De Washington Post weigerde artikel van Willis E. Elliott
“Rel in VS over artikel islam” kopt het Nederlands Dagblad vandaag op de voorpagina. Verderop in de krant is een Nederlandse vertaling te lezen van het artikel van de baptistenpredikant Willis E. Elliott dat door de Washington Post geweigerd is. Amerikaanse websites, waaronder pajamasmedia.com, die voor de vrijheid van meningsuiting willen opkomen, hebben het artikel van Elliott daarna integraal geplaatst.
Omdat Jezus een mislukkeling was en Mohammed juist succes had, leerden christenen vanaf het begin wat het is om een religieuze minderheid te zijn en overleefde Jezus„ falen alleen vanwege het feit dat Hij niet dood bleef.
Willis E. Elliott
Blasphemy (irreverent speech or action against a deity or religious person/belief/object) is currently in the news only when Muslims become violent, or threaten violence, when they feel offended: when we Christians feel offended, almost never do we become violent, and almost always we suffer the disrespect in silence. In the New Testament (and other early Christian literature), much is said about nonviolence, never is violence commanded or even suggested; it is forbidden. Not so, early Muslim literature. The contrast is to be expected: Jesus was anti-violent, Muhammad was violent (a military leader as well as a religious leader).
gezien op DVD: Les vacances de monsieur Hulot (1953)
Les vacances de monsieur Hulot is een sfeervolle en poëtische aaneenschakeling van visuele grappen. De film klopt aan alle kanten. De zwierige open typografie van de openingsgeneriek en het lichtvoetige Quel Temps Fait-Il A Paris van Alain Romans passen perfect bij het verpozen, flaneren en uitwaaien aan zee. Waar kende ik deze sfeer ook alweer van? Bert Haanstra, inderdaad. Hij kende Tati persoonlijk. In Alleman (1963) is soms de invloed van Les vacances de monsieur Hulot te herkennen. Beide regisseurs observeren het alledaagse leven met een nadruk op spontaan geestige momenten.
de zwierige open typografie past perfect bij het verpozen, flaneren en uitwaaien aan zee
Jacques Tati was op zijn beurt weer beïnvloed door de stomme film. Zelf was hij altijd variété artiest geweest totdat hij vlak na zijn veertigste zijn eerste lange film Jour de fête (1949) maakte. De grote komieken van de stomme film waren hun carrière vaak ook begonnen in het variététheater. Daarin hadden ze geleerd hoe je zonder woorden met mime een verhaal kon vertellen, meestal door het aaneenrijgen van visuele grappen. Deze manier van vertellen was geknipt voor de slapstickcomedy waarbij een ‘uitvergroot’ geluid het visuele effect versterkt.
Door de overdrijving ontstaat een aanstekelijk soort werkelijkheid, een werkelijkheid waarbij iemand een zwart gezicht krijgt als er een zwarte bol ontploft, een werkelijkheid die niet deert.
Net als in de burleske of het stripverhaal is deze manier van vertellen gebaseerd op overdrijving. Je ziet die overdrijving vooral in de gebaren, mimiek en de bewegingen van de hoofdfiguur. Zijn wereld is de wereld van de komische stripfiguur. Als de deur naar het strand opengaat, waait gelijk alles maar dan ook alles van tafel. Als een auto remt, vliegen de achterbanden bijna de lucht in. Als iemand boos is, schudt hij uitdrukkelijk vele malen met zijn vuist. Door de overdrijving ontstaat een aanstekelijk soort werkelijkheid, een werkelijkheid waarbij iemand een zwart gezicht krijgt als er een zwarte bol ontploft, een werkelijkheid die niet deert. Het is ook een werkelijkheid van gelegitimeerd leedvermaak waarbij we mogen lachen als iemand op zijn neus valt.
Quel Temps Fait-Il A Paris
van Alain Romans
Vorige week kocht ik het boek Jacques Tati. Een kwestie van kijken (2010) van Ann Meskens en ben dat nu aan het lezen. Al eerder, in 2003 publiceerde zij het essay Les vacances de monsieur Hulot, of het verlangen naar vrije tijd dat voor het boek bewerkt werd.
