De Movie Title Stills Collection van Christian Annyas
In 2010 had ik al eens iets gepost over de collectie filmtitelschermen die Steven Hill sinds 2001 op zijn webpagina verzamelt. Inmiddels heeft hij 7.614 stills bijeengebracht. Vorig jaar heeft webdesigner Christian Annyas ook een online collectie filmtitelschermen opgezet. Hij is misschien nog niet zover als Steven Hills die nu aan zijn twaalfde jaar begonnen is, maar de vormgeving van zijn site is oneindig veel beter.
De Movie Title Stills Collection
Nu er dankzij @font-face veel meer mogelijk is geworden met typografie op het web, zijn webdesigners bewuster van de typografische mogelijkheden en kijken ze graag naar de ontwikkeling van de typografie in de twintigste eeuw. Die kun je niet alleen volgen door in oude magazines te bladeren of postzegels te bestuderen. Filmtitels zijn ook een uitstekende ingang in de geschiedenis van de typografie in de twintigste eeuw.
zondag gezien op Een: Brief Encounter (1945) van David Lean
Brief Encounter heeft een eenvoudig thema dat over 86 minuten zeer fijn is uitgesponnen: een vrouw en een man ontmoeten elkaar toevallig in een stationsrestauratie en vallen voor elkaar. Deze val van verliefdheid blijkt voor beiden een rampzalige gebeurtenis omdat ze getrouwd zijn. Voor hun verliefdheid kan er geen plaats zijn.
titelscherm van Brief Encounter
It’s awfully easy to lie when you know that you’re trusted implicitly. So very easy, and so very degrading.
Laura Jesson in Brief Encounter
‘s Avonds zit de vrouw tegenover haar echtgenoot die niets van haar affaire weet, bezwaard met haar eigen gedachten: “This is my home. You’re my husband. And my children are upstairs in bed. I’m a happily married woman – or I was, rather, until a few weeks ago. This is my whole world, and it’s enough, or rather, it was until a few weeks ago. But, oh, Fred, I’ve been so foolish. I’ve fallen in love. I’m an ordinary woman. I didn’t think such violent things could happen to ordinary people.” Vervolgens wordt in een flashback de geschiedenis van haar ontrouw verteld. Het begon allemaal toen ze op het perron stond en een vuiltje in haar oog kreeg. Net als het kleine steentje in de schoen is het vuiltje in het oog een metafoor voor het noodlot, dat in het begin toeslaat met een klein ongemak en zich vervolgens als een olievlek verbreidt.
de zwart wit fotografie met zware schaduwen in Brief Encounter doet soms denken aan The Third Man, een andere Engelse film uit die tijd.
De noodlottige ontwikkeling van de ontrouw wordt gedetailleerd gevolgd. Het scenario is een soort autopsie van ontrouw en vreemdgang en doet mij enigszins denken aan Harold Pinter‘s toneelstuk Betrayal. Terwijl in Betrayal de geschiedenis omgekeerd wordt afgewikkeld, is Brief Encounter een lange flash back na de laatste korte ontmoeting.
Globalisering verbindt, globalisering vervlakt. In de jaren zestig werden de gevolgen van globalisering en modernisering in de grootstedelijke omgeving overal ter wereld zichtbaar. De Central Business Districts van de grote steden in de wereld gingen sprekend op elkaar lijken. Jacques Tati liet voor zijn peperdure productie Play Time in 1964 even buiten Parijs een futuristische stad bouwen met schaalmodellen. Het werd al snel Tativille genoemd. Tativille is een realistische overdrijving van een moderne maar kille wereld waarin mensen net als gebouwen inwisselbaar zijn geworden.
The most beautiful thing
in Tokyo is McDonald’s
Andy Warhol
Globalisering toont overal ter wereld hetzelfde gezicht. De principes van het Bauhaus gingen na de Tweede Wereldoorlog mondiaal het gezicht van de moderne architectuur bepalen. Deze uniforme stijl heet The International Style
Op de blog balduin.wordpress.com vond ik bovenstaande fotoreeks waarin telkens een schaalmodel uit Tativille gecombineerd is met een willekeurige locatie in de wereld. Het doet me denken aan Warhol’s pop art poetry: “The most beautiful thing in Tokyo is McDonald’s. The most beautiful thing in Stockholm is McDonald’s. The most beautiful thing in Florence is McDonald’s.”
