De natuur is onbarmhartig. En die natuur dragen we allemaal in ons. Het begint op het schoolplein en het houdt daarna nooit meer op. Vijfennegentig procent van de jongens wil vijf procent van de meisjes en omgekeerd. Om het concreter te maken: negentien jongens willen dat ene meisje: het mooiste meisje van de klas. Haar uiterlijk is haar populariteit. Omgekeerd kiest kiest zij weer voor die ene jongen: de stoerste jongen van de klas. De vrouwelijke happy few vindt de mannelijke happy few en de rest kijkt ernaar.

De nieuwe serie van Jan Jongbloed is geconstrueerd om een even eenvoudige als doeltreffende format: een of twee jongens (nu dertigers of veertigers) gaan op zoek naar dat ene meisje ‘waar de hele klas verliefd op was.’ Wat is er van haar geworden? En is ze nog steeds populair? Of om het maatschappelijker uit te drukken: heeft ze een succesvoller leven gekregen door haar uiterlijk? Het antwoord zal meestal (weinig verrassend) positief zijn en bevestigt de sociale wet dat een mooi uiterlijk garant staat voor populariteit op school en succes in de maatschappij.

In de onvolprezen Engelse documentairereeks seven-up! is dit determinisme ook duidelijk bevestigd. Als er ooit een tijd komt waarin er op bestelling mooie baby’s verkrijgbaar zijn, zullen ethische bezwaren snel sneuvelen. Want welke ouders wensen hun kinderen geen succes, geen prettig leven? Zolang de natuur onbarmhartig (in onszelf aanwezig) is, zal de mooiste aantrekken en de lelijkste afstoten.

het mooiste meisje van de klas [ tros.nl ] | schoolbank.nl

In de televisieserie In Europa ging het afgelopen zondag over de moord op Walther Rathenau in 1922 en dat leverde de spannendste aflevering op die ik tot nu toe in deze serie gezien heb. Geschiedenis als spannend jongensboek. Of om meer bij het medium televisie te blijven: als een aflevering van Tatort. Soms wordt er wel eens (al te gemakkelijk) van uitgegaan dat Adolf Hitler nooit aan de macht zou zijn gekomen als de moordaanslag op de minister van Buitenlandse Zaken van de Weimar Republik zou zijn mislukt. Rathenau moest gestopt worden. Mak legde wijselijk geen link naar dé politieke moord uit de Nederlandse geschiedenis, maar het is toch veelzeggend dat er een hele aflevering aan dit (in Nederland onderbelichte) incident besteed werd.

De onrust na het verlies van de Eerste Wereldoorlog duurt voort in Duitsland. De nederlaag zet alle tegenstellingen op scherp en slechts één enkele man lijkt de zaak bij elkaar kunnen te houden: Walter Rathenau. Als deze man in 1922 door rechtse extremisten wordt vermoord lijkt er voor Duitsland niemand meer te zijn die het land kan redden.
( Bron: ineuropa.nl/jaar/1922 )

Voor mij was deze documentaire een aanleiding om weer eens te gaan kijken naar de foto’s van August Sander, de fotograaf van het dagelijks leven in de Weimar Republik (1919-1933)

Zu Beginn der 1920er-Jahre kommt August Sander in Berührung mit der „Gruppe Progressiver Künstler“ in Köln und findet in diesem Kreis eine starke Resonanz; hier u. a. in engem Austausch mit den Künstlern Franz Wilhelm Seiwert und Heinrich Hoerle sowie des weiteren mit Gerd Arntz, Gottfried Brockmann, Otto Freundlich, Raoul Hausmann und Stanislaw Kubicki (Berlin), Hans Schmitz, Augustin Tschinkel (Prag/Köln) und Peter Alma (Amsterdam). Zudem ist Sander mit den Malern Jankel Adler, Otto Dix, Heinrich Pilger und Anton Räderscheidt in engerem Kontakt. Viele von ihnen wurden wie auch Künstler anderer Sparten, so der Musik, Literatur, Baukunst und dem Schauspiel von August Sander portraitiert und in sein großes Werk Menschen des 20. Jahrhunderts aufgenommen. Für dieses entwirft er um 1925 ein Konzept, das allerdings über das Sujet des Künstlerportraits hinaus, ein weites Spektrum der damaligen Gesellschafts- und Berufsgruppen umfasst und auf rund 600 Aufnahmen, unterteilt in sieben Gruppen, angelegt ist.

