In het Rembrandtjaar 2006 werden aan de Rembrandt-bibliotheek weer vele tientallen nieuwe uitgaven toegevoegd. Een daarvan was het boek Rembrandt spreekt van Rudi Fuchs. Uitgeverij De Bezige Bij heeft na afloop van het Rembrandtjaar de oplage naar De Slegte laten overbrengen en daar ligt het boek nu al een tijdje in de ramsj. Fuchs is misschien geen echte Rembrandt-kenner maar hij is wel iemand die zich goed kan inleven in Rembrandt‘s schilderijen en schrijft daar aanstekelijk over. Door aandachtig te kijken en de schilderijen als het ware te reconstrueren, slaagt hij erin contact te krijgen met de meester zelf.
Daarom heet zijn boek Rembrandt spreekt. Door scherpe waarneming probeert hij de gedachten van de meester af te luisteren en hem zo aan het woord te krijgen. Inmiddels heb ik twee hoofdstukken gelezen over de jonge Rembrandt. Aan de hand van Rembrandt‘s eerste historieschilderij De Steniging van Stefanus uit 1629 laat Fuchs zien hoe Rembrandt als 23-jarige zijn leermeester Pieter Lastman weliswaar nog volgt, maar zich tegelijkertijd begint los te maken met gedurfde keuzen die van zijn genie getuigen.
in zijn hoofd – de prenten
van Rafaël en Michelangelo –
en toen kwam het idee van
het grote donkere silhouet
van een ruiter tevoorschijn
Rudi Fuchs – Rembrandt Spreekt
Het was de beslissende wending. Dat markante moment was nog niet aanwezig, denk ik, in Rembrandt eerste ontwerp; hij vond het onderweg, toen zijn schilderij vast begon te lopen en hij moest iets verzinnen; toen hij het gevonden had, leek het of het al die tijd voor de hand had gelegen. Alles viel op zijn plaats. Ongeveer zo moet het zijn gegaan. De Steniging van Stefanus vond zijn uiteindelijke vorm in een vrijwel onontwarbare samenloop van ingevingen en toevalligheden. Het optreden van de donkere ruiter, zo nadrukkelijk op de voorgrond, maakte van de eigenlijke steniging een tweede tafereel, terwijl het tegelijkertijd dat drastische contrast in belichting introduceerde. Die noodgrepen hadden zeker een effect, maar ik denk dat Rembrandt zich ook moet hebben gerealiseerd dat de Steninging vooral maatwerk was.
Bron: Rudi Fuchs in Rembrandt spreekt blz. 89 en 90
Rudi Fuchs als schrijver over beeldende kunst
Vanaf 1962 is Fuchs tevens actief als kunstcriticus; in eerste instantie schreef hij voor het Eindhovens Dagblad. Vanaf 1967/68 was hij criticus en columnist voor De Gids en voor NRC Handelsblad. Fuchs heeft veel artikelen over Nederlandse en buitenlandse kunstenaars gepubliceerd. Hij is auteur van boeken over onder meer Karel Appel en over Rembrandt en de Nederlandse Schilderkunst. (Bron: nl.wikipedia.org)
Hoewel ik geen liefhebber ben van het genre, kijk ik zo af en toe naar een fantasyfilm. Meestal ben ik dan wel geboeid door de razendknappe special effects maar eigenlijk nooit door het verhaal. Met mijn voorkeur voor non-fictie (liefst biografieën) is dat ook niet zo vreemd. Als ik ergens door geraakt wordt dan is het door de werkelijkheid en bij fantasy zie ik toch altijd weer die dikke duim op de achtergrond. Toch kan fantasy onder mijn huid kruipen, maar dan eerder in de vorm van eeuwenoude mythen en sprookjes. De eerbiedwaardige ouderdom van deze verhalen die door mondelinge overlevering gerijpt zijn, geven voor mij een verankering in de geschiedenis, waardoor deze verhalen boeiend zijn geworden. Het twintigste eeuwse fantasy genre is misschien nog gewoon te jong voor mij. Waarom moeten er altijd veldslagen geleverd worden in een middeleeuwse setting? Want dát is fantasy: veel middeleeuwen, veel zwaarden en natuurlijk een queeste. De heilige graal is ingeleverd voor een ring, een duister kristal, een gouden kompas… Er is een plat verslag van een strijd tussen goed en kwaad, waarin de hoofdpersoon vaak een kind is dat op miraculeuze wijze de strijd tegen de duisternis wint, bijgestaan door bondgenoten die samen met haar (vaak is het een meisje) of hem strijden voor het goede. Een beetje de James Bond formule dus: saving the world once more. Gaap!
In de ruim twaalf jaar dat ik nu bezig ben met het bouwen van websites, heb ik voor webdesigners veel zien veranderen. In 1997 begon ik met een pakketje dat Adobe PageMill heette. Twee jaar later stapte ik over op Adobe GoLive en daarna voorgoed op Adobe Dreamweaver (eerst van Macromedia). Al deze applicaties zijn WYSIWYG: Meestal krijg je (op het web) wat je ziet: de simulatie van de webpagina die zo’n programma genereert. Afgelopen week draaide ik voor het eerst Artisteer, volgens de makers een revolutie in webdesign. Artisteer is volledig WYSIWYG en bedoeld voor iedereen behalve webdesigners. Toch is het om verschillende redenen een mooie aanvulling bij Dreamweaver. Waar Artisteer in uitblinkt is de intuïtieve en snelle manier waarmee je templates bouwt voor open source redactiesystemen als Joomla! en WordPress . 
