Rembrandt vergelijken met Vermeer is meestal even onzinnig als Mozart vergelijken met Bach. Rembrandt en Vermeer, beiden meester in het licht maar tegelijkertijd totaal verschillend in hun benadering van dat licht. Er wordt wel eens beweerd dat Rembrandt het metafysische en Vermeer het optische van het fenomeen licht benadrukt. Daar kan ik wel in meegaan al zou ik het iets anders formuleren: Rembrandt toont ons het mysterie van het verschijnen en verdwijnen, Vermeer toont het mysterie van de stilstand, dat de dingen zijn zoals ze zijn. Herakleitos vs. Parmenides in verf vertaald. Rembrandt en Vermeer staan dus niet alleen voor twee schilders uit de 17e eeuw, maar bovenal voor twee zienswijzen die boven het tijdelijke uitstijgen. We spreken niet voor niets van ‘Rembrandtesk’ of ‘als een Vermeer’. Al eerder schreef ik hier iets over de films ‘Rembrandt fecit 1669‘ en ‘Girl with a pearl earring‘ De belichting in deze films is zo goed dat er in de fotografie van de film levende Rembrandts en Vermeers ontstaan.

Je kunt nooit ophouden om naar de oorspronkelijke voorbeelden te kijken. Het oeuvre van Rembrandt bestaat tegenwoordig uit ruim 300 schilderijen tegenover nog geen 40 schilderijen van Vermeer. Je kunt ook niet vroeg genoeg beginnen om naar deze meesters te kijken. Dat vond ook fotografe Marije Verhoeven die op elf basisscholen uit Oost-Watergraafsmeer een project met de kinderen deed. Eerst liet ze hen kijken naar schilderijen van Rembrandt. Daarna mochten de kinderen een hoofddeksel kiezen of zelf maken en gingen vervolgens op de foto met een dramatische belichting. Meestal komt dat erop neer dat het gelaat als een hemellichaam in de duisternis drijft. De mooiste foto’s zijn gebundeld in het boek Hoed op voor Rembrandt dat 15 Euro kost en uitgegeven is door Uitgeverij De Verbeelding.

marijevanderhoeven.nl

Sinds Adobe en Macromedia in 2005 samensmolten, is het nieuwe Adobe na Microsoft de grootste softwarefabrikant ter wereld. Maar op het gebied van grafisch-, web- en interaction design is er op deze planeet maar één op afstand de allergrootste en dat is Adobe. Het bedrijf bestaat sinds 1982 en vanaf 1996 ben ik een trouwe gebruiker van Photoshop en Illustrator. In 1999 begon ik ook de software van Macromedia te draaien: Dreamweaver 3, Fireworks 3 en Flash 4. Negen jaar geleden kocht ik deze voor zo’n 1800 gulden. Dankzij latere upgrades kon ik deze week weer upgraden naar de nieuwe webbundel voor 599 Euro. Dat is beslist niet veel geld als je bedenkt dat deze bundel behalve Dreamweaver CS4, Fireworks CS4 en Flash CS4 en Contribute CS4 ook nog de volgende Adobe-pakketten omvat: Photoshop CS4, Illustrator CS4, Acrobat 9, Soundbooth CS4, Media Encoder CS4 en Bridge CS4 .

De Creative Suite vreet uiteraard schijfruimte. Kon ik mijn allereerste Photoshop 2.5 nog installeren met vijf diskettes, de Adobe Web Premium CS4 is zo monsterachtig groot dat hij op 2 DVD’s geleverd wordt en ruim 9 GB schijfruimte nodig heeft. Dat zijn bijna tienduizend floppies uit de vorige eeuw! Omgerekend zouden dat een kleine honderd schoenendozen vol zijn. Gelukkig zijn de computers ondertussen ook wat sneller geworden, zodat de programma’s als een tierelier draaien. Na de installatie werd ik even onaangenaam verrast omdat Dreamweaver CS 4 niet was meegeïnstalleerd. De installatieprocedure had dit pakket overgeslagen omdat er nog een verlopen Dreamweaver CS4 Beta op mijn systeem rondspookte. Daarna met custom install alsnog dit pakket geïnstalleerd. Daarna volgde weer een onaangename verrassing. Het serienummer van de Web Premium bundel werd niet geaccepteerd, waarschijnlijk omdat er nog een conflict was met het dataspook van de inmiddels verwijderde Beta. Gelukkig gaf de helpdesk van Adobe in Amsterdam uitstekende service en kreeg ik een uur na het telefoongesprek een heldere email met uitleg over het probleem. Hulde aan de helpdesk!