notaris, 1924

1927 unternimmt Sander zusammen mit dem Schriftsteller Ludwig Mathar eine rund dreimonatige Reise nach Sardinien, auf der etwa 500 Aufnahmen entstehen. Eine geplante Buchveröffentlichung über die Reise scheitert aber. 1929 veröffentlicht er ein erstes Buch Antlitz der Zeit, eine Auswahl von 60 seiner Portraits Menschen des 20. Jahrhunderts. Die Zeit des Nationalsozialismus bringt für seine Arbeit wie für sein persönliches Leben starke Einschränkungen. Sein Sohn Erich, Mitglied in der linken Sozialistischen Arbeiterpartei Deutschlands (SAP), wird 1934 festgenommen, zu 10 Jahren Zuchthaus verurteilt. Sein Buch Antlitz der Zeit wird 1936 beschlagnahmt, die Druckstöcke werden vernichtet. Während des Krieges verlegt er seinen Lebensmittelpunkt nach Kuchhausen im Westerwald, wohin er u. a. seine wichtigsten Negative und Photographien vor den Bombenangriffen in Sicherheit bringen kann. Sein Atelier wird 1944 bei einem Luftangriff zerstört. 1946 beginnt Sander eine umfangreiche Bilddokumentation über das kriegszerstörte Köln.

Bron: de.wikipedia.org

Op de website van Dennis Geurten is een uitgebreide levensbeschrijving in het Nederlands te vinden, waaruit onderstaand fragment.

Johannes Ilyitch Sergieff
was geliefd door rijke en arme, door edelman en bedelaar, maar vader Johannes was niet, nochtans, universeel populair. Er waren mensen die naar hem op keken en zijn werken met jaloersheid aanschouwde, bijzonder onder geestelijkheid en staats-ambtenaren, vele waren die niet van hem hielden. Aan de andere kant naar het einde van zijn leven, zijn conservatisme, dwingend en open, op kwesties van principe, zowel theologisch als politiek, wekte de bittere haat van de liberale vals-intellectueel die ijverig de weg voor het klaarmaakten omwerpen van zowel kerken als monarchie en met hen van ieder publiek en priv?deugd en de onderneming van een godloze en onmenselijke tirannie. Zij zouden kunnen niet, maar haten een die hen zag waarvoor zij waren, die christendom zo krachtig en overtuigend preekte en wiens leven bezit was een voorbeeld van het ver overtuigender dan enig preken.

Tijdens zijn laatste jaren voorspelde vader Johannes constant de benadering van verschrikkelijke gebeurtenissen in Rusland, en gaf aan openlijk degenen die met het toenemen van succes leidden, de mensen op het verkeerde pad, vooral die in posities van autoriteit. In zijn preken van 1907 sprak hij iedereen aan, van het verschrikkelijke oordeel van God en spoorde de nood van berouw en een terugkeer naar gezond verstand aan, dat aankondigde dat indien Rusland stopte met het Heilige Rusland te zijn, was zij niets meer dan een loutere horde van een wilde stam , bedoeling op het vernietigen van elkaar.

De gezondheid van vader johannes begon in 1906 te verminderen en naar het einde van 1908 hij werd heel ziek en was onbekwaam om enig rust te vinden van zijn lijdenen, behalve tijdens zijn dagelijkse liturgie, die hij deed zo lang dat het mogelijk was, en deed de laatste liturgie op 10 december 1908. Hij communiceerde nog steeds dagelijks, maar op 18 december hij viel in een coma, hij ontwaakte de volgende avond, met een gekwelde ziel. met heel veel moeite ontving hij de communie voor de laatste keer, stierf hij om 06.40 uur in de morgen van de 20ste december 1908. (2 januari 1909)

My life in Christ | Johannes van Kronstad [ roca.org ] | orthodoxwiki.org