In Les vacances de monsieur Hulot speelt Tati voor het eerst het personage van Monsieur Hulot: een lange slungelige man, excentriek maar goedbedoelend, met een pijp, paraplu, flaphoedje, vlinderdas en te korte broek. Hulot is een ouderwetse man die niets begrijpt van de wereld om zich heen. Hij bedoelt alles goed, maar door zijn onhandigheid stuurt hij alles in de war. Tati zou monsieur Hulot in al zijn latere films spelen en Hulot zou uitgroeien tot een van de grootste iconen uit de komische cinema. In Les vacances de Monsieur Hulot gaat Hulot op vakantie naar een luxe vakantieoord aan zee. Binnen de kortste keren wordt het hele hotel op stelten gezet. Met deze komedie wilde Tati kritiek leveren op de decadentie van de bourgeoisie. Het hele hotel is daarom bevolkt met kakkerige, rijke mensen, die voortdurend het slachtoffer worden van stuntelpartijen van Hulot. De film groeide uit tot Tati’s meest succesvolle en meest geprezen film. Tal van scènes – de tennispartij, de kano die in een krokodil verandert en het diner in het hotel – werden legendarisch. De film is op prachtige locaties in het Franse Saint-Marc-sur-Mer (Loire-Atlantique) opgenomen en heeft een glossy ansichtkaartachtige zwart-witfotografie. De jazzsaxofoonmuziek van de film is van Alain Romans en werd wereldberoemd. In deze film gaat Tati met zijn maatschappijkritiek en filmstijl al een hele stap verder dan in zijn vorige films. Tati laat duidelijk een fascinatie zien voor mensenmassa’s, de dialogen worden minder, het verhaal abstracter, de geluidseffecten prominenter en de close-ups zijn al verdwenen. Door het minimum aan dialoog moet de film het hebben van situaties en mimiek, waardoor de prent een beetje Engels aandoet.
“Het is net als in 1984 van George Orwell. De vijand is onder ons, maar je ziet hem niet en hij mag niet worden genoemd. Het is een heel gevaarlijke sfeer.” aldus Jón Thórisson in de reportage De Wikileaks Code maandagavond in Tegenlicht. Activisten en rebellen die instituties bevechten, krijgen na verloop van tijd vaak last van paranoia. Ze gaan dingen zien op basis van een bepaald scenario. Hun strijd van het vrije individu tegen de kwade institutie wordt een mythische strijd tussen licht en duisternis. Maar de werkelijkheid is altijd complexer. Jón Thórisson formuleerde het zo: “Ons enige wapen, als je het zo mag noemen, tegen onze politici, is dat we druk blijven uitoefenen zodat ze zich correct gedragen. En daglicht is het beste middel. Zonlicht.”
Ons enige wapen, als je het zo mag noemen, tegen onze politici, is dat we druk blijven uitoefenen zodat ze zich correct gedragen.
En daglicht is het beste middel. Zonlicht.
Jón Thórisson in Tegenlicht
De enorme aandacht voor Julian Assange in de media droeg bij tot een verwijdering tussen Assange en zijn vrienden van Wikileaks in IJsland. De activiste en het IJslandse parlementslid Birgitta Jónsdóttir, die hem assisteerde tijdens de voorbereidingen van Collateral Murder, vindt dat alle roem hem erg veranderd heeft. Volgens haar is op hem het verhaal van Icarus van toepassing. Assange heeft teveel wind van de media onder zijn vleugels gekregen. Als vijand van het machtigste land ter wereld en met alle schijnwerpers op hem gericht, komt hij ongenaakbaar over. Op een persconferentie vorige maand in Londen zie je hem ten overstaan van de internationale pers, omringd met bewonderende blikken in het geflits van honderden camera’s. Assange is een celebrity geworden. Maar Julian Assange is niet Wikileaks. Volgens Jón Thórisson is Wikileaks een idee dat zich wereldwijd moet verspreiden. Er mogen wat hem betreft ook andere Wikileaks bijkomen. De IJslandse afscheiding Openleaks is er al.
“Julian’s gedachte was: zodra er een enorm gat ontstaat tussen wat er werkelijk gebeurt in de wereld en wat de mensen weten .. en niemand in dat gat springt om eens even uit te zoeken hoe een verhaal echt is, dan ontstaat er een situatie waarbij burgers hun regeringen niet meer kunnen corrigeren, waarbij verkiezingen niet meer dienen om de juiste politici aan de macht brengen, waarbij het alleen maar om lege soundbites en spin gaat en dat is een ongewenste situatie” Rop Gonggrijp (internetactivist) in Tegenlicht
Hans Laroes hoofdredacteur van het NOS-journaal kreeg vorige week in Engeland persoonlijk van Julian Assange een USB-stick met daarop duizenden cables, ambtelijke berichten van de Amerikaanse ambassade in Den Haag over de Nederlands-Amerikaanse betrekkingen. Het afgelopen weekend werd er op de redactie druk gelezen en maandag bracht het NOS-journaal alvast wat naar buiten. Op de website worden de cables publiek gemaakt. Verslaggever Eelco Bosch van Rosenthal schreef zaterdag op zijn Weblog Washington een stukje over de race om de cables van Wikileaks. Minister van Buitenlandse zaken Rosenthal vindt dat de onthullingen door WikiLeaks schadelijk zijn voor het werk van diplomaten.
Volgens Hannah Arendt trok er door het denken van haar leermeester Martin Heidegger een storm. “Hij komt uit het oeroude en wat hij achterlaat, is iets volmaakts, dat zoals al het volmaakte terugvalt aan het oeroude.” Wij gingen bij de beroemde blokhut in Todtnauberg kijken of Arendt gelijk had.
