Georges Rouget (1781-1869)
Weinig historische figuren zijn zo vaak geschilderd als Napoleon Bonaparte. Niet alleen tijdens zijn bewind maar ook tijdens de Restauratie bleven schilders historische gebeurtenissen vastleggen met Napoleon in het centrum van de aandacht. Tijdens de dictatuur en het Franse keizerrijk (1799-1814) was de „fotorealistische„ classicistische stijl de officiële stijl.
Georges Rouget 1811
huwelijk met Marie Louise, 1810
Marie Louise van Oostenrijk
Toen
Napoleon na zijn scheiding van
Joséphine de Beauharnais op zoek was naar een vrouw van koninklijken bloede, viel zijn oog – mogelijk op suggestie van
Metternich - op de keizersdochter
Marie Louise. Het huwelijk vond plaats op 11 maart 1810 en had tot doel de parvenu
Napoleon een koninklijker allure te geven en het voortbestaan van de dynastie te verzekeren.
Marie Louise werkte mee, maar beschouwde het als een persoonlijk offer. Een jaar later, op 20 maart 1811, baarde zij de keizer diens lang gewenste opvolger:
Napoleon (II)
Frans Karel Jozef Bonaparte (1811-1832), die de titel
koning van Rome ontving. Zij trad te Parijs als regent op tijdens
Napoleons afwezigheid in 1812, 1813 en 1814 toen hij op was veldtocht naar Rusland en tijdens zijn Duitse campagne. Na zijn eerste val in 1814 keerde ze terug naar Wenen, waar zij door de bevolking en door haar familie met open armen ontvangen werd. Zij ging niet in op
Napoleons dringende verzoeken hem naar
Elba te volgen. Ze bleef ook gedurende de Honderd Dagen in Wenen, opnieuw uitnodigingen van
Napoleon negerend; hij heeft haar nooit meer gezien.
Bron:
nl.wikipedia.org

detail
alle posts uit deze reeks | histoire-image.org