De schilderijen die de Ierse schilder William Orpen in de Eerste Wereldoorlog van het westelijk front maakte, fascineren mij. Je verwacht apocalyptische schilderijen in de sfeer van Bosch of Breughel. Maar in plaats van donker zijn de schilderijen van William Orpen juist opvallend licht. Op het eerste gezicht zien ze eruit als overbelichte foto’s. De pasteltinten verwijzen misleidend naar de lichte taferelen van het rococo en niet naar de hel op aarde. Wil Orpen ons expres op het verkeerde been zetten? Of probeert hij ons te laten kijken door de ogen van een soldaat die in de loopgraven een shell shock heeft opgelopen en vervreemd is van de wereld om zich heen?
Op 1 juli a.s. is het precies honderd jaar geleden dat de Britten aan de Slag aan de Somme begonnen en op één dag verloor het Britse leger 57.470 manschappen (waaronder 19.240 dodelijke slachtoffers). Orpen was achter het front gestationeerd in Amiens. In augustus keerde hij terug naar de Somme en schilderde het maanlandschap dat het bombardement had achtergelaten.
uit: Easter, 1916 van Orpen’s landgenoot W. B. Yeats
William Orpen was born at Stillorgan on 27 November 1878 the son of a Dublin solicitor. Something of an infant prodigy Orpen was accepted into Dublin’s School of Art when aged just eleven. Six years later he entered Slade School of Fine Art where he studied under Henry Tonks.
Having been recommended by John Singer Sargent Orpen achieved rapid initial success and established for himself a reputation as a portrait artist. In 1910 he was elected ARA. Initially tasked with routine office work at Kensington Barracks he came to the attention of Charles Masterman, responsible for the War Propaganda Bureau, at the end of 1916. Masterman recruited William Orpen as a war artist, where he was joined by others including Paul Nash, Muirhead Bone and Wyndham Lewis.
Bron: firstworldwar.com
Advertenties, verkeerslichten, banners, etalages en pushberichten: de strijd om onze aandacht wordt steeds heftiger. Soms staat er weinig op het spel, soms is het een zaak van leven of dood. Maar hoe werkt aandacht eigenlijk? Waarom vallen sommige dingen meteen op en andere helemaal niet? Cognitief psycholoog Stefan van der Stigchel, laat zien hoe we informatie verwerken, waarom we zoveel meer zien dan we denken en welke gevolgen dat heeft voor ons dagelijks leven. Hij beschrijft verschillende technieken waarmee je aandacht kunt sturen en waarmee aandachtsarchitecten (zoals reclamemakers, ontwerpers van vliegvelden en websitebouwers) die inzetten in ons voor- én nadeel. Zo werkt aandacht is een must-read voor iedereen die wil weten hoe je kijkt, zoekt, én hoe je de aandacht van anderen kunt beïnvloeden. Het geeft inzicht in de werking van het brein en opent je de ogen voor een belangrijk aspect van ons bestaan: aandacht bepaalt immers wat je van de wereld om je heen meekrijgt.
Veel lager in aanzien dan de historieschilder stond de genreschilder. Hij schilderde niet in opdracht op enorme doeken maar leverde bescheiden schilderijen voor de burgerij die graag keek in de spiegel van het dagelijks leven. In de burgerlijke cultuur van het Biedermeier waren enkele zeer goede genreschilders bezig, zoals de Duitser Carl Spitzweg (1808-1885). Hij keek naar de wereld en vooral naar de mensen om zich heen en schilderde deze met humor en kleur.Afgelopen week ontdekte ik de Franse genreschilder Luis-Leopold Boilly (1761-1845). Hij liet zich inspireren door de Hollandse genreschilders uit de 17e eeuw zoals Gabriël Metsu (1629–1667), Willem van Mieris en Gerard ter Borch (1617–1681). 
