteit Tilburg over muziek en tranen.
Top 2000 – de volledige lijst