Adobe Creative Suite Web Premium [adobe.com]

In 1975 had mijn vader een chalet gehuurd pal tegenover de beruchte Eiger Nordwand in Zwitserland. Het jaar daarvoor waren we al in het ‘gletsjerdorp’ Grindelwald geweest en hadden we de bergen daar leren kennen. Als leergierige twaalfjarige wist ik uit mijn hoofd hoe hoog de omringende toppen waren: Jungfrau 4158, Mönch 4107 en Eiger 3970. Voor onze vakantie had ik me goed voorbereid en had ik een Nederlandse uitgave van het boek Die Weisse Spinne, in 1959 geschreven door Heinrich Harrer meegenomen. Heinrich Harrer, waar kenden we die naam ook alweer van? Juist, van Seven Years in Tibet. De Duitse avonturier had voor zijn beklimmingen in de Himalaya al flink wat geoefend in de Alpen en maakte in 1938 deel uit van het team dat als eerste in de geschiedenis de verschrikkelijke Nordwand bedwong. Over deze historische beklimming had Harrer de Witte Spin geschreven en het was tegelijkertijd een eerbetoon aan de vier mannen die hier twee jaar voor zijn eigen beklimming op noodlottige wijze waren omgekomen.

Met het boek op schoot zat ik met een verrekijker op de veranda naar de ruim 2 kilometer hoge massieve rotswand tegenover ons te turen. Ik was helemaal gefascineerd door het drama dat zich hier in 1936 had afgespeeld met de tragische dood van Toni Kurz als dieptepunt. Toen ik het gisterenavond in het docudrama zag nagespeeld liepen de rillingen weer over mijn rug. Kurz hing nét niet binnen handbereik van de reddingsploeg onder hem en bungelde na een verschrikkelijke koude en donkere nacht half bevroren aan een draad tussen hemel en aarde. Nog maar een meter of vijftien en hij was gered, maar een knoop in het touw paste niet door de gesp waardoor hij de laatste meters niet meer kon abseilen.

Toni Kurz, der völlig entkräftet und dessen linke Hand bereits erfroren war, benötigte drei Stunden für das Aufdröseln des Seils. Danach konnte er eine aus den einzelnen Litzen bestehende Verlängerung zu den Rettungskräften herablassen. Das herabgelassene Verlängerungsseil wurde durch den Wind für die Rettern unerreichbar verweht. Toni musste es einholen und beschwert nochmals herab lassen. Unten wurde ein 30 Meter-Seil angebunden und dies konnte er zu sich herauf ziehen. Das Ersatzseil war jedoch nicht lang genug. Von der Rettungsmannschaft wurde in aller Eile ein zweites 30 Meter-Seil angeknotet, welches die fehlenden Meter überbrücken sollte. Als er sich endlich mit einem Karabinersitz abseilen konnte, passte, nur noch wenige Meter über den Köpfen der Helfer, der Knoten nicht durch das Auge des Karabinerhakens. Unfähig, sich nach oben oder unten bewegen zu können, starb Toni Kurz Minuten später um 11.30 Uhr. Seine letzten Worte waren: „Ich kann nicht mehr.“

Bron: de.wikipedia.org

Ook de Engelse klimmer Joe Simpson (niet te verwarren met die andere ‘klimmer’ Tom Simpson die op de Mont Ventoux om het leven kwam.) raakte in de ban van het legendarische klimmersdrama op de Eiger. Hem overkwam in de Andes hetzelfde als Toni Kurtz met het verschil dat hij het net overleefde. Maar hij brak wel zijn been. Het eerste wat een bergbeklimmer dan denkt is niet “ik kan niet meer lopen!”, maar “ik kan niet meer klimmen!” Simpson zou daarna nooit meer een berg kunnen beklimmen, maar ontdekte gelukkig zijn verborgen schrijftalent en begon met succes boeken te schrijven waaronder de ‘bergklassieker’ Touching the Void . In The Beckoning Silence beschrijft hij het drama uit 1936 en relateert dat aan zijn eigen drama in de Andes met als grote vraag: “Waarom ik wel en hij niet.” Ook al vind ik bergbeklimmen met mijn verstand nog zo dwaas en zelfs bijna onethisch, gebrek aan respect voor het enorme doorzettingsvermogen van een bergbeklimmer heb ik niet.

Over het drama uit 1936 zijn verschillende films gemaakt: Der Weg ist das Ziel – Die Eiger Nordwand Tragödie 1936 [www.cinema.nl] en Nordwand die in oktober dit jaar is uitgekomen.