de opname van Nektarios in de Heilige Orthodoxe Kerk
Op donderdag 21 april 2011 werd Nektarios in het bijzijn van zijn peetvader Jozef van den Berg in de Waal bij Neerijnen gedoopt door vader Dušan en met de myronzalving aangenomen in de Heilige Orthodoxe Kerk. Aanwezig waren verschillende diakenen en lectors van de Servische parochies Sveti Nektarije Eginski uit Breda, Sveta Trojica uit Rotterdam en de Russische parochie heilige Tychon uit Nijmegen en een zeventigtal orthodoxe gelovigen en belangstellenden.
gezien op DVD: The Big Steal (1949) van Don Siegel
Na het succes van Out of the Past (1947) kregen Robert Mitchum en Jane Greer twee jaar later samen weer de hoofdrol in een film noir. Toch is The Big Steal eerder een roadmovie dan een volbloed noir. Het verhaal speelt zich af in het zonnige Mexico waar Mitchum en Greer elkaar in Out of the Past voor het eerst hadden ontmoet. Voor de producent was Mexico het logische decor voor de comeback van het duo uit het succesvolle Out of the Past.
Toen ik de film aanzette, was ik teleurgesteld want de distributeur had een ingekleurde versie in de DVD-box gedaan en een ingekleurde film noir is not done. Maar omdat The Big Steal een vrij luchtige, maar ook spannende en in vlagen erg grappige roadmovie is, had ik er na tien minuten al geen moeite meer mee. Integendeel, de geretoucheerde beelden van het Mexico kort na de oorlog, deden me denken aan de foto’s uit zestig jaar oude exemplaren van National Geographic Magazine. De kleuren liggen als een vlies over de zwart-witbeelden en geven meerwaarde aan de exotische omgeving van Vera Cruz, vooral als er stralend geretoucheerde sinaasappels in beeld komen.
The Big Steal (1949)
The Big Steal is eigenlijk te luchtig om als echte film noir gelabeld te worden. Regisseur Don Siegel schakelt soms over naar de slap stick en doet daarmee nadrukkelijk afstand van het rauwe realisme van de film noir. Enkele luchtige momenten lopen vooruit op comedy-suspensers als North by Northwest en James Bond-films. Het genre voortvluchtige-man-vormt-met-aantrekkelijke-dame-een-gelegenheidsduo-in-wilde-achtervolgingen. Ronduit lachwekkend is de dolle rit met geprojecteerde filmbeelden achter een wild sturende Greer en Bendix. Het is niet melig bedoeld, maar het ziet er uit alsof de bestuurders met een joystick een computerspelletje aan het spelen zijn. De dialogen zijn zoals in de meeste films noir ijzersterk. Een van de leukste is de onderstaande tussen Duke Halliday (Mitchum) en Joan Graham (Greer):
DH: Where’s Fiske?
JH: Taking the parrot for a walk.
DH: You wouldn’t be his wife, would you?
JH: No, I wouldn’t!
DH: Mmm-hmm!
JH: [taking offense] I don’t like the ‘Mmm-hmm.’ I’m not his wife!
DH: If you were, I wouldn’t be saying ‘Mmm-hmm!’
gisterenavond op de ARD gekeken naar het ceremoniële afscheid
van Bundespräsident Christian Wulff
Ik kende het woord nog niet. Een Zapfenstreich is de hoogste militaire plechtigheid van de Bundeswehr en vindt ‘s avonds in het donker plaats. Ik vond het gisterenavond een vreemde gewaarwording: fakkeldragende soldaten met Stahlhelme in het hart van Berlijn. Ik moest toch even denken aan de parade van de Sturmabteiling bij fakkellicht uit Triumph des Willens van Leni Riefenstahl. Sorry hoor. Aanleiding voor de Zapfenstreich was het afscheid van Bundespräsident Christian Wulff. Het volk was er fel op tegen en eerdere Bundespräsidenten bleven weg. Maar Angela Merkel was erbij.
Schloß Bellevue in het hart van Berlijn, de ambtswoning van de Bundespräsident waar gisterenavond de Zapfenstreich voor Christian Wulff gewoon doorging…
Der Große Zapfenstreich ist eine feierliche, am Abend abgehaltene Militärzeremonie mit Streitkräften und Musik.