Volgens Hannah Arendt trok er door het denken van haar leermeester Martin Heidegger een storm. “Hij komt uit het oeroude en wat hij achterlaat, is iets volmaakts, dat zoals al het volmaakte terugvalt aan het oeroude.” Wij gingen bij de beroemde blokhut in Todtnauberg kijken of Arendt gelijk had.
In het Rijk van de Geest is alles tegenwoordige tijd en daar alleen ben je onsterfelijk. Zolang je maar niet vergeten wordt, leef je voort. Maar als je bent weggezonken in het collectieve geheugen, kun je met een lemma op wikipedia.org weer boven water komen.
Deze serie begon op 9 april 2010, precies 145 jaar na het einde van de Civil War, misschien wel het grootste trauma uit de Amerikaanse geschiedenis. Het laatste artikel verscheen op 3 juli 2013. Dat was precies 150 jaar na de Slag bij Gettysburg, het keerpunt in de oorlog.
Weinig historische figuren zijn zo vaak geschilderd als Napoleon Bonaparte. Niet alleen tijdens zijn bewind maar ook daarna bleven schilders historische gebeurtenissen vastleggen met Napoleon in het centrum van de aandacht. Geschiedvervalsing. Omdat het moest.
Met de Goethezeit wordt in Duitsland de periode 1770-1830 aangeduid. Niet alleen de filosofie, literatuur, beeldhouwkunst, architectuur en muziek kwamen in het Duitse taalgebied tot bloei maar ook de romantische landschapsschilderkunst.
Tot in de 19e eeuw was de reis naar Italië voor veel kunstenaars een verplicht nummer. Tijdens de Grand Tour werden Venetië, Florence en Rome bezocht waar de meesters bestudeerd werden. Maar het Italiaanse landschap bleek voor veel kunstenaars aantrekkelijker.
Nu de overheid zich als mecenas heeft teruggetrokken worden veel kunstenaars weer afhankelijk van rijke opdrachtgevers en verzamelaars. Net als vroeger dus, toen veel kunstenaars vaak tegen wil en dank de lakeien van de heersende klasse waren.
De Philokalia is een verzameling geestelijke geschriften die tussen de vierde en veertiende eeuw (in het Grieks) geschreven zijn en in de achttiende eeuw door de heilige Nikodimos van de berg Athos gebundeld zijn. Zijn tijdgenoot Paisius Velichkovsky maakte een vertaling in het Kerkslavisch.
In de Middeleeuwen was er eigenlijk maar één boek. Na de revolutie van de boekdrukkunst kreeg de Bijbel concurrentie van eigentijdse maar vooral ook van klassieke geschriften. De compilatie van mythen die Ovidius aan het begin van onze jaartelling in klassiek Latijn had samengesteld, werd een inspiratiebron voor ontelbare schilders.
Dante stelt zich het Inferno voor als een trechter die breed begint onder het aardoppervlak en dan toeloopt naar het ijskoude middelpunt van de aarde. Daar zetelt Lucifer. Er zijn negen kringen. Dante en Vergilius ontmoetten er steeds grotere zonden en grotere zondaars.
Chicago en New York werden eind 19e eeuw proeftuinen waar de skyscraper dankzij een stalen constructie steeds hoger kon worden. Er lagen ook twee Amerikaanse gedachten aan ten grondslag:
"Form follows function" en "The sky is the limit."
In de zomer van 2009 was in het Atomium in Brussel de tentoonstelling A la recherche du “Style Atome” te zien. Het is een swingende stijl uit de jaren vijftig die nog steeds beoefend wordt. Noem het geen retro. De atoomstijl is iets speciaals.
In 1963 begon de Franse striptekenaar Jean Giraud (1938-2012) samen met scenarist Jean-Michel Charlier (1924-1989) aan zijn levenswerk: Blueberry. Ze lieten zich daarbij inspireren door de spaghettiwestern. Het 50-jarige jubileum van zijn antiheld maakte Giraud net niet meer mee. Hij overleed in 2012.
Belgian woodcuts & Russian Luboks. Underground comics & Midcentury Modern. Genesis, Pink Floyd & Film Noir ...
These are a few of my favorite things ...
