Midden jaren „60 richtte hij de formatie Buffalo Springfield op, samen met Stephen Stills. Vervolgens maakte Young eind jaren „60 zijn eerste naamloze solo-album. Young voegt zich niet veel later bij de inmiddels opgerichte band van Stills, David Crosby en Graham Nash. Crosby, Stills, Nash & Young of CSNY is een feit. Deze band maakt een aantal legendarisch albums, waarvan Dejá Vu waarschijnlijk het bekendst is geworden. De meerstemmige zang leidt ertoe dat CSNY vaak worden vergeleken met de Beatles.
 
Naast de activiteiten in CSNY werkt Young ook aan zijn solo-carrière. Met zijn begeleidingsband Crazy Horse neemt hij Everybody Knows This Is Nowhere op. In 1972 verschijnt het album Harvest met daarop de wereldhit Heart Of Gold. Young is uitermate productief en gedurende de jaren ’70 volgen nog vele albums; zeker één per jaar.
 
Begin jaren „80 experimenteert Young met een aantal verschillende muziekstijlen, variërend van country, folk, blues, rock tot techno maar in 1989 keert hij terug naar zijn oude stijl met het album Freedom. Het nummer Rockin’ in the free world wordt een bescheiden hit. Gedurende de jaren ’90 werkt Young gestaag door. Niet alleen komen er regelmatig ‘gewone’ albums uit maar gaandeweg produceert hij ook verschillende soundtracks voor films. In 2004 verscheen een concept-album, Greendale. Young werkte samen met vele muzikanten, waaronder Rick James, Pearl Jam, Nils Lofgren en de Pixies.

hij werd rond 316 geboren in Sabaria (Hongarije) als zoon van Romeinse ouders. Op jonge leeftijd werd hij soldaat, als 15-jarige trok hij naar Gallië. In Amiens ontmoette hij een bedelaar, aan wie hij de helft van zijn mantel gaf. Omdat de helft van de mantel eigendom was van Rome kon hij slechts zijn eigen helft weggeven. Volgens een legende was deze bedelaar Jezus, hetgeen echter onmogelijk is omdat deze 300 jaar eerder leefde.
 
Martinus liet zich bekeren en verliet het leger. Volgens een andere legende liet hij zich echter al op 10-jarige leeftijd dopen, tegen de zin van zijn ouders. Op 18-jarige leeftijd werd hij duiveluitdrijver. Ook leefde hij enige tijd als kluizenaar op het eiland Gallinaria bij Genua. Verder stichtte hij de abdij van Marmoutier en in 371 werd hij bisschop van Tours. In 397 stierf hij aan koortsen, hij was toen ca. 80 jaar oud. Hij werd begraven in de basiliek van Tours. Al gauw na zijn dood kwam de verering op gang en in de 7e eeuw werd er een nieuwe basiliek aan hem gewijd.
 
Martinus zou enkele wonderen hebben verricht: zo kon hij de duivel herkennen, genas hij zieken en wekte een overleden meisje tot leven. Hij is in een aantal streken van Nederland (onder andere Groningen, de Zaanstreek, Almere) en Vlaanderen (de Westhoek en de Denderstreek) bekend als Sint Maarten. Zijn naamdag wordt er nog steeds gevierd.
 
Het Sint-Maartensfeest is oorspronkelijk een Germaans feest ter ere van Wodan. Men bracht dankoffers en brandde reinigende vuren om de vruchtbaarheid van het land en vee te bevorderen. Later werd het vooral een kinderfeest, kinderen trokken met lampions of uitgeholde rapen, knollen en kalebassen met een kaarsje langs de deur voor snoep en fruit. Ook gebruikten ze een foekepot of rommelpot, dat is een pot waarover een varkensblaas is gespannen, daarin zit een rietje dat een brommend geluid maakt als eraan wordt getrokken.

in onder andere de Zaanstreek en Almere gaan kinderen op 11 november nog steeds met zelfgemaakte lampions langs de deuren om te zingen, waarvoor ze snoep krijgen. Op andere plaatsen wordt een Sint-Maartensvuur gebrand. Sint-Maarten was vroeger de datum waarop geslacht werd en het vee op stal ging.
 
Bron: pinkelotje.nl/sintmaarten.html

Gisteren was het een gedenkwaardige dag in Duitsland. Precies 15 jaar geleden viel de Berlijnse muur, het begin van de omwentelingen in Oost-Europa en de ineenstorting van het communisme. Maar een nationale feestdag mag 9 november voor de Duitsers niet zijn, want deze datum staat nog altijd als een zwarte bladzijde in de kronieken: Kristallnacht. Na de gebeurtenissen van 9 november 1989 kreeg Berlijn een ander aanzien: de muur verdween en de Oost en West werden weer aan elkaar gebreid tot één stad. Daarbij sneuvelde niet alleen de muur maar ook veel naargeestige betonnen dozen en grindtegelgevels uit de DDR-tijd.
 
Het Palast der Republik, gelegen naast de eclectische Berlijnse Dom, bleef echter staan en zo was er in het hart van Berlijn een prachtig contrast tussen het bombastische keizerlijke tijdperk van Wilhelm II en het nieuwe-bezems-vegen-schoon-socialisme uit de DDR-era. Maar gisteren, precies 15 jaar na de val van de muur, ging het Paleis definitief dicht. Geld om deze kolos te slopen is er nog niet. En de 700 miljoen Euro die er nodig is voor de wederopbouw van het Stadtschloss is er al helemaal niet.
 
Afgelopen donderdag gaf de Berlijnse band Einstürzende Neubauten een uniek concert in het Palast. Een betere ambience kon de band zich niet wensen.
“Für ein normales Konzert hat der Palast eine grauenvolle Akustik, aber wir werden versuchen, mit dem Gebäude zu spielen und die offen liegenden Stahlträger als Verstärker in unsere Komposition einfließen zu lassen”, volgens zanger Blixa Bargeld.
 
Bron: nordclick.de