Wenn die Landsknechte zur festgesetzten Abendstunde in das Lager zurückkehren sollten, ging ein Offizier, begleitet von einem Pfeifer oder Trommler, durch die Gaststuben und schlug mit seinem Stock auf den Zapfen des Fasses. Danach durfte der Wirt keine Getränke mehr ausgeben und die Soldaten mussten in die Zelte. Diesen musikalischen Befehl nannten die Landsknechte „Zapfenstreich“. Wer sich ihm widersetzte, wurde hart bestraft. Der Begriff des Zapfenstreiches wurde erstmals 1596 erwähnt. Der sächsische Obristleutnant Johann Friedrich von Flemming beschrieb 1726 diesen militärischen Brauch erstmals ausführlich in seinem Buch „Der vollkommene teutsche Soldat“.
Volgens Hannah Arendt trok er door het denken van haar leermeester Martin Heidegger een storm. “Hij komt uit het oeroude en wat hij achterlaat, is iets volmaakts, dat zoals al het volmaakte terugvalt aan het oeroude.” Wij gingen bij de beroemde blokhut in Todtnauberg kijken of Arendt gelijk had.
In het Rijk van de Geest is alles tegenwoordige tijd en daar alleen ben je onsterfelijk. Zolang je maar niet vergeten wordt, leef je voort. Maar als je bent weggezonken in het collectieve geheugen, kun je met een lemma op wikipedia.org weer boven water komen.
Deze serie begon op 9 april 2010, precies 145 jaar na het einde van de Civil War, misschien wel het grootste trauma uit de Amerikaanse geschiedenis. Het laatste artikel verscheen op 3 juli 2013. Dat was precies 150 jaar na de Slag bij Gettysburg, het keerpunt in de oorlog.
Weinig historische figuren zijn zo vaak geschilderd als Napoleon Bonaparte. Niet alleen tijdens zijn bewind maar ook daarna bleven schilders historische gebeurtenissen vastleggen met Napoleon in het centrum van de aandacht. Geschiedvervalsing. Omdat het moest.
Met de Goethezeit wordt in Duitsland de periode 1770-1830 aangeduid. Niet alleen de filosofie, literatuur, beeldhouwkunst, architectuur en muziek kwamen in het Duitse taalgebied tot bloei maar ook de romantische landschapsschilderkunst.
Tot in de 19e eeuw was de reis naar Italië voor veel kunstenaars een verplicht nummer. Tijdens de Grand Tour werden Venetië, Florence en Rome bezocht waar de meesters bestudeerd werden. Maar het Italiaanse landschap bleek voor veel kunstenaars aantrekkelijker.
Nu de overheid zich als mecenas heeft teruggetrokken worden veel kunstenaars weer afhankelijk van rijke opdrachtgevers en verzamelaars. Net als vroeger dus, toen veel kunstenaars vaak tegen wil en dank de lakeien van de heersende klasse waren.
De Philokalia is een verzameling geestelijke geschriften die tussen de vierde en veertiende eeuw (in het Grieks) geschreven zijn en in de achttiende eeuw door de heilige Nikodimos van de berg Athos gebundeld zijn. Zijn tijdgenoot Paisius Velichkovsky maakte een vertaling in het Kerkslavisch.
In de Middeleeuwen was er eigenlijk maar één boek. Na de revolutie van de boekdrukkunst kreeg de Bijbel concurrentie van eigentijdse maar vooral ook van klassieke geschriften. De compilatie van mythen die Ovidius aan het begin van onze jaartelling in klassiek Latijn had samengesteld, werd een inspiratiebron voor ontelbare schilders.
Dante stelt zich het Inferno voor als een trechter die breed begint onder het aardoppervlak en dan toeloopt naar het ijskoude middelpunt van de aarde. Daar zetelt Lucifer. Er zijn negen kringen. Dante en Vergilius ontmoetten er steeds grotere zonden en grotere zondaars.
Chicago en New York werden eind 19e eeuw proeftuinen waar de skyscraper dankzij een stalen constructie steeds hoger kon worden. Er lagen ook twee Amerikaanse gedachten aan ten grondslag:
"Form follows function" en "The sky is the limit."
In de zomer van 2009 was in het Atomium in Brussel de tentoonstelling A la recherche du “Style Atome” te zien. Het is een swingende stijl uit de jaren vijftig die nog steeds beoefend wordt. Noem het geen retro. De atoomstijl is iets speciaals.
In 1963 begon de Franse striptekenaar Jean Giraud (1938-2012) samen met scenarist Jean-Michel Charlier (1924-1989) aan zijn levenswerk: Blueberry. Ze lieten zich daarbij inspireren door de spaghettiwestern. Het 50-jarige jubileum van zijn antiheld maakte Giraud net niet meer mee. Hij overleed in 2012.
Belgian woodcuts & Russian Luboks. Underground comics & Midcentury Modern. Genesis, Pink Floyd & Film Noir ...
These are a few of my favorite things ...
Na het succes van 
