Op de omslag van De ontdekking van de Middeleeuwen staat een bekend schilderij van de Duitse romantische schilder Caspar David Friedrich afgebeeld. Het past uitstekend bij de ondertitel “geschiedenis van een illusie”. De ruïne van de kathedraal lijkt op een theaterdecor, plat en aan één kant betoverend. Zo zijn we sinds de Romantiek ook tegen de Middeleeuwen aan gaan kijken.

Vooral in Duitsland kwamen na 1800 de fantasierijke Middeleeuwen weer tot leven als een reactie op de rationele Verlichting. Men verlangde natuurlijk niet terug naar de barbaarsheid van de duistere eeuwen, maar wéll naar verbeelding, kleinschaligheid, handwerk, universeel geloof en supranationale gemeenschap. Toch zouden de Middeleeuwen ook gebruikt worden voor nationalistische ideeën. Zo werd in het verbrokkelde Duitsland in de eerste helft van de negentiende eeuw keizer Barbarossa een inspirerende figuur voor Duitse nationale eenheid.

De ontdekking van de Middeleeuwen [ nrclux.nl ]

Ik ben beslist geen liefhebber van screwball comedies maar vanmiddag keek ik toch naar Bringing up Baby met Cary Grant en Katharine Hepburn. Het is een echte klassieker en volgens kenners een van de grappigste films die er ooit in Hollywood zijn gemaakt. In 1938 moet het een sprankelende film geweest zijn, maar bijna vijfenzeventig jaar later zijn de grappen toch wel flauw en belegen. Een fox terriër die er met het bot van een brontosaurus skelet vandoor gaat, waar kende ik dat ook alweer van? Heeft Hergé nu naar Bringing up Baby gekeken, of heeft Howard Hawks naar Hergé geknipoogd?

Bringing up Baby verscheen in maart 1938 in de bioscoop. De scene waarin Bobbie er met het bot van een diplodocus vandoor gaat, komt voor in Le Sceptre d’Ottokar dat op 4 augustus 1938 voor het eerst verscheen in Le Petit Vingtième. Hergé moet de film in het voorjaar of in de zomer gezien hebben.

Bringing up Baby [ imdb.com ]

De Duitse toneelspeler en regisseur Paul Wegener speelde al voor de Eerste Wereldoorlog in films en kreeg bekendheid met zijn rol als Balduin in Der Student von Praag (1913). Vanaf 1916 ging hij zelf films regisseren. Der Yoghi, Rübezahls Hochzeit, Der Golem und die Tänzerin, Hans Trutz im Schlaraffenland, Der Rattenfänger von Hameln en Der fremde Fürst verschenen allemaal nog in het Duitse keizerrijk en zouden invloed hebben op de expressionistische film van de Weimar Republiek. Wegener koos voor de sprookjes- en fantasyfilm, een genre dat is voortgekomen uit de Duitse Romantiek. De expressionistische film die in wezen neoromantisch was, sloot daar precies bij aan. Paul Wegener keek al vóór Murnau en Lang goed naar de schilderkunst. Het personage voor de film Rübezahls Hochzeit (1916) ontleende hij van de laat-romantische Oostenrijkse schilder Moritz von Schwind die de sprookjesfiguur Rübezahl als een noordelijke faun had uitgebeeld.

Paul Wegener – Frühe Moderne in Film [ sensesofcinema.com ]