In het Rijk van de Geest is alles tegenwoordige tijd en daar alleen ben je onsterfelijk. Zolang je maar niet vergeten wordt, leef je voort. Maar als je bent weggezonken in het collectieve geheugen, kun je met een lemma op wikipedia.org weer boven water komen.
Deze serie begon op 9 april 2010, precies 145 jaar na het einde van de Civil War, misschien wel het grootste trauma uit de Amerikaanse geschiedenis. Het laatste artikel verscheen op 3 juli 2013. Dat was precies 150 jaar na de Slag bij Gettysburg, het keerpunt in de oorlog.
Weinig historische figuren zijn zo vaak geschilderd als Napoleon Bonaparte. Niet alleen tijdens zijn bewind maar ook daarna bleven schilders historische gebeurtenissen vastleggen met Napoleon in het centrum van de aandacht. Geschiedvervalsing. Omdat het moest.
Met de Goethezeit wordt in Duitsland de periode 1770-1830 aangeduid. Niet alleen de filosofie, literatuur, beeldhouwkunst, architectuur en muziek kwamen in het Duitse taalgebied tot bloei maar ook de romantische landschapsschilderkunst.
Tot in de 19e eeuw was de reis naar Italië voor veel kunstenaars een verplicht nummer. Tijdens de Grand Tour werden Venetië, Florence en Rome bezocht waar de meesters bestudeerd werden. Maar het Italiaanse landschap bleek voor veel kunstenaars aantrekkelijker.
Nu de overheid zich als mecenas heeft teruggetrokken worden veel kunstenaars weer afhankelijk van rijke opdrachtgevers en verzamelaars. Net als vroeger dus, toen veel kunstenaars vaak tegen wil en dank de lakeien van de heersende klasse waren.
De Philokalia is een verzameling geestelijke geschriften die tussen de vierde en veertiende eeuw (in het Grieks) geschreven zijn en in de achttiende eeuw door de heilige Nikodimos van de berg Athos gebundeld zijn. Zijn tijdgenoot Paisius Velichkovsky maakte een vertaling in het Kerkslavisch.
In de Middeleeuwen was er eigenlijk maar één boek. Na de revolutie van de boekdrukkunst kreeg de Bijbel concurrentie van eigentijdse maar vooral ook van klassieke geschriften. De compilatie van mythen die Ovidius aan het begin van onze jaartelling in klassiek Latijn had samengesteld, werd een inspiratiebron voor ontelbare schilders.
Dante stelt zich het Inferno voor als een trechter die breed begint onder het aardoppervlak en dan toeloopt naar het ijskoude middelpunt van de aarde. Daar zetelt Lucifer. Er zijn negen kringen. Dante en Vergilius ontmoetten er steeds grotere zonden en grotere zondaars.
Chicago en New York werden eind 19e eeuw proeftuinen waar de skyscraper dankzij een stalen constructie steeds hoger kon worden. Er lagen ook twee Amerikaanse gedachten aan ten grondslag:
"Form follows function" en "The sky is the limit."
In de zomer van 2009 was in het Atomium in Brussel de tentoonstelling A la recherche du “Style Atome” te zien. Het is een swingende stijl uit de jaren vijftig die nog steeds beoefend wordt. Noem het geen retro. De atoomstijl is iets speciaals.
In 1963 begon de Franse striptekenaar Jean Giraud (1938-2012) samen met scenarist Jean-Michel Charlier (1924-1989) aan zijn levenswerk: Blueberry. Ze lieten zich daarbij inspireren door de spaghettiwestern. Het 50-jarige jubileum van zijn antiheld maakte Giraud net niet meer mee. Hij overleed in 2012.
Belgian woodcuts & Russian Luboks. Underground comics & Midcentury Modern. Genesis, Pink Floyd & Film Noir ...
These are a few of my favorite things ...
“Rel in VS over artikel islam” kopt het Nederlands Dagblad vandaag op de voorpagina. Verderop in de krant is een Nederlandse vertaling te lezen van het artikel van de baptistenpredikant Willis E. Elliott dat door de Washington Post geweigerd is. Amerikaanse websites, waaronder pajamasmedia.com, die voor de vrijheid van meningsuiting willen opkomen, hebben het artikel van Elliott daarna integraal geplaatst. 
Les vacances de monsieur Hulot is een sfeervolle en poëtische aaneenschakeling van visuele grappen. De film klopt aan alle kanten. De zwierige open typografie van de openingsgeneriek en het lichtvoetige Quel Temps Fait-Il A Paris van Alain Romans passen perfect bij het verpozen, flaneren en uitwaaien aan zee. Waar kende ik deze sfeer ook alweer van? Bert Haanstra, inderdaad. Hij kende Tati persoonlijk. In 
Vorige week kocht ik het boek Jacques Tati. Een kwestie van kijken (2010) van Ann Meskens en ben dat nu aan het lezen. Al eerder, in 2003 publiceerde zij het essay 
